Rozdział 25

Sorki za ewentualne błędy, ale mam nadzieję, że mimo tego będzie wam się dobrze czytało ;) Pisanie tego idzie z zadziwiającą łatwością... Staram się trochę zwolnić z dodawaniem rozdziałów, ale to tak samo wychodzi XD Jeżeli to dla was za szybko, to napiszcie w komentarzu, a postaram się jeszcze wolniej pisać i będę sprawdzać tekst po kilka razy, by było w nim jak najmniej błędów :) Czasem moje pomysły i teksty mnie dobijają, więc mam nadzięję, że wam się to opowiadanie wam się podoba :D

 Każdej osobie, która to przeczyta, naprawdę dziękuję! A szczególnie tym, którzy zostawią po sobie komentarz! Bardzo mi wtedy miło ^^
_____________________________________________________________________________________

 

 ~Aomine~

  Poszedłem zobaczyć wyniki egzaminu semestralnego. Ku mojemu zaskoczeniu najlepiej mi poszedł japoński. Tu strzelałem najwięcej odpowiedzi i moje zajebiste szczęście pomogło mi z niego zdać. Popatrzymy dalej… Ohoho! Sześćdziesiąt procent z fizyki! Czuję się normalnie jak Einstein! Jeszcze trochę a wynajdę jakiś automatyczny wibrator lub coś… Ludzie będą mi za to dziękować.

 Moje oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy okazało się, że zabrakło mi dwóch procent z matematyki. DWÓCH PROCENT! Kto był tak zjebanym skurwielem i nie doliczył się tego błędu?! No przecież to nie może być prawda! Tak niewiele zabrakło! O nie… To znaczy, że jak Akashi się o tym dowie, to najbliższy tydzień spędzę w piwnicy jego domu, ucząc się na poprawkę. Będzie mi tylko dawał jeść, może łaskawie pozwoli mi trochę pospać, a na końcu zrobi nożyczkami dziurę w moim mózgu i siłą wpakuje tam wszystkie potrzebne informacje. Matko, czekają mnie straszne tortury!

 Spojrzałem na tabelę po raz drugi i zobaczyłem, że Kise nie zdał z chemii. Hmm… Coś mi się wydaje, że czas, który mieli poświęcić na naukę, przebimbali na coś znacznie dla nich przyjemniejszego. Przynajmniej nie siedzę w tym bagnie sam. Tetsu ledwo zdał z historii, a pozostała trójka nie miała żadnych problemów. Ich wyniki były bardzo wysokie. Chyba mi jednak trochę do Einsteina brakuje. Może dla własnego bezpieczeństwa opuścić szkołę? Tak, to bardzo dobry pomysł. Dzięki temu przynajmniej nie oberwie mi się dziś nożyczkami.

 Zacząłem skradać się po korytarzach i bacznie się rozglądałem, czy w pobliżu nie ma przypadkiem Akashiego. Omijałem zwinnie innych uczniów, aż nagle usłyszałem znajomy, znudzony głos.

 - A, tu jesteś, Mine-chin. Akashi cię wzywa.

 Nawet nie zdążyłem się odezwać, a ten wielkolud złapał mnie mocno za ramię i zaczął ciągnąć w stronę sali biologicznej. Matko Boska, ten psychol już wie! To oznacza moją zbliżającą się śmierć. Nie chcę umierać! Jestem za młody! Co Akina beze mnie zrobi? Przecież ona mnie potrzebuje! A jeśli znajdzie sobie kogoś innego, z kim by mogła… NIE! To niewyobrażalne! Muszę żyć!

 Zacząłem mu się wyrywać i wrzeszczałem, że ma mnie natychmiast puścić.

 - Mine-chin, twoje przekleństwa i szarpanie się utrudniają mi sprawę – odezwał się nagle mój porywacz. – Muszę dostarczyć cię do Akashiego, więc przestań mi to utrudniać.

  - Puść mnie w tej chwili! – zignorowałem jego słowa i zapierałem się nogami ze wszystkich sił.

