AkaKuro - Rozmowa

Nowość!! Oto pierwszy  raz na tym blogu opowiadanie Akashi x Kuroko!! :D :D Lubię ten paring, takie połączenie lwa z piesełem :D Zapraszam do czytania ;) :*
_________________________________________________________________________________________________________

 Sejiuro Akashi był znany w całej szkole ze swoich zapędów sadystycznych i znęcania się nad zawodnikami klubu koszykarskiego. Kiedy więc wezwał do siebie Kuroko Tetsuyę, cały pierwszy skład życzył biedakowi powodzenia, po czym pospiesznie wyszedł do szatni się przebrać. Prawdziwi przyjaciele, nie ma co.

 Kuroko zmówił w duchu krótką modlitwę, prosząc bogów o dobry humor swojego kapitana. Zapukał do drzwi gabinetu Akashiego, a po chwili usłyszał donośne ,,Proszę!”. Przełknął ślinę, po czym z ociąganiem wszedł do środka. Pomieszczenie, które Sejiuro uważał za swoje biuro, było w ciemnych kolorach – ściany pokryto szaro-granatową farbą, meble zostały wykonane z drewna, a materace leżące w rogu ,,gabinetu” były brązowo-czarne. Akashi lubił takie klimaty. Chciał, by wszyscy czuli przed nim respekt i okazywali mu szacunek. Nie bez powodu nosił ze sobą krwistoczerwone nożyczki i rzucał ludziom mordercze spojrzenia. Sadysta idealny.

 - Um… - zaczął Kuroko. – Akashi-kun, chciałeś mnie widzieć?

 - Owszem, Tetsuya, usiądź – Sejiuro ruchem ręki wskazał wolne krzesło naprzeciwko siebie. Kiedy błękitnooki zajął wyznaczone mu miejsce, kapitan podniósł kąciki swoich ust lekko do góry, co oznaczało nikły uśmiech. ,,Źle ze mną”, pomyślał Tetsu. Znał ten uśmiech i wiedział, że coś się za nim kryje. – Czy ty przypadkiem nie przemęczasz się na dodatkowych treningach z Daikim?

 - Nie… Może trochę… Znaczy… - zmieszał się. - Trenujemy głównie podania i trochę rzuty, ale nie jest tak, że wychodzę z sali wykończony. Aomine-kun zawsze mówi, że przemęczanie się…

 - Tak, tak – Przerwał mu kapitan. – Mądrości Daikiego zostawmy na potem. Zauważyłem, że dziś podczas ćwiczeń byłeś jakiś rozkojarzony i zmarnowałeś kilka dobrych podań. Wytłumacz się z tego.

 Kuroko spuścił na chwilę głowę. Miał jeden powód, ale nie chciał, by ktokolwiek o nim wiedział. Zwłaszcza Akashi, bo jego problem dotyczył. Zacisnął nerwowo wargi i starał się ukryć rosnącą chęć ucieczki z jego gabinetu. Może i by mu się to udało, za to późniejsze skutki mogłyby poważnie wpłynąć na jego zdrowie i stan psychiczny.

 - Tetsuya – Głos kapitana wyrwał Kurko z zamyślenia. – Możesz mi o wszystkim powiedzieć. W końcu od tego jest też kapitan.

 - Ale ja… Um… - Chłopak ponownie zwiesił głowę i zacisnął ręce na drewnianym krześle. – Nie mogę, Akashi-kun. To dla mnie dość intymna sprawa i nie chcę by ktokolwiek o niej na razie wiedział.

 - Rozumiem, ale gdybyś zmienił zdanie, to chętnie cię wysłucham – Sejiuro wlepił w niego uważne spojrzenie i podparł brodę prawą dłonią. – Czy to właśnie ta sprawa nie pozwalała ci się skupić na treningu? – Kuroko potwierdził. – Problemy sercowe?

 Tetsuya uniósł pytająco brwi, co dla Akashiego było wystarczającą odpowiedzią. Tym razem nie dał rady ukryć swoich emocji.

 - Tak myślałem – mruknął czerwonowłosy, po czym wstał i podszedł do Tetsuyi, lekko się nad nim pochylając. – Czy obiektem twojego zainteresowania jest jeden z graczy naszej drużyny? – Kuroko nieśmiało przytaknął, starając się nie patrzeć w dwukolorowe tęczówki kapitana. – Daiki? – Tetsu zaprzeczył, robiąc się na twarzy coraz bardziej czerwonym. Po co Sejiuro tak bardzo naciskał? – Ryouta? – Kolejne zaprzeczenie. – To może ja? – Policzki niebieskowłosego przybrały kolor dojrzałych pomidorów, co zdradziło odpowiedź.

 - M-może ja już pójdę…? – Kuroko chciał wstać, ale ramię Akashiego skutecznie mu to uniemożliwiło. Spojrzał na chłopaka z niepewnością, po czym przełknął ślinę.

 - Ależ nie, zostań – Zachęcił go kapitan, coraz bardziej zbliżając się do jego twarzy. – Teraz właśnie będzie najlepsze.

