Najlepszego, Kagami! ;* + ,,On umiera!"

Jak wiecie, bądź nie wiecie, pewna osoba obchodziła wczoraj urodziny. Jest nią mój najdroższy brat - Kagami Taiga! :D

Taiga, w imieniu swoim i całego Pokolenia cudów oraz naszych jego przyjaciół, chciałabym ci złożyć najserdeczniejsze życzenia! <3

*jak najwięcej gry z Ao :D (dzięki temu będziesz lepszy i silniejszy ;) )
*cierpliwości do niego (każdemu się przyda xD)
*kolejnego zwycięstwa na mistrzostwach kosza! :D
*żebyś zawsze mógł grać i by żadna kontuzja ci w tym nie przeszkodziła ;)
*założenia wspaniałej i kochającej się rodziny ;* (no najlepszą siostrę już masz! :D)
*żeby twój strach do psów zniknął :D
*żebyś jadł te swoje hamburgery i nadal był szczupły i wysportowany ;)
*żebyś jak najdłużej nosił mnie od czasu do czasu na barana ^^ *wściekły wzrok Ao*
*żeby twój talent kulinarny się rozwijał :3
*sukcesów!
*skończenia szkoły
*żeby twoje kontakty z przyjaciółmi się nie zerwały ^^
*wymarzonej pracy ;)
*jeszcze więcej przyjaciół! :D ;*


A teraz, skoro już złożyłam Taidze życzenia, chciałam was, czytelników, zaprosić na krótkiego cośka, który w ogóle nie jest związany z urodzinami Kagamiego xD Wprawdzie jest tam AoKaga, ale.... aż tak tego nie widać ;P Drugim paringiem, pobocznym, jest KiKuro xD Nie wyrobiłam się z miniaturką urodzinową, więc ten... przynajmniej w tej Taiga występuje! :D

Miłego czytania ;*

_________________________________________________________________________________


           
                                                           ,,On umiera!"





      Kiedy Kagami usłyszał dźwięk swojego telefonu, niechętnie uchylił jedną powiekę i prawą ręką spróbował wymacać komórkę znajdującą się na szafce nocnej. Po kilku sekundach dzwonienie ustało, więc zadowolony czerwonowłosy cofnął swoją dłoń i zamknął oczy. Nie cieszył się długo trwającą ciszą, ponieważ chwilę później jego komórka znów zaczęła dzwonić.

 Kto jest takim debilem i dzwoni do kogoś o czwartej nad ranem?!

 Odebrał, nie chcąc, by hałas obudził jego chłopaka. Ostrożnie usiadł na krawędzi łóżka, przetarł oczy i odezwał się zaspanym głosem:

 - Kise? O co…

 - Kurokocchi umiera!

 Kagami rozbudził się momentalnie.

 - Jak to umiera?! – Krzyknął, kompletnie zapominając o śpiącym Aomine.

 - No wypadek miał! – Taiga dałby sobie rękę uciąć, że Ryouta płakał od dłuższej chwili i, sądząc po jego głosie, nie mógł się uspokoić.

 - Gdzie jesteś?!

 - W szpitalu przy centrum…

 - Czekaj na nas, zaraz będziemy!

 To, co powiedział, nie miało sensu, ale w tamtym momencie Kagami nie myślał nad niczym innym oprócz jak najszybszym dotarciu do szpitala. Założył na siebie jakieś dresy, pogniecioną koszulkę oraz pierwsze buty, jakie wpadły mu w ręce, po czym zaczął potrząsać Aomine.

 - Wstawaj, leniu! – Nie przestawał szarpać jego ręki. – Kuroko umiera!

 - Mgmhy – mruknął Daiki, po czym przekręcił się na drugi bok. Po chwili jednak usiadł, patrząc na swojego chłopaka z przerażeniem. – Kuroko umiera?! – Wrzasnął.

 W tempie ekspresowym założył spodnie Taigi, trampki i bluzkę na lewą stronę, po czym pociągnął Kagamiego za ramię i wręcz wypchnął go z mieszkania, drżącą ręką próbując trafić w zamek w drzwiach.

 - Biegnij szybko do samochodu! – Krzyknął, nadal szamocząc się z zamkiem.

 Taiga prawie zabił się na schodach, biegnąc do ich auta. Daiki w tym czasie poddał się z zamykaniem drzwi, przeklął siarczyście na całą klatkę schodową, ignorując sąsiadkę, która wyszła z mieszkania i mówiła coś o ciszy nocnej, po czym pobiegł za swoim chłopakiem. Kagami zajął miejsce pasażera i zaczął się na niego wydzierać, by się pospieszył. Aomine wyrwał mu kluczyki z ręki i usiadł za kierownicą. Wcisnął gaz do dechy, a nagłe przyspieszenie wbiło ich obu w fotele. Taiga dziękował Bogu za to, że zapiął wcześniej pasy.

 - Z-Zwolnij! – Krzyknął, gdy Daiki wyprzedził kolejny samochód.

