Rozdział 41

 Ohayo!

Wróciłam! Ferie się udały, było zajebiście, więc teraz pora coś dodać :D 

Od razu na wstępie dodaję 41 rozdział :D Na wyjeździe jakoś tak mi wena dopisywała, więc mam pomysła na pewne 3 (może 4) częściowe opowiadanko oraz na jedno dłuższe, które jak dla mnie jest totalnie głupie, ale w sumie jestem nienormalna, więc po mnie można się wszystkiego spodziewać XD

Jeździłam na nartach, niczego sobie nie złamałam, więc mogę dalej pisać :D Takie drobne pytanko.. Jeździł ktoś z was na snowboardzie? Bo ja bym chciała za rok spróbować... ^^ Hehe... Coś czuję, że to będzie komedia... Albo raczej dramat XD Ale każdy ma prawo się uczyć, więc wywrotki są obowiązkowe!! :D

Nie będę was to zanudzać, bo jeszcze mi tu uśniecie przed przeczytaniem rozdziału XD

W takim razie szybko zapraszam was do czytania! :*

_________________________________________________________________________________

~Aomine~

  O, bogowie, ta dzieciarnia mnie wykończy! I jeszcze musieli przybiec do mnie ta oczach całego Seirin! Po prostu lepiej być nie mogło… Jeżeli nie wykończy mnie Shosuke, to zrobi to Mito albo Isao. Słowo daję, że…!

 A w sumie… Szkolenie tych dzieciaków jest całkiem fajne. Mój Boże, czyżbym zmiękł?! Jeszcze trochę, a przez Akinę stanę się opiekunką do dzieci. I to darmową! Nie dość, że muszę poświęcać im czas, to nawet nikt mi za to nie zapłaci. Skandal!

 Patrzyłem uważnie na ruchy Isao i lekko się do siebie uśmiechnąłem. Dzieciak ćwiczył, co widać. Jak trenowałem go ostatnio, to nie potrafił nawet wykonać celnego rzutu za dwa punkty. Teraz trafia zdecydowaną większość, w dodatku nie męczy się tak szybko przy bieganiu. Muszę przyznać, że mnie pozytywnie zaskoczył.

 Przeniosłem swoje spojrzenie na Mito, który cały czas robił dwutakt. Brakuje mu jeszcze refleksu i szybkości, ale i tak jest lepiej, niż pół roku temu. Piłka nie wylatywała mu z rąk, a rzuty w większości były celne. Po każdym zdobytym punkcie patrzył na mnie z szerokim uśmiechem na twarzy, po czym wracał do ćwiczeń.

 Zerknąłem na Shosuke. Dzieciak zaczął najpóźniej, więc jego umiejętności były gorsze. Co nie znaczy, że sobie nie radził. Chyba zafascynowały go rzuty za trzy punkty, bo ciągle starał się je wykonywać. Kiedy kolejny raz spudłował, podszedłem do niego.

 - Celuj w ten mały kwadracik nad koszem – powiedziałem, wyjmując ręce z kieszeni. Podał mi piłkę, a ja wykonałem perfekcyjny, jak zawsze, rzut.  – Wtedy jest większe prawdopodobieństwo, że trafisz.

 Kiwnął głową, po czym spróbował mnie naśladować. Wyszło mu dopiero za trzecim razem, co jest naprawdę dobrym osiągnięciem, zważywszy na jego umiejętności. Kazałem mu powtarzać te rzuty przez najbliższy kwadrans, więc z zapałem wziął się do roboty.

 Podszedłem do Akiny, która siedziała na ławce i wpatrywała się w nas z uśmiechem.

 - Oni cię naprawdę lubią – odezwała się.

 - W końcu jestem zajebisty. – Usiadłem koło niej. – Ale tak serio to nawet nie wiem, czemu akurat mnie się uczepili. – Spojrzałem w niebo.

 - Nie lubisz ich? – Dotknęła ręką mojej dłoni.

 - Lubię, spoko z nich dzieciaki. Ale naprawdę nie wiem, co one we mnie widzą. Nigdy jakoś specjalnie nie gadałem z dziećmi, a oni tak nagle się pojawili…

 - Widać, że dobrze się z nimi dogadujesz, więc prawdopodobnie będziesz dobrym ojcem.

 - A ty mamusią moich dzieci – szepnąłem, całując ją w policzek, na co się od razu zarumieniła.

 - G-głupek! – Lekko mnie odepchnęła, ale po chwili szeroko się uśmiechnęła. – Na takie rzeczy dużo za wcześnie, kretynie.

 - Rozważam wiele możliwości.

 - Aomine! Aomine! – Usłyszałem krzyk Isao. – Możesz mi pomóc przy dwutakcie?

 Wstałem z ławki i podszedłem do niego.

