Rozdział 43

Ohayo! :D

Znów korzystam z laptopa mamy, chwała jej, że mi go użyczyła! :D Tyle tylko,że dopókinie odzysak swego laptopa (możliwe że to będzie w poniedziałek!! :D) nie mogę wstawiać zdjęć pod rozdziałem, za co przepraszam*ukłon*
Udało mi się wreszcie skończyć 43 rozdział, z czego jestem dumna :3 Jakoś tak dawno tego nie było, co? ;P Postaram się napisać ,,Zemstę" w miarę szybko, ale niczego nie obiecuję ;) A na razie czytnijcie sobie, moi mili, tego zacnego posta! :D

____________________________________________________________________________________

~Akina~

 Dochodziliśmy do hali głównej, na której miał się odbyć mecz o przejście do półfinałów. Aomine jak zwykle miał obojętną minę, a ręce trzymał w kieszeniach. Mimo to miałam wrażenie, że ma chęć zagrania z Kise. W końcu ostatni raz grali razem w gimnazjum, a od tego czasu już kilka miesięcy minęło. Sama jestem ciekawa, jak Ryouta się rozwinął. Sayaka mówiła, że jest niesamowity. Wprawdzie Kaijo przegrało kiedyś z Seirin, ale czy mecz towarzyski można traktować jak mecz ćwierćfinałowy? Myślę, że nie. Mam za to dziwne przeczucie, że Kise nas czymś dziś zaskoczy. W końcu coś planuje. Nawet Momoi nie wie, co to jest, więc prawdopodobnie Kaijo chce nam pokazać coś naprawdę niespodziewanego. Ale czy ta nowość jest wystarczająca, by zmierzyć się z przytłaczającą siłą Aomine? Szczerze mówiąc, to nie widziałam jeszcze nikogo, kto mógłby się z nim równać. Nawet w Ameryce. Alex pewnie byłaby zachwycona jego poziomem, a koledzy Taigi byliby w niezłym szoku. Sama byłam zaskoczona jego grą. A teraz… Są momenty, gdy jestem wręcz przerażona. Osoby z takimi talentami bardzo rzadko się spotyka. Daiki jest naprawdę wyjątkowy. Nie chciałabym, by zmarnował taki dar. Tak ogromne zdolności to coś niesamowitego, co powinno się rozwijać. Aomine musi o to dbać. Ale jak ma to robić, skoro nawet na meczach musi się wstrzymywać? Jak ma to robić, skoro powoli przestaje kochać kosza? Jak…?

 - Akiiiinaaa! – Usłyszałam dobrze mi znany głos, a po chwili Sayaka rzuciła się na mnie z impetem, prawie wywalając mnie przy tym na ziemię.

 - Hej. – Uścisnęłam ją mono.

 - Akinacchi! – Podbiegł do nas Kise i obie nas objął. – Dawno się nie widzieliśmy.

 - Tak, sporo minęło. – Uśmiechnęłam się, odwzajemniając uścisk. - Podobno masz dla nas jakąś niespodziankę.

 - Mhm. – Kiwnął głową. – Mam nadzieję, że wypali. – Spojrzał na Daikiego. – Aominecchi! – Chciał go do niego podbiec i go po przyjacielsku uściskać, ale Aomine się odsunął i odepchnął go ręką. – Nadal jesteś taki gburowaty? – jęknął, masując czoło. Po chwili wyraz jego twarzy gwałtownie się zmienił. – Pokonam cię.

 - Ha? – Daiki włożył ręce do kieszeni. – W gimnazjum często tak mówiłeś i zawsze przegrywałeś.

 - Ale dziś wygram. – Kise był wyjątkowo pewny siebie i zdeterminowany. – Wreszcie cię pokonam, Aominecchi!