 W końcu Murasakibara nie wytrzymał i się zatrzymał. Puścił mnie na chwilę, a ja zamierzałem wykorzystać okazję, by jak najszybciej się stamtąd ulotnić, jednak moje szczęście nie trwało długo. Po chwili przerzucił mnie sobie przez ramię i zaczął iść dalej.

 - Postaw mnie w tej chwili, ty bezmózga kupo mięcha! – darłem się i wierzgałem nogami we wszystkie możliwe strony. Waliłem go pięściami po plecach, ale to nie robiło na nim żadnego wrażenia. Wzmocnił swój ścisk, a ja w końcu dałem za wygraną. I tak cały korytarz na nas patrzył, więc to w zupełności mi wystarczyło. Uraził moją męską dumę i godność. Przysięgam, że kiedyś zabiję tego wpierdzielacza słodyczy.

 Murasakibara mnie porwał i niesie mnie na pewną śmierć. Czy on zdaje sobie sprawę z tego, że przyczyni się do klęski ludzkości?! On w ogóle wie, że pomaga przy śmierci mej zajebistej osoby?! Mam tylko nadzieję, że Akashi nie wziął ze sobą do szkoły podręcznych narzędzi tortur i mnie do nich nie przymocuje… Jak coś, to rzucę Kise na pierwszy ogień, a może wtedy uda mi się jakoś udobruchać tego sadystę.

– Ile razy mam ci powtarzać, byś mnie puścił?!

 - Uspokój się, Mine-chin. Już prawie doszliśmy.

 Kiedy ja właśnie nie mam zamiaru tam iść! Czy ta tępa słodyczożerna maszyna nie wie, co to znaczy?! Jakim cudem tak tępy człowiek miał lepszy wynik na egzaminie niż ja? On będzie częściowo ponosił winę za moją śmierć.

 Weszliśmy do sali, a raczej ja zostałem wniesiony, i nagle ten olbrzym mnie puścił i gdyby nie mój zajebisty i niezastąpiony refleks, wylądowałbym na podłodze. Prawdzie po chwili i tak na niej klęczałem, bo Akashi mnie do tego zmusił, ale to szczegół. Kise klęczał koło mnie, a reszta stała w bezpiecznej odległości, jakieś dziesięć metrów od wściekłego sadysty. No dzięki wielkie! Żadnej pomocy! I to są niby przyjaciele? Też mi coś. Już nawet pornosy mogłyby mi bardziej pomóc.

 - Daiki, Ryouta, zawiodłem się na was – odezwał się nagle Akashi, a mnie przebiegł nieprzyjemny dreszcz. Coś czuję, że to nie będzie miła rozmowa i nie skończy się na pogrożeniu palcem. Kątem oka zauważyłem, że model też lekko zadrżał. – Umowa była jasna – wszyscy mieliście zdać. Daiki, podejrzewam, że w większości i tak strzelałeś, więc nie dziwię się, że nie zdałeś. Ryouta, co do ciebie… Miałeś uczyć się z Sayaką chemii. Co zamiast tego robiliście? – Kise milczał. – Co robiliście? – zapytał dobitniej.

 - No… Ten…- jąkał się model. – Pokazałem jej plan zdjęciowy… Wygłupialiśmy się… Chodziliśmy d-do k-kina… Robiliśmy to, co n-normalne p-pary.

