Rozdział 40

Ohayo!

Wreszcie coś dodałam! ^^ Tak, też się z tego cieszę! :D

Nie mam granatowego pojęcia, czy uda mi się was zaskoczyć tym rozdziałem, no ale może jednak nie będziecie się wszystkiego spodziewać :P

Już 40 rozdział! Jak to szybko zleciało! :D Nie wiem, ile tego będzie, ale fabułę mam mniej więcej określoną, więc... Oczekujcie nieoczekiwanego! XD Podejrzewam, że tych rozdziałów jeszcze sporo będzie, więc ta historia się tak szybko nie skończy ;)

Pisząc ten rozdział, wcale nie oglądałam po raz enty odcinków, kiedy to Aomine mierzył się po raz pierwszy z Kagamim. Wcale XD I to wcale nie jest spoiler tego rozdziału :P

Mam wrażenie, że ostatnio wieje tu nudą... Ale oby to było tylko  moje wrażenie. 

Co do wcześniejszych zamówień... Nie martwcie się, pamiętam o nich, ale prawdopodobnie przez pewien dłuższy czas się tu jeszcze nie pojawią, więc.. Gomene *ukłon* Ostatnio poświęciłam czas głównie na pisanie czegoś z okazji walentynek, więc.. Rozumiecie?

Ok, koniec tego gadania, bo zaraz tak się rozgadam, że nie skończę XD

Zapraszam na 40 rozdział! :D 

_________________________________________________________________________________

~Akina~

 No gdzie on jest?! Mecz się zaraz zaczyna, a jego jak nie było, tak nie ma! Co za debil… Żeby po raz kolejny spóźniać się na pierwszą kwartę! Niech no tylko się tu pojawi, a osobiście mu przypierdolę.

 - Akina-san, dlaczego Aomine jeszcze nie ma? – Stojący obok Shosuke złapał mnie za rękę.

 - Wiesz, ten kretyn powiedział, że się spóźni.

 - Ale przyjdzie?

 - Na pewno. A potem we trójkę pójdziemy na boisko, OK?

Chłopiec z radością przytaknął, po czym zjadł swojego batonika. Pani Anzai poprosiła mnie o opiekę nad nim, więc do wieczora muszę mieć na niego oko. Wprawdzie Shosuke ciągle wypytuje o Daikiego, ale mnie też bardzo lubi. Ucieszył się, gdy mama mu powiedziała, że zabieramy go na mecz. To takie radosne dziecko. Często się śmieje, przeważnie ma dobry humor, jest energiczny… Naprawdę lubię się nim opiekować.

 - Chodź, przejdziemy się jeszcze przed meczem – zaproponowałam i wyciągnęłam dłoń w jego stron.

 Chwycił moją rękę z uśmiechem na ustach, po czym poszliśmy się przejść. Podeszliśmy do automatu, gdzie kupiłam Shosuke puszkę gazowanego napoju pomarańczowego. Kiedy zamierzałam wracać, zobaczyłam idącego korytarzem Taigę.

 - Hej, siostra! – Zawołał, gdy mnie ujrzał.

 - Cześć, Taiga. – Uśmiechnęłam się ciepło.

 - To twój brat? – spytał Shosuke.

 - Tak. To Kagami Taiga. Taiguś, to Shosuke Anzai.

 - Yo, młody. – Czerwonowłosy podniósł dłoń i się z nim przywitał. – A gdzie Aomine? – To pytanie było skierowane do mnie.

 - Ten kretyn postanowił się spóźnić – warknęłam. – Będzie dopiero na drugą połowę.

 - Czemu?! – Zdziwił się Kagami.

 - Jego spytaj, jak się pojawi, bo nie ręczę za siebie. – Spojrzałam na zegarek. – Sorki, ale musimy już iść. Powodzenia na meczu.

 - Dzięki. – Uśmiechnął się szeroko. – Dotrzymam słowa!