 - Co ci nie wychodzi? – spytałem.

 - Nie radzę sobie z wyskokiem i trafnym rzutem… - mruknął, podrzucając lekko piłkę. – Po skoku jakoś trudno mi wcelować do kosza.

 - Zrób dwutakt.

 Wykonał moje polecenie, a ja uważnie przyglądałem się pracy jego rąk. Kiedy wylądował na ziemi, piłka odbiła się od obręczy i poturlała się do moich stóp.

 - Wiem, w czym problem – odezwałem się. – Po skoku za późno podnosisz ręce, przez to piłka nie wpada. Gdy tylko złapiesz piłkę w ręce, unieś je w górę, jednocześnie wyskakując.

 - Ale to trudne…

 - Ćwiczenie czyni mistrza, zapomniałeś? Dalej, ćwicz.

 Przez kilka minut przyglądałem się jego rzutom i mogę stwierdzić, że dzieciak szybko załapał, o co chodzi. Kiedy upewniłem się, że daje sobie radę, podszedłem do Mito, który po raz kolejny wykonał dwutakt.

 - Teraz spróbuj mnie minąć – odezwałem się, stając między nim a koszem.

 - He? – zdziwił się chłopiec.

 Po chwili jednak przyjął pozycję do ataku i zaczął kozłować piłkę. Trzy sekundy później spróbował przebiec koło mnie, ale z łatwością go zablokowałem.

 - Zapomniałeś o czymś ważnym – powiedziałem, oddając mu piłkę. – Kiedy mijasz przeciwnika, musisz mieć piłkę w dalszej ręce. Inaczej za każdy razem będziesz ją tracił.

 Pokiwał głową ze zrozumieniem, po czym spojrzał na mnie z determinacją.

 - Jeszcze raz.

 Piętnaście minut później Mito otarł pot z czoła i usiadł na ziemi, zmęczony.

 - Aomine… zmęczyłem się – wyzipiał.

 - Nie dziwię ci się. – Podszedł do niego i pomogłem mu wstać. – Nieźle trenowałeś.

 Te dzieciaki są strasznie uparte. Oby się tylko nie przemęczały, bo inaczej mogą skończyć z kontuzją. Mój Boże, czyżby moja empatia wzrosła? Jakoś dla tych chłopców potrafię być miły i umiem z nimi normalnie rozmawiać. Przy nich zachowuję się jak dawny ja z gimnazjum. Ech, chyba mam jednak do nich jakąś słabość.

 - Czas się zbierać – oznajmiła Akina i wstała z ławki, podając mi moją sportową torbę.

 - Musimy już iść spotkać się z mamą – powiedział smutno Isao.

 - Odprowadzimy was kawałek, zgoda? – Moja dziewczyna ciepło się do niego uśmiechnęła, co dzieciak od razu odwzajemnił.

 - Ale mi się nie chce iść… - mruknął Mito i ziewnął. – Aomine, poniesiesz mnie na barana?

 - A czy ja ci na barana wyglądam? – spytałem sarkastycznie, na co chłopiec się zaśmiał. – No zgoda, kawałek mogę cię ponieść.

 Mito klasnął radośnie w dłonie, po czym wskoczył na moje plecy. Co te dzieciaki ze mną wyrabiają? Żebym ja, zajebisty Aomine Daiki, służył za środek transportu?

 Piętnaście minut później doszliśmy do miejsca, w którym musieliśmy rozstać się z dwoma braćmi.

 - Ale zobaczymy się jeszcze, prawda? – spytał z nadzieją Isao, patrząc raz na mnie, raz na Akinę.

 - Pewnie. – Moja dziewczyna pogłaskała go po głowie. – Jak się zobaczymy następnym razem, to też pójdziemy na boisko.

 Chłopcy uścisnęli nas na pożegnanie, przybili piątkę z Shosuke, po czym pobiegli w swoją stronę, cały czas rozmawiając o treningu. Patrzyliśmy na nich jeszcze chwilę, aż nagle Akina złapała mnie za rękę.

 - Może pójdziemy do Maji Burgera? – zaproponowała. – Jestem głodna, Shosuke też chyba chętnie by coś zjadł, racja? – Spojrzała na chłopca, a ten przytaknął.

 - To chodźmy.

 Zanim jednak ruszyliśmy się z miejsca, Anzai chwycił moją wolną dłoń i wsunął w nią swoją rączkę. No jak matkę kocham, przysięgam, że jeszcze trochę i zmięknę! Wzmocniłem lekko uścisk, na co chłopiec się lekko uśmiechnął. Świetnie… Z jednej strony Akina, z drugiej ten bachor. To niecodzienny widok, ale w sumie mi to nie przeszkadzało. Jedynie irytujące były komentarze starszych pań, które mijaliśmy po drodze. Zresztą nie tylko komentarze. Uśmiechy też. Nie rozumiem, czemu kobiety zawsze się takimi widokami zachwycają? Co w tym jest takiego niezwykłego?