 Nim Tetsuya zdążył się zorientować, co jego kapitan miał na myśli, poczuł ciepłe wargi na swoich ustach. Oczy gwałtownie mu się rozszerzyły, a ze zdziwienia aż otworzył buzię, co Sejiuro wykorzystał, wpychając mu do środka język. Zaczął pogłębiać pocałunek, a Kuroko nieświadomie oddawał pieszczotę zapominając o miejscu, gdzie się znajdują. Liczyła się ta jedna osoba i te jedne usta. Kiedy Akashi przerwał pocałunek, Tetsu spojrzał na niego z żalem i niepewnością w jednym. Bał się jego reakcji. Wprawdzie go pocałował, ale może tylko bawił się jego uczuciami, jego słabością? Niespokojnie wiercił się na krześle, oczekując jakiejkolwiek reakcji ze strony swojego kapitana. Już nawet mógłby siedzieć na godzinnym kazaniu, byleby tylko Akashi coś zrobił. On jednak milczał i długo wpatrywał się w Tetsuyę, a jego dwukolorowe tęczówki zdawały się przewiercać go na wylot. Niebieskowłosy nie chciał popędzać swojego kapitana, bo wiedział, że to mogłoby tylko pogorszyć jego sytuację.

 - Tetsuya – odezwał się nagle Sejiuro, przerywając krępującą ciszę. Kuroko odważył się spojrzeć mu w oczy, a po chwili uznał to za jeden z największych błędów swojego życia. Otóż Akashi miał w tęczówkach dziwny błysk, który mógł być zwiastunem kłopotów, z których nie będzie się już mógł wycofać. – Podejdź do mnie.

 Tetsu przez chwilę siedział nieruchomo na krześle, dopóki sens słów kapitana nie dotarł do jego mózgu. Powoli wstał i krok po kroczku przybliżał się do czerwonowłosego. Kiedy już prawie stykali się torsami, Akashi ujął w dłonie jego twarz i złożył na jego wargach kolejny pocałunek. Tym razem delikatniejszy, ale jednocześnie namiętny i… pełen uczuć? Tak. To na pewno to. Nie wydawało się, że Sejiuro zamierza go wyśmiać. Całował go tak, jakby był dla niego kimś ważnym. Kuroko jęknął cicho, gdy kapitan przyciągnął go do siebie, mocniej obejmując w pasie. To zachęciło Akashiego do kolejnego kroku – wsadził mu ręce pod bluzkę. Przez ciało Tetsu przeszedł przyjemny dreszcz podniecenia. Dłonie czerwonowłosego były ciepłe i przyjemne. Sprawiały, że Tetsuya chciał więcej, nie miał zamiaru przerywać tej niezwykłej chwili. Nagle Sejiuro go lekko popchnął, w wyniku czego obaj wylądowali na kupce materaców znajdujących się w rogu pomieszczenia. Kapitan nadal go całował i rękami badał jego tors, coraz wyżej podwijając bluzkę Kuroko. Niebieskowłosy nie bardzo wiedział, co ma zrobić z rękami. Zaryzykował więc i włożył je we włosy kapitana. Po chwili został ugryziony w język, co natychmiast zrozumiał. Przeniósł się z dłońmi na barki Akashiego, za co został wynagrodzony cichym mruknięciem. Sejiuro przeniósł się z pocałunkami na jego uszy, szyję oraz ramiona. Tetsuya wzdychał lekko i jęczał, gdy czerwonowłosy przygryzał czasem jego delikatną skórę.

 - To nie jest odpowiednie miejsce na takie rzeczy – odezwał się nagle Akashi, przerywając pocałunki. Wstał i spojrzał z wyższością na Kuroko. – Idziemy do mnie. W moim pokoju dokończymy tę rozmowę – uśmiechnął się pewnie, po czym dał znak Tetsuyi, by poszedł za nim.

 Niebieskowłosy czuł się szczęśliwy. Z jakiegoś powodu wiedział, że podczas dzisiejszej ,,rozmowy” padną dwa ważne słowa, które od dawna chciał wypowiedzieć Akashiemu.
Jednocześnie czuł, że usłyszy je od niego. Wyszedł za swoim… kochankiem? Kolegą? Chłopakiem? Sam nie wiedział, jak do nazwać, więc po prostu stwierdził, że mimo wszystko Sejiuro jest jego kapitanem, więc będzie się tak do niego zwracał. W myślach jednak mówił mu po imieniu.

 Kiedy limuzyna zawiozła ich pod dom Akashiego, Kuroko wysiadł z niej niepewnie i zerknął na Sejiuro, który dyskretnie złapał go za dłoń. To mu dodało otuchy i dzięki temu z uśmiechem na ustach wszedł do jego pokoju. Czuł, że ich ,,rozmowa” będzie bardzo przyjemna. W końcu może mu powiedzieć o wszystkim, prawda? Od tego są przecież kapitanowie.

_________________________________________________________________________________________________________