 Kiwnęłam mu głową, po czym razem z Shosuke poszłam do szatni, w której nasza drużyna powtarzała strategię.

 - Dai-chan pewnie będzie jak zwykle zdobywał punkty – zaczęła Momoi – więc jemu nawet nie warto przedstawiać naszego planu. Po prostu mu później przekazujcie piłki, jak zawsze.

 Kiedy cała drużyna wychodziła z szatni, Satsuki do mnie podeszła i szepnęła:

 - Myślisz, że jest jeszcze szansa na to, że on wróci do siebie?

 - Jest – odpowiedziałam pewnie. – Wierzę w to. Zobaczysz, że znów będzie się śmiał.

 Satsuki posłała mi lekki uśmiech, po czym stanęłyśmy przy ławce, czekając na rozpoczęcie meczu.

 - Aomine ich pokona, prawda? – spytał Shosuke i usiadł koło mnie.

 - Tak. – Pogłaskałam go po głowie. – Przecież jest silny.

  Usłyszeliśmy gwizdek sędziego, a po chwili gra się rozpoczęła. Piłkę przejęło Touou i od razu przystąpiło do ataku. Myślę, że Seirin nie jest wcale takie słabe, ale nie jest do końca zgrane zespołowo, dlatego nie może odebrać nam piłki. Sakurai rzucał celne trójki,  a Imayoshi jak zwykle wnerwiał przeciwników swoją osobowością. Junpei wyglądał na bardzo zirytowanego, ale dzielnie znosił zachowanie naszego kapitana. Zaskoczył mnie Kagami. Wprawdzie w Ameryce widziałam, że wysoko skacze, jednak teraz jego skoki są jeszcze lepsze. W dodatku bardzo dobrze współpracuje z Kuroko. Zupełnie jakbym widziała Aomine i Tetsu za czasów gimnazjum. Tetsuya podawał piłki, a Daiki przyjmował je i z uśmiechem na ustach ruszał pod kosz przeciwników. Tak bardzo chciałabym go jeszcze raz zobaczyć… Ten szczery uśmiech wynikający z gry…

 Koniec pierwszej kwarty, a prowadzi Touou. Jak tak dalej pójdzie, to nasza drużyna zmiażdży Seirin jeszcze przed przyjściem Aomine. A wtedy nasi przeciwnicy nie będą mieli szans na wygraną. Taiga, daj z siebie wszystko! Nie poddawaj się! Pamiętaj o obietnicy!

 - Pamiętajcie o hakach Mitobe i Sokolim Oku Izukiego. – Momoi przypominała o ruchach graczy Seirin. Jak zawsze jest świetnie przygotowana i zebrała informacje na temat całej przeciwnej drużyny. Momoi, podziwiam cię. Wprawdzie też jestem menedżerką, jednak nawet ja nie robię tak wiele jak ty. – Pamiętacie?

 - Tak! – Cała drużyna wzięła do rąk butelki wody i zaczęła pić.

 Zauważyłam, że zawodnicy Seirin cały czas rzucali nam ukradkowe spojrzenia, a my się im odwdzięczaliśmy. Kiedy napotkałam wzrok Taigi, ten tylko zacisnął pięści i zgrzytnął zębami. Dasz radę, braciszku!

 Druga kwarta. Touou prowadzi i rozpoczyna szybkim atakiem. Seirin traci kolejne punkty. Ludzie, weźcie się w garść i nadróbcie straty! Nagle usłyszałam gwizdek sędziego.

 - Seirin, zmiana!

 Spojrzałam z zaskoczeniem na Riko, która kazała Kagamiemu zejść z boiska. Cholera, pewnie ta nieszczęsna kontuzja daje mu się we znaki. Teraz Seirin będzie miało jeszcze większy problem z wyrównaniem wyniku.

 Spojrzałam na Taigę, a ten posłał mi tylko przepraszające spojrzenie i napił się wody. Riko właśnie kończyła obwiązywać mu kolano. Oby pomogło, bo inaczej marny los Seirin.

