Rozdział 29

To może teraz dla odmiany trochę o Akinie i Aosiu...? Planuję niedługo zakończyć AoKagę, więc za jakiś czas powinnam wstawić ostatnie części. Na razie przypomnijcie sobie losy Akiny i jej wspaniałego chłopaka :D Miłego czytania! :*** A, i z góry dziękuję wszystkim, którzy zostawią po sobie jakiś maleńki znak w postaci komentarza! Dziękuję też tym, którzy w ogóle to przeczytają XD :D
_____________________________________________________________________________________

~Kise~

 Coś jest nie tak. Aominecchi nigdy się tak nie zachowywał. W dodatku powiedział do Kurokocchiego ,,Kuroko”, a zawsze mówi ,,Tetsu”. Kiedy wybiegł z cukierni, wydawał się być czymś roztrzęsiony. Nie pobiegłem za nim, bo i tak bym go nie dogonił. Kurokocchi był naprawdę zdziwiony jego zachowaniem i martwił się o niego. Zresztą ja też.  Jest moim przyjacielem, ale widzę, że ostatnio się zmienia. Chodzi o Akinę? A może o kosza? Albo o jedno i drugie? Chciałbym mu jakoś pomóc, ale nie wiem jak. Gdybym mu kiedyś dorównał, to znalazłby godnego przeciwnika… To znaczy, że prawdopodobnie wróciłby do normalności! To jest to! Muszę się jeszcze bardziej przyłożyć do treningów!

 - Kise? – usłyszałem głos Sayaki. Właśnie szliśmy na lotnisko, by przywitać się z Akiną. – Wszystko ok?

 - Tak, myślę po prostu o Aominecchim – odparłem. – Ostatnio dziwnie się zachowuje.

 - Wiem… Akina na pewno to przeżywa – westchnęła i wzięła mnie pod ramię. – Obiecaj mi, że ty się nie zmienisz. Że zawsze będzie tak, jak jest teraz.

 Spojrzałem na nią. Była taka śliczna. Widziałem wiele ładnych dziewczyn, ale jej żadna nie przebiła. W dodatku Sayaka nie jest jak reszta fanek. Ona stała spokojnie z boku i nie pchała się do mnie po autograf. Ma w sobie to coś, czego brakuje innym. Kocham ją i chcę z nią zawsze być. Ale czy uda mi się zawsze pozostać sobą?

 - Obiecuję – objąłem ja. – Kocham cię i obiecuję, że zawsze będę z tobą.

 Uśmiechnęła się i mocno mnie przytuliła. Gdyby tylko Aominecchi i Akinacchi nie mieli problemów… Oby między nimi znów zaczęło się układać. Wprawdzie coś się dzieje z Aominecchim, ale może to tylko przejściowe? Może za jakiś czas wróci do dawnego siebie?

 Martwię się o nich, bo widać, że ostatnio się między nimi pogorszyło. Ale przecież stanowią naprawdę piękną parę i powinni być razem! Chociaż w tym wypadku, to wolę się w ich sprawy nie wtrącać. Tym razem muszą sobie poradzić sami.

 

 ~Akina~

 Gdy tylko przekroczyłam wyjście z lotniska, poczułam, jak Sayaka wiesza mi się na szyi. Odwzajemniłam uścisk i szeroko się uśmiechnęłam. Gdy wreszcie się ode mnie oderwała, zastąpił ją Kise. Ale się za nimi stęskniłam!

 Byli wszyscy. No, brakowało jednej osoby, na której mi najbardziej zależało.

 - Gdzie… - zaczęłam. – Gdzie jest Aomine?

 - Powiedział, że się spóźni – mruknął model i odwrócił wzrok.

 Spóźni się? SPÓŹNI SIĘ?! Przecież niedawno pisał, że za mną tęskni i chce, bym wróciła, a teraz nawet nie raczył przyjść po mnie na czas?! Dlaczego… Dlaczego go tu nie ma? Chciałabym go przytulić… Aomine…

 - Chodźmy – odezwała się Sayaka.