 Reszta mojej drużyny przysłuchiwała się tej wymianie zdań z lekkim zaciekawieniem. W końcu udaliśmy się do szatni, a ja omawiałam z trenerem ewentualne zmiany. Satsuki po raz ostatni tłumaczyła drużynie strategię gry, a Daiki siedział na ławce i myślał o niebieskich migdałach. Chciałam do niego podejść, ale nie wiedziałam nawet, jak zacząć rozmowę. Pocieszyć go? Nie, już kiedyś wielokrotnie próbowałam. To na nic. Nakręcić go do gry? Niby jak to zrobić? Nawet jeśli powiem mu kazanie o tym, że przeciwna drużyna jest silna i powinien się skupić, to on to oleje i powie to swoje ,,Jedynym, który może mnie pokonać, jestem ja sam”, po czym pójdzie na boisko.

 Westchnęłam cicho i położyłam na ławce swój notatnik. Spojrzałam na drużynę naszych rywali. Kasamatsu właśnie kopnął Ryoutę, a Kise zaczął przepraszać. Może gdyby Imayoshi był tak ostry jak kapitan Kajio, to zmuszałby Aomine do treningów? Na razie okularnik jest dla niego zbyt łagodny. Pozwala mu omijać treningi, ale chce, by przychodził na mecze. I jak z takim podejściem sprawić, by Daiki znów pokochał kosza? Albo uświadomił sobie, że nadal go kocha?

 Kątem oka zobaczyłam na trybunach drużynę Seirin. Ciekawe, komu kibicują… Grali i z Kise, i z Aomine. Wprawdzie z Daikim przegrali, ale Ryouta nie pokazał wtedy wszystkiego. Myślę, że chłopak mojej siostry wszystkich dziś zaskoczy. No, Daiki, przygotuj się na ciężką walkę.

 Usiadłam obok Momoi, a chwilę później sędzia rozpoczął mecz. Touou przejęło piłkę, lecz prawdziwa walka jeszcze się nie rozpoczęła. Aomine od początku miał przewagę, ale Kise się nie poddawał. Starał się go blokować ze wszystkich sił, mimo to większość rzutów Daiki i tak trafiał. Nie pozwalał dostać się Kise pod nasz kosz. Ciągle stał przy modelu i go pilnował.  

 Obserwowałam mecz w napięciu. Czułam, że w każdej chwili może się coś wydarzyć, więc nie spuszczałam oczu z zawodników. Krzyki na trybunach uświadamiały mi, że to starcie jest naprawdę emocjonujące.

 - Ki-chan czegoś próbuje – odezwała się nagle Momoi, przyciągając tym samym moją uwagę.

 Spojrzałam na nią i po chwili wiedziałam, że w ciągu kilku najbliższych minut niczego się od niej nie dowiem. Zawsze, gdy z uwagą patrzyła na wybranego gracza przeciwnej drużyny, była tak skupiona, że ignorowała wszystkich, którzy coś do niej mówili. Tak też było tym razem – obserwowała każdy ruch Ryouty, a swoje spostrzeżenia zapisywała w notatniku. Oho, już coś wie. Postanowiłam się do niej przez pewien czas nie odzywać, by nie przeszkadzać jej w pracy. Muszę przyznać, że jest świetna w tym, co robi. Jeszcze nie spotkałam lepszej menedżerki. Mam nadzieję, że jestem tu choć trochę potrzebna…

 Druga kwarta minęła zaskakująco szybko. Zawodnicy zeszli z boiska, cali spoceni i trochę zmęczeni. Za to Aomine… Miałam wrażenie, że lekko się uśmiechał.

 - Daiki? – Podeszłam do niego, gdy szliśmy do szatni. Podałam mu wodę, którą chętnie przyjął.

 - He? – Spojrzał na mnie, a gdy zobaczył moje spojrzenie, westchnął. – Rany, Akina. Mówiłem przecież, że nikt nie da rady mnie pokonać. – Przepuścił mnie w drzwiach do szatni. – Niech se Kise planuje co chce, to i tak nie zadziała.