 - Seirin, zmiana!

 Taiga znów wchodzi na boisko. Zauważyłam na jego twarzy pewny siebie uśmiech, więc zrobiło mi się jakoś lżej na sercu. Kagami naprawdę kocha koszykówkę. Mam nadzieję, że żadna kontuzja nie przeszkodzi mu w grze.

 - No właśnie, właśnie, wejdź na boisko. – Usłyszałam znajomy głos i spojrzałam zaskoczona na Aomine, który zawiesił swoje ramię na szyi Taigi. – Zapewnij mi chociaż odrobinę rozrywki.

 - Ty draniu! – Kagami strącił jego rękę i patrzył na niego wściekłym wzrokiem.

 Wstałam z ławki i podeszłam do Daikiego. Odciągnęłam go lekko od Taigi i powiedziałam:

 - Nie zaczynaj. Jak już się spóźniłeś, to chociaż nie drocz się z zawodnikami Seirin! Bałwan! Przebieraj się i na boisko!

 - Aomine, wchodzisz – odezwał się Imayoshi.

 - Ha? – Zdziwił się Daiki. – Przecież wygrywacie, nie muszę grać.

 - Owszem, musisz – wtrącił trener.

Aomine westchnął głośno, po czym zdjął z siebie sportową bluzę naszej drużyny i wszedł na boisko.

 - Powodzenia! – krzyknął Shosuke i radośnie do niego pomachał.

 - Yo, mały! – Aomine spojrzał na Anzaia. – Teraz patrz i ucz się od mistrza.

Rzucił Momoi swoją bluzę i zaczął iść w stronę Kuroko.

 - Zaczynajmy.

 Cała przeciwna drużyna patrzyła na niego z lekkim lękiem. Nie bójcie się go, tylko pokażcie mu całą swoją siłę! Nie możecie tchórzyć tylko dlatego, że jest byłym asem Pokolenia Cudów!

 Daiki podszedł do Tetsu i wymienił z nim kilka krótkich zdań. Chciałabym zobaczyć ich znów grających w tej samej drużynie… Chciałabym, by znów przybijali sobie żółwika po każdym zdobytym koszu. Chciałabym, by znów byli przyjaciółmi. Chciałabym… Tak wiele bym chciała!

 Gwizdek sędziego zakończył przerwę. Do końca drugiej kwarty pozostały niecałe dwie minuty. Usiadłam koło Shosuke i z uwagą obserwowałam przebieg meczu.

 - Aomine jest niesamowity – powiedział nagle chłopiec, z uwielbieniem wpatrując się w swojego nauczyciela. Otóż to, Daiki obiecał mu, że trochę go podszkoli. Anzai był wtedy tak szczęśliwy, że w ogóle nie chciał puścić jego nogi i nie odstępował go na krok. Trochę pomogłam Daikiemu w podjęciu decyzji (czasem trzeba posunąć się do szantażu), ale cieszę się, że dzięki temu więcej czasu będzie spędzał na boisku. Może przypomni sobie o swoim uczuciu, jakim darzy kosza? – Cieszę się, że mogę widzieć jego grę na żywo.

 - Tak, to prawda. – Objęłam go ramieniem. – Jest niesamowity.

  Daiki zamierzał zrobić wsad, ale Taidze udało się zablokować jego atak. Oj, Aomine, czyżby Kagami jednak cię czymś zaskoczył? Seirin ruszyło do kontrataku. Kiedy mój brat był już przed koszem i skoczył do rzutu, Aomine wyskoczył, wytrącając mu piłkę z ręki. Taiga spojrzał na niego zdziwiony. No tak… Szybkość mojego chłopaka jest ogromna. Jednak inna rzecz przykuła moją uwagę – Kagami zamierzał skoczyć z linii rzutów wolnych? Jego skoki są aż tak dobre? To chyba nawet zdziwiło samego Aomine, bo na chwilę się zatrzymał i patrzył na Taigę w milczeniu. No, Daiki, tego się chyba po nim nie spodziewałeś, co?