 - Ani mi się śni! – Aomine jeszcze bardziej przyspieszył, przyprawiając tym samym swojego chłopaka o mdłości. – Kuroko umiera i trzeba być przy nim w jego ostatnich chwilach!

 Kagami zacisnął rękę na podłokietniku tak mocno, że jego palce zrobiły się białe. Wstrzymywał powietrze na każdym zakręcie i modlił się o to, by nie wpadli na żadnego tira. Daiki co chwila wyprzedzał kolejne samochody i w ogóle nie zwracał uwagi na znaki drogowe. Jego usta były zaciśnięte w wąską linię, a na twarzy miał takie skupienie, jakiego Taiga dawno u niego nie widział.

 Błagam, dojedźmy cało na miejsce!

  Zmówił w duchu kilka znanych mu modlitw i prawie pisnął, gdy Aomine cudem uniknął czołowego zderzenia z miejską taksówką.

 - Odbiło ci?! – Wrzasnął. Gdyby tylko nie pędzili z prędkością stu dwudziestu pięciu kilometrów, zabrałby mu kierownicę. Jak policjant może łamać tyle przepisów drogowych w ciągu jednej nocy?! – Zwolnij!

 - Tetsu umiera, a ty mi każesz zwolnić?!

 - Jak tak dalej pójdzie, to umrzemy przed nim! – Kagami naprawę panikował, obawiając się, że jego słowa mogą stać się prawdą.

 - Jedziesz z mistrzem kierownicy, nic ci się nie… - Skręcił gwałtownie na boczny pas, wymijając pędzącego motocyklistę. – No co za baran! Tak nieostrożnie jeździć w środku nocy! Gdybym nie jechał do umierającego kumpla, już by dostał mandat!

 A niby sam jeździsz teraz lepiej?!

 Taiga prawie wypowiedział te słowa na głos, ale obawiał się, że to tylko spowoduje utratę koncentracji Aomine. A tego wolał uniknąć. Czego jak czego, ale nie miał zamiaru umierać w pędzącym samochodzie. Jadą w końcu pożegnać Kuroko – nie mogą odejść przed nim z tego świata.

 Aomine był zajęty prowadzeniem samochodu, natomiast Kagami zadzwonił do Kise.

 - Hal…?

 - Które piętro? – Spytał, mocniej zaciskając rękę na podłokietniku. – Ja pierdolę, idioto, zwolnij! Zabijesz nas! – Krzyknął, ściskając telefon przy uchu. Aomine nic sobie nie zrobił z jego słów – gnał dalej jak szalony, nawet nie myśląc o zatrzymywaniu się na czerwonym.

 - Kagamicchi, wy…!

 - Mów dokładnie, gdzie jesteś! – Przechylił się w bok, gdy Daiki gwałtownie skręcił. – A jak umrzemy, postaw białe róże na moim grobie!

 - Grobie…?

 - Kise, sala! – Wrzasnął ciemnoskóry, trąbiąc na przechodzącą po ulicy staruszkę. – Won, baba, misję mam!

 Starsza kobieta upadła na ziemię, cofając się przerażona i zaczęła coś za nimi krzyczeć.

 - Trzecie piętro, za pierwszym zakrętem…

 - Uważaj, pies! – Wydarł się Taiga, zamykając oczy.

 Daiki zrobił szybki skręt i uniknął zderzenia z bezpańskim kundlem. Kagami cudem przeżył chwilowy zawał i czuł, jak jego serce gwałtownie przyspiesza. Upuścił telefon na ziemię, więc nie usłyszał już, jak dotrzeć pod właściwą salę.

 - Jeśli przeżyjemy tę drogę, to cię zabiję – warknął do Aomine, robiąc się blady jak ściana.

 - Nie jęcz! Gdybyś ty umierał, pędziłbym do szpitala jeszcze szybciej!

 - I byś się zabił po drodze!

 - Nie mam zamiaru jeszcze umierać! Za młody i za przystojny jestem! Poza tym obiecałeś mi ruchanie z samego rana! Nie umrę, dopóki nie spełnisz tej obietnicy!

 Kagami, gdyby tylko mógł, uderzyłby swojego chłopaka i wprowadziłby celibat, ale przez prędkość, z jaką jechali, słowa więzły mu w gardle. Czuł, że robi się blady, a na zakrętach zielenieje ze strachu. Jeśli w coś po drodze nie walną, to będzie prawdziwy cud.

 Taiga wstrzymał oddech, gdy Aomine skręcił w kolejną uliczkę. Nie czuł się bezpiecznie. Nawet świadomość zapiętych pasów czy posiadania poduszek powietrznych go nie uspokajała. Przez głowę przelatywały mu najczarniejsze wizje, co wcale nie podnosiło go na duchu. Przeciwnie – miał ochotę płakać. Wiedział, że Daiki jest świetnym kierowcą, ale przy takiej prędkości i to w tak dramatycznych okolicznościach, każdemu może się zdarzyć wypadek – szczególnie tym, którzy muszą gdzieś szybko dotrzeć. Tak niestety często jest – jak się ktoś gdzieś spieszy, to się diabeł cieszy. Spotyka się na swojej drodze wiele przeszkód, w postaci na przykład samochodu wyjeżdżającego gwałtownie z pobocznej uliczki.