 - I właśnie dlatego najbliższy tydzień spędzisz z Shintarou, który będzie ci udzielał korepetycji. – wyjął swoje czerwone nożyczki i rzucił nimi w modela. Ten aż krzyknął z zaskoczenia, gdy ostrze rozcięło lekko jego policzek. Jeszcze bardziej zesztywniał i dotknął rany. Wstał i zaczął w popłochu szukać jakiegoś lusterka. – Siadaj! – krzyknął psychol, obdarowując modela jednym ze swoich najstraszniejszych spojrzeń. Chłopak natychmiastowo się zamknął i wrócił na poprzednie miejsce z miną zbitego psa. – Za karę codziennie będziesz mył podłogę na sali po treningach, a Daiki ci pomoże. – spojrzał na mnie z wyższością, a ja miałem ogromną ochotę walnąć go w jego paskudną mordę. – Dodatkowo obaj macie sprzątać w klasie po lekcjach i wykonywać dodatkowe ćwiczenia. – Może jeszcze karze nam biegać po mieście z odkurzaczem?! – Daiki, co do ciebie… - zbliżył się do mnie, szarpiąc mnie za włosy. On naprawdę lubi sprawiać innym ból. – Akina będzie ci udzielała korepetycji. Już z nią wszystko ustaliłem, ale masz się do tego porządnie przykładać. Jeżeli oblejesz poprawkę, osobiście pójdę z tobą do dyrektora i przeprowadzimy sobie długą, poważną rozmowę. – Już ja widzę tę ,,poważną” rozmowę, która prawdopodobnie mogłaby się skończyć moją śmiercią i zawałem dyra, gdyby zobaczył to, co Akashi by mi zrobił. – Kara jest ci już znana. Nie będę się powtarzał, ale jeśli któryś z was zaniedba swoje dodatkowe obowiązki, marny jego los. – dla efektu przeciął powietrze nożyczkami i spojrzał na nas, jak na swoje sługi. – Daiki, to tak dla wyrównania. – rzucił we mnie nożyczkami, które lekko rozcięły mój policzek. Syknąłem. Psychol jeden, będzie oszpecał mój zajebisty i przystojny wygląd! Jak on w ogóle śmiał?! – Zejdźcie mi z oczu, zanim nie wymyślę wam czegoś jeszcze – warknął, a my czym prędzej się ulotniliśmy.

 - Myślałem, że zginę – wysapałem, zatrzymując się za zakrętem.

 - Aominecchi, Akashicchi nieźle się wkurzył – jęknął Kise. – Cud, że nas nie wykastrował.

 - Taa… - mruknąłem. – Szczęście w nieszczęściu.

 Podeszła do nas reszta grupy.

 - No to wpadliście – skwitował Midorima, poprawiając swoje okulary.

 - Aomine-kun, Kise-kun, musicie się przyłożyć – odezwał się Kuroko.

 - Dai-chan! Tyle razy ci mówiłam, żebyś się wreszcie zaczął uczyć! – Dlaczego Momoi miała pretensje tylko do mnie?! Kise też przecież nie zdał! – Jeżeli nie zdasz testu poprawkowego, będzie jeszcze gorzej! Akashi będzie na ciebie tak wściekły, że…

 - Przypilnuję go – usłyszałem głos Akiny. Stała z boku opierając się o ścianę. Ręce skrzyżowała na klatce piersiowej i wlepiła we mnie zdenerwowane spojrzenie. Co ja jej znowu zrobiłem?

 

 Wyszliśmy ze szkoły dobre dziesięć minut temu, a Akina nie odezwała się do mnie ani słowem. Pewnie jest na mnie obrażona, a ja nie mam pojęcia za co. Dziś jej nawet ani razu nie obraziłem, o nic się jej nie czepiałem, więc nie miałem pomysłu, dlaczego jest taka wściekła.

 - E, Akina? – zagadnąłem, ale nie odezwała się. Spróbowałem ponownie, w wyniku czego przyspieszyła kroku. Zrównałem się z nią i złapałem ją za ramię. – Powiesz mi wreszcie, o co chodzi?

 - A jak myślisz? – miała do mnie wyraźne pretensje. – Domyśl się, Einsteinie od siedmiu boleści.

 Odwróciła głowę i ponownie wyprzedziła mnie o kilka kroków. Dziewczyny… Dlaczego muszą być tak skomplikowanymi stworzeniami? Ciągle mają jakieś humorki, widzimisie, ataki złości, radości, fochy… Cieszę się, że jestem facetem. Mam dużo mniej problemów, ale i tak muszę znosić jej napady. Boże, spraw, by Akina wreszcie mi to wszystko wyjaśniła, bo najzwyczajniej w świecie mózg mi eksploduje. A może ona się gniewa o coś sprzed kilku dni? Tylko co by to mogło być? Raczej nie to, że przypadkiem zrobiłem dziurę w jej bluzce. Chociaż może… Najwyżej przemogę się i znowu pójdę z nią na te przeklęte zakupy. Ale jeśli to nie o bluzkę chodzi, to może o pomazany zeszyt? Nie, to zbyt błahy powód, nawet jak na dziewczynę.