 Koniec pierwszej połowy. Cała nasza drużyna udała się do szatni, by odpocząć i przedyskutować strategię dalszej gry. Aomine nagle wyszedł, mówiąc, że jedynym, który może go pokonać, jest on sam. Jak ja tego nienawidzę! To takie egoistyczne i wkurzające! Zaraz będzie mówił, że jedyny, który może go kochać, jest on sam!

 - Pogadam z nim – odezwała się Momoi. – A wy zjedzcie cytryny.

 Westchnęłam cicho i wyjęłam z torby wodę dla Shosuke.

 - Akina-san, dlaczego Aomine tak mówi? – spytał nagle chłopiec, patrząc na mnie. – Kiedyś był… inny. Częściej się uśmiechał, a teraz… Dlaczego?

 W szatni zapanowała niezręczna cisza. Czułam na sobie spojrzenia wszystkich członków drużyny. Jakby mu to najprościej wytłumaczyć?

 - Wiesz – zaczęłam. – Aomine po prostu potrzebuje prawdziwego wyzwania. Musi znaleźć kogoś, z kim będzie mógł zagrać na poważnie. Wtedy na pewno ucieszy się z takiej gry i znów będzie się śmiał. Jak kiedyś. – Przykucnęłam przed nim. – Ale jestem pewna, że nauczy się wielu przydatnych trików i będzie dumny, że mógł się uczyć.

 - Naprawdę? – Shosuke szeroko się uśmiechnął.

 - Naprawdę. – Posłałam mu ciepły uśmiech.

 - To ja jeszcze bardziej przyłożę się do treningów!

 - Czas na trzecią kwartę – odezwał się trener. – Drużyna, pokażcie Seirin, na co was stać!

  Kiedy wszyscy byli już w hali głównej, pojawił się Aomine. Miał na głowie biały ręcznik i widać było, że się rozgrzał. Oho, chyba zamierza potraktować ten mecz poważniej niż inne. Taiga, błagam, nie poddawaj się!

  

  

 Touou potroiło wynik Seirin. Kagami nie miał z Aomine żadnych szans, nie umiał go zatrzymać. W dodatku Daiki pokazywał swoje nieregularne rzuty. Potrafi rzucać z każdej pozycji ciała i zawsze trafia. Seirin nie była przygotowana na takie coś. Siła mojego chłopaka była dla nich zbyt duża. Schodzili z boiska w takim szoku, że myślałam, iż się zaraz popłaczą. Na dodatek Taiga nie grał do końca, bo miał problemy z nogą. Widziałam, że chciał wejść na boisko, ale Riko mu na to nie pozwalała. Trudno, Kagami, innym razem. Jest jeszcze czas.

 Wraz z Shosuke szłam korytarzem. Cała nasza drużyna wyszła wcześniej, więc czekaliśmy tylko na Daikiego. Obiecałam Anzaiowi, że po meczu pójdziemy na boisko, więc Aomine nie miał wyboru i musiał się dostosować.

 Wtedy zobaczyłam idącą korytarzem drużynę Seirin. Kiedy Taiga mnie zobaczył, zacisnął pięści i zrobił kilka kroków w moją stronę.

 - Ja… - zaczął. – Przepraszam. Nie dałem rady.

 - Nie masz za co przepraszać. – Spróbowałam go pocieszyć. – Na pewno się kiedyś zrewanżujesz.

 - Nie sądziłem, że on będzie aż tak silny – mruknął ich kapitan.

 Wszyscy mieli grobowe miny, żaden się nawet raz nie uśmiechnął.

 - Taiga, a co powiesz na wyjście na jakieś ciasteczko? – zaproponowałam. – Masz wolny piątek?

