AoKise- Na zawsze cz.2

Ohayo! Chcieliście kolejną część, to proszę bardzo ;) Spręzyłam się i oto jest! Wprawdzie miałam dziś trochę do roboty (m.in ubieranie choinki i kupowanie prezentów), ale na pisanie zawsze znajdę czas :D jak już zauważyliście to AoKise znacznie różni się od poprzednich; takiego opowiadania jeszcze nie pisałam ;) Ale widzę, że wam się spodobało, z czego się ogromnie cieszę! :D :D
Miłego czytania :****
___________________________________________________________________________________________________________________

 Obudziłem się koło godziny dziewiątej. Kise leżał obok mnie i miał otwarte oczy. Jego policzki były mokre. Znowu płakał?

 - Ryouta? – Pocałowałem go w policzek. – Dzień dobry, kochanie.

 - Nie mów tak do mnie – burknął i odwrócił głowę.

Gdzie jest ten radosny chłopak, któremu uśmiech praktycznie nie schodził z twarzy? Chyba jednak wczoraj przesadziłem. Cóż, on po prostu musi się do mnie przekonać. Jestem pewien, że wkrótce zmięknie.

 Wziąłem do ręki scyzoryk, który leżał na szafce koło łóżka, i przeciąłem sznur, krępujący jego nadgarstki. Model natychmiastowo westchnął z ulgą i zaczął rozcierać obolałe miejsca, na których pojawiły się czerwone pręgi.

 - Jak będziesz grzeczny, to nie będę musiał cię wiązać – powiedziałem i podszedłem do szafy, by wyjąć z niej ubrania dla siebie i Kise. – Masz – Rzuciłem mu błękitną bluzkę i czarne bokserki. – Twoje spodnie są na podłodze.

 Założyłem szare dresy, granatową koszulkę i poszedłem do kuchni, do której po kilku minutach przyszedł także model. Omiótł wzrokiem całe pomieszczenie, po czym spojrzał na mnie i odsunął się kilka kroków.

 - Ej, przecież nic ci nie zrobię – zapewniłem go, ręką wskazując mu kilka kanapek leżących na stole. Zerknął na nie nieufnie, ale po chwili głośno zaburczało mu w brzuchu. – Spokojnie, nie są zatrute! – Zaśmiałem się, widząc jego zachowanie. – To najzwyklejsze w świecie śniadanie.

Usiadł jak najdalej ode mnie i zabrał się za jedzenie, nie odzywając się przy tym ani razu. Totalnie mnie ignorował i starał się nie patrzeć mi w oczy.

 - Kise, może byś się wreszcie odezwał? – Zagadnąłem, kończąc swoje śniadanie.

 - A co niby miałbym ci powiedzieć? – Burknął, upijając łyk herbaty. – Trzeba mnie było wczoraj nie gwałcić. Przez ciebie boli mnie tyłek i ledwo chodzę.

 - To ci niedługo przejdzie, spokojnie – Uśmiechnąłem się szeroko, widząc jego naburmuszenie. – Serio, nie musisz się mnie bać. Nie chcę cię skrzywdzić. Po prostu chcę, byś tu ze mną został.

 Spojrzał na mnie ze zdziwieniem i odrazą, po czym ostentacyjnie prychnął.

 - Chcę wrócić do domu i przyjaciół.

 - Ryouta, nie rozumiesz, że należysz teraz do mnie? – Podszedłem do niego. – Kocham cię i…

 - Przestań pieprzyć! – Wrzasnął nagle, nieco zbijając mnie z tropu. – Gdybyś mnie kochał, to byś mnie nie zgwałcił!  - Wstał i odsunął się ode mnie. - Nie jesteś zakochany, tylko chory! Potrzebujesz pomocy lekarza!

 - Nie jestem na tyle głupi, by nie odróżniać uczuć! Kocham cię i jestem tego pewien.

Zacząłem się do niego zbliżać, obserwując jego reakcje. Rozglądał się nerwowo po kuchni i chyba szukał czegoś, co mogłoby mu pomóc. Nagle jego spojrzenie zatrzymało się na nożu, którym kroiłem chleb.

Ach, więc tak chcesz pogrywać?

Doskoczyłem do niego w oka mgnieniu i złapałem go za nadgarstki, jednocześnie blokując mu drogę do ostrza. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

 - Jak…? – Zaczął, ale nie dokończył.

 - Jestem bardzo szybki – Nachyliłem się nad nim. – Nie dasz rady mi uciec, kochanie.

 Zobaczyłem w jego oczach przerażenie. Zaczął się szarpać i za wszelką cenę chciał się uwolnić z mojego uchwytu.

 - Puść mnie! – Krzyknął, kopiąc mnie w piszczel.

 Sapnąłem z bólu, odruchowo łapiąc się na bolące miejsce. Kise skorzystał z okazji i zaczął biec w stronę drzwi. Kiedy był już w holu, złapałem go za nogi, przewracając go tym na podłogę. Przekręciłem go szybko na plecy i przyszpiliłem jego nadgarstki do zimnej posadzki.

 - Kise, mi się nie ucieka – Spojrzałem na niego z powagą. – Zostajesz ze mną, rozumiesz?

 - Ale ja nie chcę! – Podniósł głos i zaczął się szarpać.

Jego zachowanie zaczynało mnie irytować. No ile można? Skoro wie, że próby wyrwania się są bezsensowne, to po co nadal kontynuuje?