 Kise wziął ode mnie walizkę i zaczęliśmy iść w stronę mojego domu.

 - Ee, Akina, masz – Murasakibara podał mi czekoladowego batona. – Pewnie jesteś głodna po podróży.

 Podziękowałam i zaczęłam go jeść. Nawet on się chociaż trochę o mnie troszczy, a Daiki? Ciekawe, co mi powie, gdy się ze mną zobaczy. Jak mógł mi to zrobić? Co wyniknęło z tych jego pieprzonych zapewnień, że tęskni, że chce mnie zobaczyć, że pragnie mnie mieć znów przy sobie? Nic! I właśnie w tym problem! A jeśli przez ten czas oglądał pornosy? Albo ruchał się z jakąś inną laską? Boże, mógłby mnie zdradzić?

 Wyrzuciłam papierek po batoniku do kosza i westchnęłam.

 - Nie martw się, może mu po prostu coś ważnego wypadło? – zaczął Kise, ale szybko zorientował się, że nie powinien był tego mówić.

 - Pisał, że za mną tęskni, a teraz nagle coś mu wypadło?! – prawie się popłakałam. – Coś ważniejszego ode mnie?! Wiem, że nie może być ciągle ze mną, ale mógł chociaż napisać, cokolwiek… Tak się cieszyłam, że go wreszcie zobaczę…

 Otarłam pojedynczą łzę, która bez żadnego pozwolenia spłynęła po moim policzku. Sayaka to zauważyła i podała mi chusteczkę higieniczną.

 - Nie płacz –spróbowała mnie pocieszyć.

 Do mojego domu doszliśmy w kiepskich humorach. Ja to w ogóle nie miałam ochoty się do nikogo odzywać. Osoba, na której mi naprawdę zależy, zostawiła mnie. Czułam się… pusta w środku. Brakowało mi czegoś ważnego.

 - My będziemy już szli – odezwał się Akashi. – Do zobaczenia, Akina.

  Kise postawił moją walizkę na ziemi, po czym oznajmił, że idzie z Sayaką na randkę. Pożegnałam się ze wszystkimi i patrzyłam, jak odchodzą. Nawet oni się ode mnie oddalają. Też się zmieniają. Jedynie Sayaka nadal jest przy mnie tak blisko jak kiedyś. No i Kise. Model ma specyficzną osobowość, która przyciąga do niego masę ludzi. Nie da się go nie lubić.

 Westchnęłam. Co się z nami wszystkimi dzieje? Czemu się powoli rozchodzimy? Czemu nie umiem tego zatrzymać?

 Zamierzałam wziąć walizkę do ręki, ale przeszkodziły mi w tym czyjeś silne ramiona. Pisnęłam zaskoczona, gdy ktoś objął mnie w pasie i mocno przytulił.

 - Tęskniłem – usłyszałam dobrze mi znany głos.

 - Aomine! – krzyknęłam. – A na lotnisko to nie raczyłeś przyjść?!

 - Wolałem przyjść tu sam, jak już będziesz w domu – mruknął, po czym mnie namiętnie pocałował.

 Tak dawno nie czułam smaku jego ust… Wprawdzie to było tylko kilka dni, ale dla mnie to jak wieczność. Objęłam go, a jedną rękę wplotłam w jego włosy, które w ostatnim czasie nieco urosły. Nie chciałam go puścić. Nie w takiej chwili. Jest zbyt blisko…

  - Idziemy do ciebie? – spytał, przerywając tę cudowną chwilę.

 Przytaknęłam. Wziął moją walizkę, a ja otworzyłam drzwi wejściowe, wpuszczając go do środka. Znaleźliśmy się w moim pokoju. Między nami zapanowała niezręczna cisza, której jakoś nie umiałam przerwać.

 - To… - zaczął Aomine. – Jak ci było w Ameryce?

Usiadłam koło niego i zaczęłam opowiadać. Powiedziałam mu prawie o wszystkim. Najbardziej nakręcałam się, gdy mówiłam o chwilach spędzonych z Kagamim. Gdy skończyłam swój monolog, przerywany jego przytakiwaniami, złapał mnie delikatnie za twarz i lekko się przybliżył.