 Głowiłem się nad tym przez całą drogę do mojego domu. Muszę zostawić trochę energii na myślenie podczas korepetycji. Oj, już czuję, że mnie głowa boli.

 Weszliśmy do mojego pokoju, wcześniej zabierając ze sobą ciasteczka przygotowane przez moją mamę, która bardzo ucieszyła się na widok Akiny i wcale nie gniewała się na mnie za oblany test. Gdy jej o tym wspomniałem, powiedziała, że nic się nie stało i że ona też nie ma umysłu do matematyki. Mówiłem, że złota kobieta. No normalnie muszę jej kiedyś jakieś kolorowe kwiatki kupić.

 Usiedliśmy na moim łóżku, kładąc ciastka i książki przed sobą.

 - To zaczynamy – mruknęła niechętnie i otworzyła temat o ułamkach. Jak ja ich nienawidzę!

 Wszystko mnie rozpraszało. Nawet zwykłe bzyczenie muchy. Kompletnie nie mogłem się skupić na nauce. Nie żebym kiedykolwiek się na niej skupiał, ale dzisiaj wyjątkowo mi nie wchodziła. Może przez to, że Akina siedziała na moim łóżku w krótkiej, szkolnej spódniczce i widać jej było sporą część ud? Albo przez to, że gdy się nachylała miałem okazję do zobaczenia części jej biustu? Ej no, takie korepetycje są bez sensu! Lepiej by było, gdybyśmy poszli do jakiejś cukierni czy kina. A najgorsze było to, że ona nadal była w złym humorze i nie odzywała się do mnie na żaden inny temat oprócz matematyki. Ignorowała moje zaczepki, trzepnęła mnie w rękę, gdy chciałem ją objąć, a pocałunku to już nie wspomnę. Totalnie ode mnie uciekała.

 - Ej, o co ci właściwie chodzi? – nie wytrzymałem.

 - Nadal na to nie wpadłeś? – prychnęła i spojrzała na mnie z żalem. – Jaki ty jesteś tępy.

 - To może mi łaskawie powiesz?

 - Oblałeś.

 - I co z tego? – nie rozumiałem, o co jej chodzi.

 - Obiecałeś, że w tym tygodniu będziesz miał dla mnie dużo czasu, że pójdziemy na spacer, do kina, na siłownię, do cukierni! A przez to, że nie zdałeś, muszę tu z tobą siedzieć i wbijać ci do głowy coś, co i tak olewasz! Myślisz, że jak się czuję?! To miał być taki miły tydzień! Mieliśmy gdzieś chodzić codziennie, a zamiast tego utknęłam z tobą w pokoju!

 Kiedy przestała mówić, myślałem, że się rozpłacze. Cholera, rzeczywiście zawaliłem, ale to chyba nie powód, żeby od razu strzelać takiego focha! I wtedy nagle mnie oświeciło.

 - Masz okres? – spytałem prosto z mostu. Jej lekko zarumienione policzki w zupełności mi wystarczyły za odpowiedź. Wszystko jasne. Dlatego jest aż tak wściekła.

 Przytuliłem ją i powiedziałem:

 - Obiecuję, że po poprawce pójdziemy do cukierni, na długi spacer i do kina. Będziesz mogła wybrać. Wiem, że nawaliłem, ale to się nie powtórzy.

 Po chwili poczułem, jak mnie obejmuje. Wtuliła się w mój tors, a ja zacząłem gładzić jej włosy. Lubię takie chwile, gdy jest tak blisko. Wtedy czuję się naprawdę szczęśliwy.

___________________________________________________________________________________