 - Dai-chan – odezwała się nagle Momoi, zwracając na siebie uwagę. – Powiedziałeś, że jedynym, który cię może pokonać, jesteś ty sam.

 - No i?

 - A co, jeśli będziesz się musiał zmierzyć ze sobą?

 Cała drużyna spojrzała na Satsuki z niezrozumieniem, a mnie nagle olśniło.

 - Kise zamierza go skopiować? – Spytałam, a dziewczyna przytaknęła.

 - Nie wiem, kiedy mu się to uda, i czy w ogóle da radę to zrobić, ale pewne jest, że do tego dąży. – Spojrzała na swoje notatki, a następnie zwróciła się do Aomine. – Ki-chan będzie cię uważnie obserwował i…

 - To i tak nic nie da. – Wtrącił Daiki, a spojrzenia wszystkich wylądowały na jego osobie. – On nie da rady mnie pokonać. Nawet jeśli jakimś cudem uda mu się mnie skopiować, nie wygra. Kise nigdy nie umiał kopiować członków Pokolenia Cudów. – Zjadł plasterek cytryny, którą podkradł Sakuraiowi. – Jeżeli mnie skopiuje, proszę bardzo. Przynajmniej mecz będzie ciekawszy. Ale kopia nigdy nie pokona oryginału. Nieważne, jak jest doskonała. To nadal podróba. – Upił łyk wody i podszedł do swojej szafki. – Poza tym Kise brakuje refleksu i zwinności. – Wyciągnął ręcznik i przetarł nim swój kark. – Nawet jeśli skopiuje lub przewidzi moje ruchy, nie będzie w stanie mnie zatrzymać. – Zamknął drzwiczki szafki. – Jedynym, który może mnie pokonać, jestem ja sam.

 Odwrócił się i wyszedł z szatni, ignorując nawoływania Wakamatsu.

 - Co za… - syknął blondyn, zaciskając pięści.

 - Dopóki strzela i wygrywa, nie przeszkadza mi jego zachowanie – odezwał się Imayoshi, jedząc cytrynę. – Skoro mówi, że Kise nie da rady, to tak będzie. – Spojrzał na puste pudełko Sakuraia. – Akina, masz cytryny? – Spojrzał na mnie, a ja przytaknęłam.

 Podeszłam do swojej torby i wyciągnęłam stamtąd pudełeczko, w którym znajdowały się pokrojone cytryny.

 - Ja też mam! – Krzyknęła Satsu, podając kapitanowi swój różowy pojemnik.

 - Momoi, doceniam twoje… - zaczął Imayoshi, ale mu przerwałam.

 - Pomagałem jej, spokojnie. – Uśmiechnęłam się. – Są pokrojone.

 - Akina, jesteś wspaniała – szepnął Wakamatsu i zabrał się za jedzenie.

 - Masz szczęście, że Daiki wyszedł, bo już byś miał podbite oko. – Mrugnęłam do niego i podałam mu opakowanie z cytrynami.

 Kiedy przerwa się skończyła, poszliśmy na boisko, a po drodze spotkaliśmy Aomine. Weszliśmy na halę i po chwili rozpoczęła się trzecia kwarta. Siedziałam na ławce koło Momoi i bacznie obserwowałam przebieg meczu. Od czasu do czasu zerkałam też na drużynę Seirin. Nie siedzieli daleko, więc mogłam zobaczyć ich miny. Wyrażały podziw, zazdrość i niedowierzanie. Mimowolnie uśmiechnęłam się pod nosem. Wzrokiem wyszukałam Taigę, ale wtedy coś, a raczej ktoś, przykuł moją uwagę. W drużynie była osoba, której wcześniej nie widziałam. Jakiś nowy? Albo ktoś, kto już wcześniej grał, a miał kontuzję? Cóż, dowiem się tego w swoim czasie.

 Kolejny gwizdek oznaczał dwa punkty zdobyte przez Daikiego. Kise spojrzał na niego z determinacją, a po chwili był już przy piłce i biegł pod przeciwny kosz. Aomine z łatwością go dogonił i nie dał mu się przejść. Jeśli tak to będzie dalej wyglądało, Touou ma zapewnione zwycięstwo.