 Zawał. Brak powietrza. Poczucie bezsilności. Mdłości.

 To i tak tylko część tego, co czuł Kagami. Już nawet nie patrzył na drogę. Zamknął oczy i modlił się o swoje życie, przy okazji przeklinając w myślach szybką jazdę swojego chłopaka. Pierwszy jak tak jechał i miał szczerą nadzieję, że ostatni. Jeśli komuś z jego znajomych zachce się umierania, to niech przynajmniej nie robi tego w środku nocy. Nie przeżyje drugiej takiej jazdy. Jeśli w ogóle wyjdą cało z tej ,,przejażdżki”, będzie błogosławił ziemię i wszystkich bogów, którzy pozwolili mu przeżyć.

 Zobaczyli budynek szpitala. Jeszcze tylko kilka minut i znajdą się przy Kise i umierającym Kuroko.

 - Zwolnij! – Krzyknął Kagami. – Jak niby chcesz zaparkować?!

 - Zamknij się i patrz!

 To, co Aomine wyczyniał z kierownicą, było wręcz niewyobrażalne. Po kilku dramatycznych sekundach, które prawie spowodowały u Taigi zawał, Daikiemu udało się równo zaparkować, nie wpadając po drodze na żadne inne auto bądź pobliski słup.

 Aomine wyskoczył z samochodu i gdyby siłą nie wyciągnął z niego Kagamiego, ten pewnie nadal by w nim siedział, nie wierząc w to, że naprawdę przeżyli. Gdyby tylko mógł, skakałby ze szczęścia.

 Obaj wbiegli do szpitala, zręcznie omijając człowieka na wózku, po czym pobiegli na trzecie piętro i zaczęli wypatrywać Kise. Musieli najpierw spytać jedną z pielęgniarek o drogę, bo okazało się, że pomylili piętra. Gdy w końcu dotarli we właściwe miejsce, zobaczyli Kise, który nerwowo bawił się trzymanym w ręku telefonem.

 - I co z nim?! – Aomine potrząsnął jego ramionami. – Żyje, nie?! Musi żyć!

 - Jego stan jest bardzo poważny? – Kagami stanął przy Daikim, a Ryouta poczuł się wyjątkowo malutki.

 - Em… - Zaczął. – Jakby to… - Podrapał się po karku, a Aomine z Kagami zaczęli się domyślać, że coś jest nie tak.

 - Umarł? – szepnął Taiga.

 - Żyje, żyje – zapewnił Kise i nerwowo się uśmiechnął. – Po prostu… Spanikowałem trochę i ten… - Odwrócił wzrok, chcąc uwolnić się od czujnych spojrzeń. – Kurokocchi miał po prostu kilka drzazg w nodze, lekkie rozcięcie na czole i skręcony nadgarstek. Nic mu oprócz tego nie jest.

 Aomine miał ochotę przenieść swoje ręce z ramion Kise na jego szyję. Powstrzymywał się tylko dlatego, że szpital był miejscem publicznym i ciągle ktoś chodził po korytarzu. Kagami natomiast usiadł na najbliższym krześle i wyglądał na osobę kompletnie załamaną, która ma ochotę się rozpłakać i nie wie, co się wokół niej dzieje.

 - Kise… - warknął Daiki, a Ryouta miał zamiar uciec, ale silne ręce ciemnoskórego mu to uniemożliwiły. – Ja cię zabiję! Jedyną osobą, która dziś umrze, będziesz ty!

  

                                                                 ~*~

      Kagami i Aomine padli z powrotem na łóżko.

 - Nigdy więcej. – Taiga wtulił się w poduszkę. – Nigdy więcej nie wsiądę do twojego samochodu w środku nocy.

 - Mówiłem, że jestem mistrzem kierownicy. – Daiki objął go ramieniem. – Nic się nie stało. Ale następnym razem nie będę się powstrzymywał przed uduszeniem tej cioty. Jak można pomylić skręcenie nadgarstka ze śmiercią?!

 - To Kise. – Odpowiedź Kagamiego była krótka i na temat.

 Obaj westchnęli cicho i poprawili poduszkę. Po kilku sekundach Taiga poczuł dłoń Aomine na swoich plecach.

 - Co ty wyrabiasz? – mruknął, chcąc się przespać.

 - Obiecałeś mi seks z rana. – Na twarzy ciemnoskórego pojawił się zboczony uśmiech. – Jest szósta, czyli rano.

 Taiga spojrzał na niego z niedowierzaniem. Gdyby miał siłę, zwaliłby go z łóżka i wypędził z sypialni.

 - Daj mi się wyspać – warknął, po raz kolejny przytulając się do poduszki.

 - Ale skoro obaj nie śpimy i mamy…

 - Chcę spać! – Uciął mu Kagami i przekręcił się na bok, odwracając się do niego plecami.

 - Ej, obiecałeś!

 - Umrzyj.

_________________________________________________________________________________