 - Już ci tego siniaka prawie nie widać – powiedział. Tak bardzo chciałabym o tym zapomnieć. Najlepiej by było, gdyby ktoś wykasował to z mojej pamięci.

 - Nie mówmy o tym, proszę – chciałam odwrócić lekko głowę, ale mi nie pozwolił. Pocałował lekko miejsce, w które kilka dni temu uderzył mnie mój ojciec, a mnie przebiegł przyjemny dreszcz.

 - Lepiej? – spytał i spojrzał mi w oczy.

 - Dużo lepiej… - westchnęłam. – Gdyby pocałunki potrafiły leczyć rany…

 - Całowałbym cię bez końca – dokończył.

 Zawiesiłam mu ręce na szyi i po chwili czułam jego usta na swoich wargach. Przyciągnęłam go jeszcze bliżej siebie, a on mocniej mnie objął. Zaczęła się bitwa na języki. Nie chciałam być gorsza i mu nie ustępowałam. Bardziej na niego napierałam, aż nagle położył się, a ja siedziałam na jego brzuchu, nie przerywając pocałunku. Położył mi ręce na plecach i delikatnie mnie smyrał. Mmmm… Przyjemnie. Jego dotyk tak bardzo różni się od dotyku Jerry’ego… Jest delikatny i miękki oraz sprawia mi dużą przyjemność.

 Westchnęłam. Wszystko było… idealne. Nawet wybaczyłam mu to, że nie przyszedł na lotnisko. Nagle dotknął mojego uda. Mimowolnie spojrzałam na niego z lekkim strachem. Przypomniałam sobie scenę z Jerrym na boisku. Cała się od razu spięłam, co Aomine od razu wyczuł.

 - Jeszcze nie gotowa, co? – spytał i odsunął się ode mnie.

 - Nie… Nie bardzo… -jęknęłam. Zapatrzyłam się w jakiś punkt na suficie, który nagle stał się o wiele bardziej interesujący niż wszystko wokół.

 - Wszystko ok? – zaniepokoił się.

 - Tia… - odwróciłam głowę, byleby tylko nie patrzeć w jego oczy.

 Poczułam, jak złapał mnie za podbródek i zmusił, bym spojrzała w jego piękne tęczówki. Nerwowo przełknęłam ślinę.

 - Nie prawda – odezwał się. – Kłamiesz. Odwróciłaś wzrok. Nie od dziś cię znam. To o co chodzi? Ktoś cię skrzywdził?

 Lekko uchyliłam usta. Nie spodziewałam się, że może być aż taki troskliwy. Naprawdę chce wiedzieć, co się stało. Wiem, że mogę mu powiedzieć, ale jednak mi z tym głupio… Może lepiej będzie, jak wymyślę jakieś drobne kłamstewko?

 - Kto? – spytał nagle.

 Spojrzałam na niego zaskoczona.

 - Skąd wiesz, że ktoś… - zacięłam się. Jakoś nie mogło mi to przejść przez gardło.

 - Właśnie się do tego przyznałaś. Ktoś chciał cię zgwałcić?

 Przytaknęłam. Mimowolnie zadrżałam. To nie jest dla mnie przyjemny temat i nie chcę o tym rozmawiać.

 - Kto? – dopytywał dalej.

 - A coś ty taki wścibski? – prychnęłam. Nie czuje, że powinien przestać?

 - To aż tak dziwne, że się martwię o swoją dziewczynę?

 Powiedział to! Powiedział, że się o mnie martwi! Zależy mu na mnie! To jedno z najpiękniejszych wyznań, jakie kiedykolwiek słyszałam.

 - Mój były... - szepnęłam. – Ale Taiga mnie uratował, nic się nie stało. – dodałam szybko, chcąc zakończyć temat.

 Poczułam, jak mnie obejmuje i głaszcze po włosach. Uwielbiam momenty, gdy pokazuje swoją inną naturę. Tę spokojniejszą i troskliwą. Czuję się wtedy naprawdę bezpiecznie i wiem, że mnie kocha.