 Kise, postaraj się!

~Aomine~

 Na cholerę oni się tak martwią? Jak powiedziałem, że wygra, to tak będzie. Nie obchodzi mnie, że Kise stara się mnie skoiować. Niech sobie robi, co chce. I tak mi nie dorówna. Może i się przez te kilka miesięcy poprawił, ale to nie znaczy, że sobie ze mną poradzi. Do tej pory nie spotkałem nikogo, komu by się to udało, więc on na pewno taką osobą nie będzie.

 Po raz kolejny wytrąciłem mu piłkę z ręki i pognałem pod kosz przeciwników. Kątem oka zauważyłem, że model za mną biegnie. Nie ma ze mną szans w szybkości. Została mi jeszcze tylko jedna osoba do wyminięcia – ich kapitan. Skoczyłem i wykonałem piękny wsad, ale jednocześnie trąciłem łokciem Kasamatsu. Po chwili usłuszałem gwizdek sędziego i dostałem karteczkę za faul. Rany, po co to komu do życia potrzebne?

 - Nieźle, kapitanie. – Podałem ciemnowłosemu dłoń i pomogłem mu wstać. – Twardy jesteś, ale ze mną i tak nie wygrasz.

 - Już ja cię nauczę pokory, gówniarzu. – Warknął i podszedł do jakiegoś gościa ze swojej drużyny.

Prychnąłem pod nosem i stanąłem naprzeciwko Kise.

 - Gotowy na dalszą zabawę? – Spytałem.

 - Nie ignoruj mnie, Aominecchi. – Powiedział, patrząc na mnie jakimś dziwnym wzrokiem. Takiego jeszcze u niego nie widziałem.

 Blondyn dostał piłkę i wziął głęboki oddech. Obrzucił mnie uważnym spojrzeniem i zaczął kozłować.

 - Powiedz, jak to jest mierzyć się z samym sobą? – Nie zrozumiałem. Czyżby jednak chciał…?

 Przeniósł szybko piłkę do drugiej ręki, potem wykonał ten ruch ponownie i minął mnie z taką samą szybkością, jaką ja zazwyczaj omijam przeciwników. Jak? Jak, do cholery jasnej?!

 Odwróciłem się w tempie błyskawicznym i pobiegłem za nim. Koledzy z jego drużyny dawali mu pełną swobodę, więc Imayoshi i Wakamatsu podjęli próby zatrzymania go. Stało się tak, jak myślałem – Kise przeszedł przez nich bez najmniejszego problemu. Zacisnąłem wargi i skoczyłem, chcąc wytrącić mu piłkę z ręki. Spojrzał na mnie ze złością i próbował mnie zablokować, ale po kilku zwinnych ruchach zdobyłem kosza. Przebiegłem obok ławki, na której siedziała moja drużyna, i zobaczyłem zaszokowane miny jej członków. Akina i Satsu wyglądały na naprawdę zszokowane. Prychnąłem pod nosem i przyspieszyłem. I po co oni się tak stresują? To tylko kopia mojego stylu gry. Kopia, do cholery jasnej! Może wydawać się idealna, ale taka nie jest.

 - To nie wystarczy, Kise! – Wybiłem mu piłkę, ale odwrócił się i przebiegł koło mnie, a po chwili zdobył kosza.

 - Przekonajmy się, Aominecchi! – Spojrzał na mnie z determinacją.

 Nie daruję!

 Raz ja zdobywałem punkty, raz on. Wymienialiśmy się koszami, a nasze drużyny i widownia patrzyły na nas z niedowierzaniem. Dawno nie prowadziłem tak zaciętej walki, ale muszę przyznać, że mi tego brakowało. Od prawie dwóch lat nie czułem tej adrenaliny i dreszczyku emocji. Brakowało mi tego.

