MuraAo - Zbyt duża i za słodka pokusa. Cz.3

Sorki za błędy, ale bardzo się spieszę, albowiem za kilka minut wychodzę do lekarza...
 Tak więc życzę wam miłego czytania i mam nadzieję, że nie załamiecie się takim Aomine XD
________________________________________________________________________________________

 

  - Jak wiecie, czas na wybór liceum – zaczął Akashi, stając na środku sali gimnastycznej. – Dostaliście ulotki, więc powinniście już wybrać. Mam nadzieję, że nie konsultowaliście się ze sobą w tej sprawie – Czujnie na nas popatrzył. – Ryouta, gdzie pójdziesz?

 - Ja chciałbym chociaż z jednym z was…

 - Pospiesz się – przerwał mu kapitan. – Nie mamy tyle czasu.

 - Kaijo.

 - Shintarou?

 - Shutoku – Midorima poprawił swoje okulary.

 - Atsushi?

 - Yosen – Jak dobrze! Szczęście, że nie wybrałem tego liceum… Jednak niepokoił mnie fakt, że ten olbrzym ciągle na mnie zerkał.

 - Daiki?

 - Touou – mruknąłem.

 - Tetsuya?

 - Seirin.

 - Ja wybrałem Rakuzan. Jak widać każdy wybrał szkołę, która mu najbardziej pasowała. Pamiętajcie, że kiedy spotkamy się na boisku, nie będziemy już drużyną, ale przeciwnikami. Będziemy walczyć w swoich drużynach o zwycięstwo.

 Czyli idę sam do nowej szkoły? Ech, liczyłem chociaż na jedną osobę z drużyny, z którą będę w klasie. Momoi się nie liczy, bo ona deklarowała się już jakiś miesiąc temu, że pójdzie tam, gdzie ja. Myślałem, że będzie chciała pójść z Tetsu. Przynajmniej nie jestem w jednej szkole z tym popapranym pedałem. Oby się ode mnie odczepił. Może w nowej klasie znajdzie sobie inną ofiarę? Chociaż nikomu nie życzę takiego prześladowcy. Nawet Haizakiemu. Chociaż może dla niego zrobię wyjątek…?

                                                                         ***

 Nadszedł ten dzień. Pierwsze chwile w nowej klasie, nowe osoby, nowy klub koszykówki. Od tamtego wydarzenia na dachu, minęły cztery miesiące. Już nie reagowałem na czyjś dotyk tak dziko, jak kiedyś, ale i tak starałem się przebywać w towarzystwie ludzi, których znam. W szkole Satsu często za mną łaziła, w klasie siedziałem obok Sakuraia, a po lekcjach często spotykałem się z Kise bądź Kagamim na one-on-one. Wtedy też przychodził Tetsu i było mi jakoś raźniej. Najważniejsze jest to, że ani razu nie natknąłem się na Murasakibarę.

 - Ahomine! – krzyknął Kagami, gdy po raz kolejny go wyminąłem i zdobyłem kosza.

 - Czego, Bakagami? – burknąłem w jego stronę.

 Lubię tego kretyna, a szczególnie uwielbiam go wkurzać, co naprawdę dobrze mi wychodzi. W jego towarzystwie czuję się… dobrze. Może dzięki naszym spotkaniom wróciłem do dawnego siebie i już nie boję się dotyku innej osoby?

 - Oszukujesz!

 - Jestem po prostu za dobry – Posłałem mu zwycięski uśmiech.

 Przeklął, po czym szeroko się uśmiechnął.

 - Himuro! – zawołał, machając ręką w stronę jakiegoś chłopaka z grzywką na oku. A, no tak. To ten jego brat. Po co tu przylazł?

 - Hi, Taiga! – odpowiedział.

 Zaraz, zaraz… W której on drużynie gra?

 Zesztywniałem, gdy obok niego pojawił się Murasakibara. Wiedziałem, że wkrótce go spotkam… Miałem takie cholerne przeczucie, które niestety się sprawdziło.

 - O, Mine-chin, dobrze cię znów widzieć – Olbrzym spojrzał na mnie, a ja dostrzegłem w jego oku zboczony błysk. Zupełnie jak wtedy… Na dachu…

 - Yyy… - wyjąkałem. – Ten… Muszę iść do lekarza!

 Podbiegłem do ławki po swoją bluzkę i już chciałem się stamtąd jak najszybciej ulotnić, ale przeszkodził mi Kagami, łapiąc mnie za ramię.

 - Przecież nie masz dziś lekarza – zdziwił się. – Mieliśmy tu grać jeszcze godzinę, więc możesz chyba zostać?