 Podniosłem go i zacząłem ciągnąć jego oślą osobowość w stronę najbliższego krzesła. Model zapierał się nogami ze wszystkich sił, cały czas próbując mi się wyrwać. Szarpał się, wierzgał, krzyczał, aż w końcu nie wytrzymałem i uderzyłem go w głowę. Stracił przytomność. Posadziłem go na krześle i podszedłem do komody. Wyjąłem z niej sznur, którym przywiązałem go do stołka. Odczekałem kilka minut, a następnie wylałem na Kise szklankę zimnej wody. Od razu otworzył oczy i pokręcił głową, starając się zrzucić ciecz ze swoich włosów.

 - Bardzo cię boli głowa? – Spytałem.

 - Tylko trochę – mruknął.

 Poszedłem do kuchni i wziąłem tabletkę przeciw bólową oraz kolejną szklankę wody.

 - Masz, weź – Potknąłem mu pigułkę pod nos, ale odwrócił głowę. – Nie zachowuj się jak dziecko, tylko połknij tę tabletkę!

 - A skąd mam niby wiedzieć, co ty mi dajesz?!

 - Zwyczajna tabletka przeciwbólowa. A co ty myślałeś, że dam ci tabletkę gwałtu?

 - Z tobą to wszystko możliwe.

                                                                ***

 Nie odzywał się do mnie prawie cały dzień. Rozwiązałem go, bo w końcu doszedł do wniosku, że ucieczka jest bezsensowna. Spędzał czas na gapieniu się w sufit lub ścianę. Za każdym razem, gdy się do niego odzywałem, ignorował mnie albo mówił ,,tak” bądź ,,nie”. Kiedy nadszedł wieczór, zdarzył się cud. Kise pierwszy się do mnie odezwał, bez żadnego przymusu.

 - Grałeś kiedyś w kosza? – Spytał, trzymając w ręku moje stare zdjęcie z gimnazjum, na którym byłem wraz ze swoją drużyną.

 - Tia, dawne czasy – Przytaknąłem. – Uwielbiałem to. Nadal czasem gram, ale dla zwykłej przyjemności. Inni często nazywali mnie potworem.

 - Byłeś aż taki dobry?

 - Bardzo.

 - A na jakiej pozycji grałeś? – Przysiadł się do mnie bez żadnego skrępowania.

 - Skrzydłowy, często też atakujący.

 - Ja też jestem skrzydłowym! – Uśmiechnął się. Toż to cud prawdziwy! Ryouta się szczerze uśmiechnął! – Aominecchi, pokażesz mi jak grasz?

 - Ha? – Spojrzałem na niego ze zdziwieniem.

 - Chcę zobaczyć – W jego oczach była determinacja. – Proszę, pokaż mi!

 Uśmiechnąłem się pod nosem. Skoro chce, to proszę bardzo. Z chęcią pokażę mu swoje umiejętności.

 Gestem ręki nakazałem mu iść za sobą. Założyliśmy buty, a po chwili znaleźliśmy się na tyłach mojego domu, gdzie znajdowały się dwa kosze.

 - One-on-one do dziesięciu – Zacząłem kozłować piłkę.

 Cały czas bacznie go obserwowałem. Widać, że ma doświadczenie. Skupił się na grze i nie spuszczał ze mnie wzroku. To się zdziwi, jak mu zaraz ucieknę. Wystarczyła sekunda, a już zdobyłem punkt. Kise stał na środku boiska i gapił się w miejsc, w którym jeszcze przed chwilą stałem.

 - Jak…? – Odwrócił się w moją stronę i spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

 - Mówiłem, że jestem szybki – Szeroko się uśmiechnąłem. – Masz jeszcze trochę czasu, więc się postaraj.

 Cały czas go wymijałem, uciekałem mu, aż w końcu zdobyłem ostatni punkt. Kise patrzył na mnie z podziwem i zazdrością.

 - Jesteś niesamowity! – Wykrzyknął nagle. – Dlaczego nie poszedłeś do jakiejś akademii sportowej i nie rozwijasz talentu?

 - Nauka nie jest dla mnie – Wzruszyłem ramionami. – Poza tym… W liceum rzuciłem kosza.

 - Czemu?

 - Bo byłem potworem. Nie mogłem znaleźć dobrego przeciwnika. Wszyscy ci, którzy ze mną grali, prędzej czy później się poddawali. Taka gra nie była ekscytująca, więc ją porzuciłem.

 - A nie chciałeś nigdy do tego wrócić? Teraz jest wiele utalentowanych osób. Może kiedyś zagrasz z Kagamicchim?

 - Nie – odpowiedziałem. – Nie mam zamiaru grać z żadnym z twoich kumpli.

 - Ale…

 - Chodźmy już do domu – przerwałem mu.

 Westchnął, po czym ruszył za mną. Kiedy weszliśmy do kuchni, zrobiliśmy sobie herbaty.

 - Jutro też zagramy? – Spytał nagle Ryouta.

 - Możemy grać codziennie.

 - Serio? – Uśmiechnął się. – Zobaczysz, że cię wkrótce pokonam! To jest mój nowy cel –pokonanie ciebie!

 - Powodzenia życzę.

 - Jesteś okropny, Aominecchi! – Zrobił naburmuszoną minę. – Zero wsparcia! Zero. – Skrzyżował ramiona na klatce piersiowej.

 Zaśmiałem się, po czym podszedłem do niego i mocno go przytuliłem. Cały się spiął i na moment zesztywniał.

 - Gwarantuję, że trening ze mną przyniesie efekty – szepnąłem mu do ucha.

 Słyszałem, jak głośno przełknął ślinę, ale nie odepchnął mnie. Wprawdzie nie odwzajemnił też uścisku, ale to szczegół. Ważne, że mogłem przy nim być i czuć jego ciepło. Wdychałem jego zapach i miałem ochotę trzymać go tak cały czas.

 Kise, nikomu cię nie oddam. Jesteś tylko mój.

___________________________________________________________________________________________________________________