 Jednak muszę wygrać. Za wszelką cenę. Nie znam słowa ,,przegrana”. A już na pewno nie w koszu. Aomine Daiki jest zwycięzcą, asem. Porażka nie wchodzi w grę. Nigdy.

 Ominąłem Kasamastu, po czym podbiegłem do kosza, ale Kise znalazł się przy mnie w sekundę. Stanąłem naprzeciwko niego i spojrzałem mu w oczy pełne zaciętości. Oho, nakręcił się. Coś czuję, że to będzie wyjątkowo ciekawy mecz.

 Pozostało kilka ostatnich minut czwartej kwarty, a nasze drużyny miały prawie po tyle samo punktów, jednak to Touou prowadziło. Muszę przyznać, że Kise mnie zaskoczył. Nie spodziewałem się, że naprawdę uda mu się mnie skopiować. Wprawdzie miałem mały kłopot z zatrzymaniem go, ale on nie zatrzymywał mnie. Jego szybkość była podobna do mojej, lecz nie taka sama. Dodatkowo nie ma takiego refleksu jak ja, więc łatwiej mi było poruszać się po boisku. Reszta jego drużyny postawiła na niego wszystko – ciągle do niego podawali, jakby liczyli, że uda mu się wygrać. Kise to mój przeciwnik, więc inni mają mi tylko robić miejsce. Nieważne, co myśli Kajio. Zniszczę ich nadzieję i pokonam Kise.

 Ostanie kilka sekund gry. Blondyn biegnie w stronę kosza, ale staję przed nim i rozkładam ręce.

 - Nie przejdziesz dalej, Kise!

 Skoczył, więc zrobiłem to samo.

 - A kto powiedział, że zamierzam przechodzić? – Spytał i kątem oka zerknął na nadbiegającego Kasamatsu.

I tu cię mam!

Kiedy reszta drużyny myślała, że kapitan Kajio dostanie piłkę i trafi do kosza, zrobiłem coś, czego nikt się nie spodziewał – przekręciłem się w locie i wybiłem Kise piłkę, pozbawiając ich tym samym ostatniej szansy na wygraną. Wszyscy patrzyli na mnie w kompletnym osłupieniu, a po sekundzie usłyszeliśmy końcowy gwizdek sędziego. Wygraliśmy. Ja wygrałem.

 Ominąłem klęczącego Kise, który patrzył na tablicę wyników z niedowierzaniem.

 - Mówiłem ci, że kopia nie pokona oryginału. – Spojrzałem na niego z wyższością. – Nadal nie ma nikogo, kto mógłby ze mną wygrać.

 Poszedłem dalej, mijając zszokowaną Sayakę i wściekłego Kasamatsu, który starał się ukryć swój smutek i łzy. Nawet się za nimi nie obejrzałem – po prostu wziąłem od Akiny ręcznik i skierowałem się w stronę szatni.

 - Było blisko. – Odetchnął Wakamatsu. – Kise prawie pokonał Aomine.

 - Prawie robi dużą różnicę – mruknąłem, pijąc wodę. – Mówiłem wam, że nie da rady. Brakuje mu refleksu, co zresztą było widać.

 Zabrałem ze sobą ręcznik oraz ubranie na przebranie, po czym wszedłem pod jeden z pryszniców i odkręciłem letnią wodę. Uniosłem głowę, by krople zimnej cieczy spływały mi po twarzy. O tak, tego mi było trzeba. Dawno się tak na meczu nie zmęczyłem, ale w pewnym stopniu czułem się spełniony. Po części poczułem coś, czego nie czułem od dawna. I to coś kiedyś sprawiało, że kochałem kosza. A teraz? Wprawdzie to nie było do końca to samo  uczucie, ale bardzo je przypominało. Było prawie identyczne. Ale czemu jednak czymś się różniło? I co to w ogóle było?