 Kiedy weszliśmy do Maji Burgera, zamurowało mnie. Kagami Taiga, który siedział przy jednym stole wraz ze swoją drużyną, też nie był zachwycony widokiem mej zajebistej osoby. Widziałem, że brew mu zaczęła drżeć, co wyglądało naprawdę komicznie w jego przypadku.

 - Taiguś! – zawołał Shosuke i pomachał radośnie do chłopaka. Udało mi się powstrzymać atak śmiechu, co w tym momencie graniczyło z cudem.

 - Hej – mruknął Kagami, patrząc na nas ze zrezygnowaniem. – Czemu akurat ty? – Posłał mi nienawistne spojrzenie, a ja wzruszyłem ramionami.

 - Pogódź się z tym, że nie jesteś na poziomie Pokolenia Cudów – powiedziałem, siadając przy wolnym stoliku, jak najdalej od drużyny Seirin. Niestety lokal nie był duży, więc specjalnie się od nich nie oddaliliśmy.

 - Co chcesz do jedzenia? – spytała Akina, zajmując miejsce naprzeciwko Shosuke. Chłopiec uparł się, że chce siedzieć koło mnie, więc przesunąłem się, by miał miejsce.

 - Frytki – odpowiedział.

 - Tylko?

 - I shake’a czekoladowego.

 Prawie jakbym widział Tetsu… Tyle tylko, że on zawsze wybiera shake’i waniliowe i rzadko kiedy wybiera frytki.

 Nie, jednak Shosuke nie przypomina Kuroko. Mój błąd.

 Zamówiłem sobie kilka hamburgerów, a Akina wzięła tylko jednego.

 - Matko, Daiki, pod względem jedzenia naprawdę przypominasz Taigę – odezwała się, widząc moją porcję.

 - Nie porównuj mnie do tej zmutowanej genetycznie małpy – mruknąłem, gryząc pierwszego hamburgera.

 - Nie obrażaj mojego brata – syknęła i kopnęła mnie dyskretnie w kostkę.

 Jęknąłem cicho, prawie dławiąc się przy tym kawałkiem jedzenia. Shosuke przyglądał nam się z zaciekawieniem, a po chwili się uśmiechnął.

 - Jesteście naprawdę fajni – podsumował i wziął do buzi kolejną frytkę.

 Spojrzeliśmy na siebie, lekko zaskoczeni, ale odwzajemniliśmy uśmiech. Co ja mam z tym dzieciakiem… Serio, jeszcze trochę, a przez niego zmięknę. Jezus Maria, a jak mi się włączy instynkt ojcowski?! Jest w ogóle coś takiego? No skoro kobiety mają instynkt macierzyński, to faceci chyba też mogą mieć swój, nie?

 Westchnąłem cicho i pokręciłem głową. O czym ja, do cholery jasnej, myślę?! Tsk. Instynkt ojcowski. Pewnie, może od razu pomyślę o byciu dziadkiem?

 Kiedy chłopiec skończył jeść, drużyna Seirin akurat wstawała od stołu i z ponurymi minami wsuwała krzesła. Omiotłem im pogardliwym spojrzeniem, na dłużej zatrzymując się przy Tetsu.

 Tetsu… Czemu wybrałeś sobie takie słabe światło? Gołym okiem widać, że Kagami mi do pięt nie dorasta. Jak chcesz się stać silniejszy przy kimś takim? W jaki sposób chcesz mnie pokonać? Akashi miał rację. Twoja koszykówka nigdy nie wygra. Nasza dawna drużyna się rozeszła. Któryś z nas, z tej szóstki geniuszy, musi być najlepszy. Twoje nowe światło nie należy do Pokolenia Cudów. Więc czemu akurat on…? Czemu ta szkoła?

 Zawsze rozumieliśmy się na boisku, ale w życiu codziennym… Z tym było gorzej. Jednak teraz naprawdę nie rozumiem twojej decyzji. Mogłeś pójść do tej samej szkoły co ja, mogłeś iść z Kise… Nawet z Midorimą, ale nie. Ty wolałeś wybrać nową szkołę, nową drużynę koszykarską, której trenerka, pożal się Boże, ma rozmiar B. No tylko się załamać. I na twoim wyborem, i nad rozmiarem jej biustu.

 Po raz kolejny westchnąłem  i wstałem, przepuszczając chłopca.

 - Aomine… - zaczął Shosuke, przecierając ze zmęczenia oczy. – Poniesiesz mnie trochę? – Ziewnął.

 Ludzie… Za co? Za jakie grzechy? Znowu mam służyć za barana?