 Kagami spojrzał na mnie zdziwiony, ale po chwili przytaknął. Uśmiechnęłam się lekko i jeszcze raz obrzuciłam spojrzeniem całą drużynę.

 - Ja… - zaczęłam, ale przerwał mi krzyk Shosuke.

 - Aomine!

 Chłopiec puścił moją rękę i podbiegł do Daikiego, łapiąc go za dłoń. Aomine poczochrał go lekko po włosach, po czym spojrzał na mnie, a następnie przeniósł swoje spojrzenie na Seirin.

 - Idziemy? – spytał.

 - A pokażesz mi kilka swoich czadowych rzutów? – Shosuke wpatrywał się w Daikiego jak w obrazek święty.

 - Pewnie.

 - To na razie! – Pomachałam Seirin na pożegnanie, a widząc ich zdziwione miny, zaśmiałam się w duchu. Pewnie nie spodziewali się, że taki samolub jak Aomine może być lubiany przez Shosuke. I na dodatek go uczy.

 Kiedy zamierzaliśmy odejść, usłyszeliśmy dwa znajome głosy, których nie słyszałam zpięć miesięcy.

 - Aomine! Akina!

 Odwróciliśmy się, a naszym oczom ukazali się Isao i Mito, których spotkaliśmy podczas obozu. Nie spodziewałam się, że ich tu zobaczymy.

 - Dawno was nie widzieliśmy! – krzyknęli i rzucili się na Aomine, tuląc się do jego nóg. Daiki spojrzał na nich zaskoczony i lekko dotknął ich ramion.

 - A co wy tu robicie? – spytał.

 - Przyjechaliśmy na mecz. – Isao uśmiechnął się i zadarł głowę, by móc spojrzeć mu w oczy. – Ej! Ty chyba jeszcze bardziej urosłeś!

 Chłopcy zaczęli coś mówić do Aomine, a ja się tylko przyglądałam. To taki ładny widok… Aomine z dziećmi.

 - E, siostra, o co chodzi? – Kagami podszedł do mnie, gapiąc się na Daikiego rozszerzonymi oczami.

 Wszystko mu w skrócie wyjaśniałam, a przy okazji wysłuchała tego cała jego drużyna.

 - Pamiętam ich – odezwał się nagle Kuroko, wszystkich strasząc. – Ci chłopcy bardzo lubią Aomine-kuna.

 - Tak, aż miło popatrzeć. – Uśmiechnęłam się.

 - Akina! – zawołał mnie Mito. – Chodźmy już! Mamy się spotkać z mamą dopiero o osiemnastej, więc Aomine się zgodził, byśmy z wami poszli!

 Daiki się zgodził na coś takiego? No proszę, chyba jednak lubi te dzieci. Albo po prostu chciał, by przestały mu krzyczeć do ucha… Cóż, podejrzewam, że obie wersje są prawidłowe.

 - Na razie! – krzyknęłam do drużyny Seirin i podeszłam do swojego chłopaka.

 Trochę się zdziwiłam, gdy Mito wziął mnie za rękę. Ukradkiem spojrzałam na jego brata i zobaczyłam, że Isao trzyma dłoń Aomine i mówi mu z zapałem o swoich treningach. Z kolei Shosuke trzymał drugą ręką Daikiego, co wyglądało naprawdę słodko. Mojemu chłopakowi naprawdę do twarzy z dziećmi…

 Kątem oka zarejestrowałam jeszcze zszokowane twarze graczy z Seirin. No tak… Tego to oni się nie spodziewali. W sumie też się mocno zdziwiłam, gdy zobaczyłam Isao i Mito. Chyba jednak Daiki będzie się musiał dziś roztroić, bo każdy z chłopców pewnie będzie miał do niego sprawę. Jestem bardzo ciekawa, jak mój kretyn poradzi sobie z trójką dzieci…

_________________________________________________________________________________

Anzai Shosuke

Isao

Mito