 Pokręciłem szybko głową i wyłączyłem wodę. Wytarłem się ręcznikiem i założyłem świeże ubranie. Wróciłem do szatni, ale był tam tylko Sakurai, który zabierał swoje rzeczy, oraz Wakamatsu.

 - Wyjątkowo cię pochwalę, skubańcu. – Odezwał się nagle blondyn, co i mnie, i Sakuraia wprawiło w osłupienie. Czy ja dobrze usłyszałem, że wielki i mądraliński pan przemądrzały mnie pochwalił? Nie no, chyba sobie ten dzień zapiszę w kalendarzu.

 - Mam się czuć zaszczycony? – Prychnąłem i wyjąłem z szafki swoją sportową torbę. – Mówiłem przecież, że wygram.

 - Trochę pokory, palancie! – Warknął, mierząc mnie wściekłym spojrzeniem. – I masz się pojawić jutro na treningu.

 - Nie. – Skierowałem się do wyjścia. – Dziś już się wystarczająco natrenowałem.

 Wyszedłem, nie zwracając uwagi na jego warknięcia. Po chwili usłyszałem głośne ,,Przepraszam!” Sakuraia i westchnięcie Wakamastu. Od dawna zastanawiam się, czemu Sakurai tak ciągle przeprasza. Doszedłem jednak do wniosku, że on po prostu tak ma i dlatego jest taki wkurzający. Zresztą jak cała drużyna z Wakamatsu na czele. Cóż, przynajmniej nieźle grają.

 Zobaczyłem Akinę, jak rozmawiała z kimś przy wejściu głównym. Podszedłem, ale gdy zobaczyłem, z kim rozmawia, miałem ochotę wszystkich olać i wcisnąć ich w ziemię spojrzeniem. Czemu ostatnio wszędzie muszę spotykać Seirin?!

 - Witaj, Aomine-kun. – Usłyszałem nagle koło siebie. Czułem, że Kuroko za chwilę się pojawi, więc byłem na to psychicznie przygotowany.

 - Yo. – Spojrzałem na niego. Po chwili zobaczyłem coś, czego wcześniej nie zauważyłem. – Co to za pies? – Wskazałem na włochatą głowę, która wystawała z jego torby.

 - Tetsuya Dwa, inaczej Dwójka. – Odparł i wyciągnął psiaka z torby

 - Dwójka? – Zdziwiłem się. – Ten pies też nazywa się Tetsuya? – Parsknąłem, ale po chwili uważnie mu się przyjrzałem. Zerknąłem na twarz Tetsu, po czym ponownie przeniosłem swój wzrok na mordę tego psa. – To przez oczy, tak?

 - Podobno jest do mnie podobny, więc został Tetsuyą Dwa.

 Pies szczeknął radośnie i merdnął ogonem. Odbił się od klatki piersiowej Kuroko i skoczył prosto na mnie. Odrychowo go złapałem, na co ponownie merdnął i polizał mnie po twarzy. Spojrzałem na niego zdziwiony, a po chwili usłyszałem chichot Akiny.

 - Polubił cię. – Uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie.

 - Fajny. – Stwierdziłem i podrapałem go za uchem.

 - Skoro cię polubił, to mam do ciebie prośbę, Aomine-kun.

 Jezu, czego on znowu ode mnie chce? Pewnie wciśnie mi go na jakiś czas i powie, bym poszedł z nim na spacer. Jeszcze czego. Mam zupełnie inne plany, a zajmowaniem się takim kundlem, mimo że słodkim, nie wchodzi w grę. Wolę pójść gdzieś z Akiną bądź obejrzeć w domu jakiś fajny film, najlepiej horror. O tak, przydałby mi się dobry, straszny film. Dawno takiego nie oglądałem, czuję jakiś brak.

 Spojrzałem z uwagą na Tetsu, a widząc jego wzrok, już wiedziałem, że chce ode mnie czegoś ważnego.

O nie! Tym razem mi niczego nie wciśnie! Już nie jesteśmy w gimnazjum, nie dam mu się w nic wrobić!