 - Idziemy na spacer? – zaproponował nagle, na co chętnie się zgodziłam.

 Idąc ulicą, trzymaliśmy się za ręce. Kilka starszych pań lekko się do nas uśmiechnęło. To takie przyjemne uczcie chodzić po mieście z kimś, na kim ci naprawdę zależy. Mieć tę osobę przy sobie, móc się do niej w każdej chwili przytulić, odezwać się do niej… Dawno nie czułam się taka szczęśliwa. Czyżby wracał do siebie sprzed kilku tygodni? Znów staje się moim prawdziwym chłopakiem? Jeśli tak, to chyba zacznę skakać na środku ulicy jak głupia.

 Nagle usłyszeliśmy cichy płacz dziecka. Na małym placu zabaw siedziała kobieta, który na oko miała trzydzieści lat. Trzymała za rączkę małego chłopca i próbowała mu coś wytłumaczyć, ale on ciągle płakał i trzymał piłkę do kosza w ręku.

 - Ja nie chce zostać z panią Kirke! – krzyknął i ponownie zapłakał.

 Nie wiem czemu, ale zrobiło mi się go żal. Może oni potrzebują pomocy?

 - Przepraszam, coś się stało? – spytałam kobietę, ciągnąc za sobą Aomine.

 - A nie, nie… - uśmiechnęła się miło, ale miałam wrażenie, że sztucznie. – Muszę syna zostawić na dwie godziny z opiekunką, a on jej nie lubi. Niestety nie mam czasu na szukanie kogoś innego, więc chciałam go jakoś przekonać.

 - Ym… - zaczęłam nieśmiało. – My… My możemy się nim zająć. – Aomine spojrzał na mnie zdziwiony. – Mamy wolne, a dziećmi się już zajmowaliśmy. – Daiki ścisnął moją dłoń, dając mi do zrozumienia, że nie pochwala tego pomysłu. – Znaczy ja wiem, że jesteśmy obcy i w ogóle, ale…

 - Umiecie grać w koszykówkę? – spytał nagle chłopiec.

 - On jest koszykarzem- wskazałam swojego chłopaka.

 - Mamo! – malec pociągnął ją za rękę. – Mogę z nimi zostać? Proszę, mamo! Mamusiu, zgódź się!

 Jego matka spojrzała na niego lekko zdziwiona, po czym przeniosła swoje spojrzenie na nas. Tym razem szczerze się uśmiechnęła i wykrzyknęła radośnie:

 - Naprawdę moglibyście to zrobić? Bardzo wam dziękuję! Możemy się tu spotkać za dwie godzinki? Podam wam jeszcze swój numer telefonu i już zmykam…

 Dwie minuty później pożegnała się ze swoim synem i poszła załatwić ważną sprawę. Pomachaliśmy jej na pożegnanie, a ona odmachała. Zerknęłam na chłopca.

 - Jestem Akina – przedstawiłam się. – A to jest Aomine.

 - Anzai Shosuke – odpowiedział i uśmiechnął się.

 Podbiegł do Daikiego i uczepił się jego spodni.

 - Pokażesz mi jak rzucasz?

 - Hę? – mój chłopak spojrzał na niego zdziwiony, po czym głośno westchnął. – Rany, nie chce mi się…

 - Proszę! – nalegał chłopiec. – Chociaż jeden rzut!

W końcu Aomine się zgodził. Zaczęliśmy iść w stronę najbliższego boiska. Trzymałam chłopca za rękę, ale po pewnym czasie on spojrzał na zwisającą luźno dłoń Daikiego, a po chwili chwycił ją w swoją małą rączkę i dał mu swoją piłkę. Mój kochany kretyn spojrzał na niego zaskoczony, nawet chciał go puścić, ale zrezygnował z tego pomysłu i szedł dalej, co jakiś czas na nas zerkając. Naprawdę do twarzy mu z dzieckiem. Może będzie kiedyś dobrym i kochającym ojcem?

 ___________________________________________________________________________________