 Spojrzałem na chłopca i zobaczyłem, że naprawdę był zmęczony. Kolejny raz ziewnął, oczy same mu się zamykały. Popatrzył na mnie swoim błagalnym wzrokiem, a ja…

 Kurwa. Serio za miękki się robię.

 Kucnąłem przed nim, by mógł wejść na moje plecy, po czym włożyłem ręce pod jego kolana, by nie spadł.

 - Chodźmy już – powiedziała Akina i skierowała się w stronę drzwi.

Poczułem, jak chłopiec obejmuje moją szyję, po czym znów ziewa. Dlaczego ten bachor musi być taki słodki? Czemu nie potrafię mu odmówić?

 Wyszliśmy ze sklepu i… prawie wpadliśmy na jednego gracza z drużyny Seirin, która stała przed wejściem i patrzyła na swoją trenerkę. Widząc nas, decha skończyła paplać. Seirin spojrzało na mnie z gniewem, ale widząc dzieciaka na moich plecach, mocno się zdziwiło.

 - Ty… - syknął Kagami, zaciskając pięści. – Chcę rewanżu.

 - Co? – Zatrzymałem się przed nim, a w moim głosie można było wyczuć kpinę.

 - Za kilka miesięcy chcę rewanżu – wycedził przez zaciśnięte zęby, gapiąc się na mnie z nienawiścią. – Wtedy wygram i…

 - Weź mnie nie rozśmieszaj – parsknąłem śmiechem. – Na to o sto lat za wcześnie. Naprawdę myślisz, że do pokonania mnie wystarczy kilka miesięcy? Jak już sam zauważyłeś, jestem na innym poziomie niż Kise i Midorima. Nie zapominaj, by byłem asem w Teiko. A bycie asem jednak do czegoś zobowiązuje, orangutanie.

 - O..Orangutanie? – powtórzył, prawie że warcząc.

 - Aomine-kun. – Przede mną jak spod ziemi wyrósł Tetsu. – Gdy byliśmy jeszcze w gimnazjum, nie przybiłeś ze mną na jednym meczu żółwika.

 - He? – Spojrzałem na niego ze zdziwieniem.

 - Obiecaj mi, że jeśli wygramy, przybijesz go ze mną.

 - Testu, o co ci chodzi? – Nie tylko ja, ale również całe Seirin, gapiliśmy się na Kuroko z niezrozumieniem.

 - Po prostu obiecaj, Aomine-kun.

 - Niech ci będzie, obiecuję. – Gdybym tylko mógł, wzruszyłbym ramionami. – Pokonaj mnie – ominąłem go. – jeśli dasz radę – dodałem, oddalając się od Seirin.

 - Przepraszam za niego. – Usłyszałem jeszcze podenerwowany głos Akiny, po czym poczułem na sobie jej wrogie spojrzenie.

 - Przesadzasz – powiedziała, gdy skręciliśmy w najbliższą uliczkę.

Nie odpowiedziałem. Zapatrzyłem się przed siebie i kolejny raz tego dnia westchnąłem. Życie jest cholernie niesprawiedliwe. Wszyscy mają do mnie o coś pretensje. Drużyna o to, że nie chodzę na treningi. Akina o to, że jestem dla innych wredny i im dokuczam… Nawet Tetsu się czepia jakiegoś durnego żółwika! Owszem, kiedyś przybijaliśmy je właściwie na każdym meczu, ale później, gdy już stałem się samowystarczalny, ten odruch zanikał.

 A może to ja przestałem wyciągać do niego rękę?

 Nieistotne.

 Dlaczego tak bardzo mu na tym  zależy? Przecież ma nowe światło, niech z nim przybija żółwiki. Czemu chce to zrobić ze mną?

 O, bogowie… To jeden z najbardziej skomplikowanych ludzi, jakich znam.

 Odstawiliśmy Shosuke do jego domu, a następnie odprowadziłem Akinę. No co? Nawet ja mam przejawy dżentelmeństwa. Pożegnaliśmy się długim całusem, po czym poszedłem do swojego domu.

 Zadarłem głowę do góry.

 Księżyc i gwiazdy. Ciemne, prawie czarne niebo.. Tetsu, czy tym właśnie jesteś? Nocnym niebem? A kto jest księżycem? Nadal ja, czy Kagami Taiga?

 Nie, odpowiedź jest prosta. Ten orangutan zajął moje miejsce. Jestem zazdrosny? Nie, o co niby miałbym być? Jestem przecież samowystarczalny.

 On jest jak bardzo jasna gwiazda na niebie, za to ja mógłbym się bez problemu porównać do księżyca. W takim razie czemu Tetsu wybrał tak słabego gościa?

 A może jednak trochę mi brakuje gry z dawną drużyną?

 Tak ociupinkę…

_________________________________________________________________________________