 - Eee – Co robić? Co robić? – Ja…

 - Spokojnie, Aomine- kun – wtrącił się nagle Tetsu, o którym kompletnie zapomniałem. – Mogę do ciebie później wpaść po zeszyt, który ostatnio zostawiłem? Kagami pójdzie z nami, bo miał iść ze mną do Maji-Burgera.

 Zeszyt? Tetsu, nie było cię z żadnym zeszytem…

 - Miałem gdzieś z tobą…? – zaczął Taiga, ale sójka w bok od Tetsu przywróciła mu zdolność myślenia. – A, no tak! Jestem potwornie głodny!

 - Jasne – powiedziałem, siląc się na spokojny ton. – Z-Zapomniałem. Lekarza mam jutro…

 Kagami, Himuro i Murasakibara spojrzeli na mnie jak na idiotę. Nie dziwię im się. Na ich miejscu sam pewnie bym tak na siebie spojrzał.

 - Skoro idziecie coś zjeść, to chętnie pójdę z wami – odezwał się olbrzym po chwili ciszy.

 Spojrzałem na niego z przerażeniem i odruchowo cofnąłem się o krok, co nie umknęło uwadze Kagamiego. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem, ale o nic nie pytał.

 Kiedy weszliśmy do Maji Burgera, usiadłem przy ścianie, modląc się, by Murasakibara wybrał miejsce jak najdalej ode mnie. Kiedy ten olbrzym chciał usiąść koło mnie, znieruchomiałem. Idź sobie, idź sobie…

 I wtedy Taiga wylał na krzesło wodę i z udawanym zmieszaniem na twarzy, sięgnął po serwetkę.

 - Oj, gapa ze mnie – zaczął wycierać mokre miejsce. – Ja tu usiądę, bo jeszcze nie wyschło.

 Po raz pierwszy byłem mu za coś wdzięczny. Wiedziałem, że zrobił to specjalnie. I wiedziałem, że czeka mnie z nim poważna rozmowa. Dam radę mu o tym wszystkim powiedzieć?

 Zabierałem się za jedzenie, aż nagle poczułem na swoim kolanie czyjąś dłoń. Wiedziałem, do kogo należała.

 Spojrzałem na Murasakibarę z oburzeniem, a po chwili nadepnąłem mu na stopę. Podkurczyłem nogi najbardziej jak się dało, po czym udawałem, że nic się nie stało. Nie czułem się jednak komfortowo, gdyż ten palant ciągle się na mnie gapił.

 Kiedy wyszliśmy z Maji Burgera, trzymałem się jak najdalej od Murasakibary. Szedłem kilka metrów przed nim i co  chwila odwracałem się, by sprawdzić, czy nie próbuje mnie dotknąć.

 - To co się stało? – spytał Kagami, gdy zostaliśmy sami.

 - Ekhm… - podrapałem się nerwowo w tył głowy. – Głupia sytuacja. – Jak ma mu o tym, do cholery, powiedzieć?! – To było w gimnazjum…

 Jakimś cudem mu wszystko opowiedziałem. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem i współczuciem.

 - Chcesz powiedzieć, że… - zaczął.

 - No przecież się chyba jasno wyraziłem, nie?! – podniosłem głos. – Nie drąż więcej tego tematu… Naprawdę chcę o tym zapomnieć.

 - Sorry… - odwrócił głowę. Taka wiadomość pewnie była dla niego szokiem. – To ten… Gramy jutro?

 Uśmiechnąłem się słabo i pomachałem mu na pożegnanie.

 - Tylko się bardziej postaraj! – krzyknąłem.

 Wspominałem już, że gra z tym idiotą jest naprawdę intrygująca? Wprawdzie nadal jest słabszy ode mnie, jednak widzę w nim godnego przeciwnika, z którym mogę powalczyć na poważnie.

 Mam nadzieję, że się nie wygada innym…

                                                                             ***

 - Nasz najbliższy mecz zagramy z Yosen – powiedziała Satsu i spojrzała na mnie ze smutkiem.

 Natychmiastowo zesztywniałem, a piłka, którą do tej pory trzymałem, wyleciała mi z rąk. Znowu on… Dam radę? No przecież w publicznym miejscu mnie nie zgwałci. Chyba. Po prostu będę się trzymał od niego z daleka i problem z głowy.

 A jeśli jednak coś się stanie? Jeśli nie dam rady lub będę nieostrożny? Jeśli mnie znajdzie i…?

 - Dai-chan! – krzyk Satsu przerwał mój monolog wewnętrzny. – Gramy za dwa dni. Dasz radę?

 Cała drużyna spojrzała na mnie z nierozumieniem. Oni przecież nie wiedzą… I nie mają się dowiedzieć.

 - Aomine, przegrałeś z nim w gimnazjum? – spytał Imayoshi.

 - Nie, nic z tych rzeczy! – zaprzeczyłem szybko. Chociaż w pewnym sensie to mnie zdominował… - Ostatnio… Mam… Eee…

 - Kłopoty ze snem – dokończyła za mnie Satsu. Bogom dzięki, że poszła ze mną do szkoły!

 - To radzę ci się dobrze wyspać – Kapitan spojrzał na mnie czujnie, ale nic więcej nie powiedział. Mam takie dziwne wrażenie, że on nam nie uwierzył w ten kit z bezsennością…

                                                                        ***

 - Powodzenia na meczu! – Kagami machnął mi ręką, po czym poszedł do swojej drużyny, zająć miejsce na trybunach.

 Tia… Nie obawiam się samej gry, ale właściwie tego, co będzie po niej.

 Tak, znów odczuwałem strach. Znowu go zobaczę. Będę musiał stać z nim na jednym boisku. Mam go kryć. Ironia, nie? To znaczy, że będę musiał stać blisko niego. Zdecydowanie za blisko. A jeśli napadnie go… nagła potrzeba na mnie?

 Nie, stop! Przecież nie będzie się do mnie dobierał na oczach tylu ludzi! Nawet on nie jest na tyle nienormalny!

 - Dai-chan? – Momoi dotknęła mojego łokcia. – Wszystko w porządku? – zapytała z troską.

 - Ta – Zacząłem się rozgrzewać. – Nie musisz się martwić.

 - Gdyby coś było nie tak, natychmiast mi powiedz, to…

 - Nie będzie takiej potrzeby – przerwałem jej.

  Pierwszy gwizdek rozpoczynający stawkę o awans do półfinałów było słychać w całej hali. Murasakibara przejął piłkę i rzucił ją do Himuro. Zaczęło się. Wbiegłem przed tego pedała, ignorując jego spojrzenie skierowane na moją zgrabną dupę. Wiem, że jestem mega przystojny, ale bez przesady! Nie mam zamiaru zwracać na siebie uwagi faceta! W dodatku tak głupiego.

 - E, Mine-chin, nadal jesteś moim cukiereczkiem – odezwał się nagle Murasakibara.

 Starałem się go ignorować, co nawet mi wychodziło. Dostałem piłkę i udało mi się zdobyć kolejnego kosza.

 Tak było do trzeciej kwarty. Kiedy rozpoczynaliśmy ostatnie dziesięć minut gry, stanął przy mnie i szepnął mi do ucha:

 - Kocham cię, Mine-chin.

 

 Zatrzymałem się w miejscu i czułem, że nogi miałem jak z waty. Kocha mnie chłopak? W dodatku TEN chłopak?

 - Aomine! – krzyk kapitana usłyszałem jak przez jakiś głośny szum.

 Dopiero kiedy piłka przeleciała tuż obok mojego ramienia, zrozumiałem, o co mu chodziło.

 Nie, mam tego dość. Nie chcę tu być…

 Kosz zdobyła drużyna przeciwna. Taka sytuacja powtórzyła się kilka razy.

 - Czas! – krzyknął trener.

 Gdyby nie Wakamatsu, który pociągnął mnie na ławkę, pewnie nadal sterczałbym na boisku. Cała drużyna gapiła się na mnie z niezrozumieniem i żalem.

 - Dai-chan? – Momoi podała mi butelkę wody. Wziąłem ją do ręki, jednak po chwili spadła mi na podłogę. – Dai-chan, co on ci powiedział?

 - Satsu… - Chciało mi się płakać. – Ja nie chcę… Nie chcę grać więcej w kosza!

 Wstałem szybko z ławki, po czym pobiegłem do szatni. Oparłem się o szafkę, a pierwsze łzy pociekły mi po policzkach. Dlaczego mnie to wszystko spotkało? Czemu mnie musiał pokochać? Czemu muszę mieć takie spaprane życie?!

 Osunąłem się na podłogę i walnąłem pięścią w metalowe drzwiczki. Nawet nie usłyszałem, kiedy ktoś wszedł do szatni.

 - E, Mine-chin, dlaczego uciekłeś?

 Ten głos…

 Nie miałem nawet siły się odwrócić. Kiedy Murasakibara objął swoimi ramionami moją talię, nic nie mogłem zrobić. Jedynie kilka dodatkowych łez kapnęło na podłogę.

 Jestem słaby… Czemu brakuje mi sił? Dlaczego nie chcę już walczyć? Poddałem się? To wszystko, na co mnie stać? Jestem słaby…

________________________________________________________________________________________