Wigilia

Wiem, że wigilia była wczoraj, ale miałam tyle do roboty, że się zwyczajnie nie wyrobiłam :)

 Udaną mieliście wigilię? Zadowoleni z prezentów? :D
_____________________________________________________________________________________________

 Całe Pokolenie Cudów zebrało się wraz z Himuro Tatsuyą, Takao Kazunarim i Kagamim Taigą w domu tego ostatniego. Powód był prosty – Wigilia. Ten jeden dzień w roku, gdy gasną wszelkie spory…

 - Ty debilu!

 No, przynajmniej powinno tak być, bo brak kłótni w przypadku Aomine i Kagamiego jest zwyczajnie niemożliwy. Ta dwójka musi się kłócić nawet o byle pierdoły.

  - Zamknijcie się obaj! – Wrzasnęła Akina, waląc każdego z nich drewnianą łyżką po głowie.

 - Ała… - Jęknął Taiga i zajął się masowaniem obolałego miejsca.

  - Nie musiałaś być aż tak brutalna – Skwitował Daiki, rzucając jej obolałe spojrzenie.

 - Lepiej już chodźcie, bo chcemy zacząć otwierać prezenty! – Zawołał z salonu Kise.

Cała trójka westchnęła głośno, po czym jednocześnie zaczęła iść w wyznaczone miejsce. Kiedy jednak przechodzili przez próg, zaklinowali się w przejściu.

 - Kretyni! Co wy wyrabiacie?! – Szarpnęła się dziewczyna. – Nie wiecie, że kobiety mają pierwszeństwo?

 Po kilku próbach udało im się uwolnić. Takao pomógł uwolnić się Akinie, a gdy ona była wolna, Kagami i Aomine potknęli się o własne nogi i runęli na podłogę. Nie byłoby w tym nic krepującego, poza jednym, malutkim szczególikiem – spadła na nich jemioła. Każdy zna ten zwyczaj. Osoby znajdujące się pod jemiołą, muszą się pocałować.

 Chłopcy spojrzeli na siebie z obrzydzeniem, po czym ostentacyjnie się skrzywili.

 - W życiu nie pocałuję tego idioty! – Krzyknęli w tym samym czasie.

 Reszta wybuchła niepohamowanym śmiechem, a niektórzy nawet musieli podeprzeć się jakiegoś mebla, by ze śmiechu nie zacząć tarzać się po podłodze.

 - Gorzko, gorzko! – Krzyknął Takao, głośno klaszcząc w dłonie. Po chwili dołączył się też Kise.

 - Nie mogę zdradzić swojej dziewczyny! – Aomine obrócił głowę, stając się na twarzy coraz bardziej czerwonym. Szukał jakiejś dobrej wymówki.

 Po kilkuminutowej kłótni, wszyscy doszli do porozumienia. Otóż dwie ofiary tego nieszczęśliwego wypadku miały się mocno i szczerze przytulić. Kiedy nastąpił ten wyczekiwany i prawie niemożliwy moment, wszyscy wyjęli komórki i zaczęli robić zdjęcia, by mieć dowody, że to wydarzyło się naprawdę.

 - Będę śmierdział twoim dezodorantem – Marudził Aomine, próbując strzepnąć z siebie resztki zapachu Kagamiego.

 - I vice versa – Mruknął Taiga, odchodząc od swojego największego rywala.

 Wszyscy zajęli wolne miejsca, w tym też całą podłogę, i zaczęli otwierać swoje prezenty.

 - Łał! – Krzyknęła zachwycona Sayaka, wyciągając z torby przepiękną, czerwoną sukienkę. – Kise, skąd wiedziałeś?

 - W końcu jesteś moją dziewczyną, znam cię – Model się szeroko uśmiechnął, a chwilę później tulił do siebie rozradowaną Sayakę. – To jeszcze nie wszystko.

 - Szminka, puder, cień do powiek… - Zaczęła wyjmować poszczególne rzeczy. – I nasze wspólne zdjęcie! Kise, jesteś wspaniały!

 Po chwili swój prezent dostał Akashi. Kiedy wziął do ręki swoje nowe, krwistoczerwone nożyczki, wyglądał na bardzo zadowolonego. Oprócz nich otrzymał jeszcze ciemną koszulę i krawat. Nawet za to podziękował!

 Kolejną osobą był Kagami. Wyciągnął z paczuszki koszulę ze zdjęciem całej swojej drużyny oraz nową piłkę do kosza z podpisami członków Pokolenia Cudów. Od razu rzucił mu się w oczy jeden napis: ,,Weź się bardziej postaraj, bo nawet za milion lat ze mną nie wygrasz, ciamajdo!”. Chyba każdy już wie, kto jest autorem tego bardzo ,,motywującego” wpisu.

 Nadszedł czas na Murasakibarę, który dostał ogromną torbę wypchaną po brzegi przeróżnymi słodyczami. Od razu zabrał się za ich jedzenie, nawet nie zwrócił uwagi na nową wodę toaletową.

 Następna była Akina. Wyciągnęła z torby błyszczyk, czekoladkę w kształcie serca, bransoletkę, a na końcu zerknęła do kartonowe pudełka i jej twarz nagle przybrała kolor dojrzałego pomidora. Wzięła do ręki komplet czarnej, koronkowej bielizny i obrzuciła go zdziwionym spojrzeniem.

 - Daiki, co to ma znaczyć? – Spojrzała na swojego chłopaka, któremu pojawił się szeroki uśmiech na twarzy.

 - Piękna bielizna, która idealnie pasuje do twoich sporych atutów oraz podkreśli…

 Nie dane mu było skończyć, gdyż w jego stronę poleciało kartonowe pudełko, w którym do niedawna była czarna bielizna. Uchylił się w ostatniej chwili, ale zboczony uśmieszek nie schodził mu z twarzy.

 - Jeśli myślisz, że ci się w tym pokażę, to się grubo mylisz! – krzyknęła Akina i schowała bieliznę z powrotem do torebki.

 - Ej no…! – Jęknął żałośnie Aomine. – A jak mogę cię przekonać do zmiany zdania? Może…

 - Zamknij się, zboczeńcu!

 Dopiero po chwili kłócąca się dwójka zauważyła nad sobą jemiołę, którą z szerokim bananem na twarzy trzymał Kagami.

 - No, gołąbeczki, całus na zgodę – powiedział i spojrzał na nich znacząco.

 Akina mruknęła coś niewyraźnie pod nosem, ale po chwili Daiki przyciągnął ją do siebie i namiętnie pocałował. Dziewczyna oddała pocałunek i z uśmiechem na ustach usadowiła się między kolanami swojego chłopaka, który objął jej talię swoimi ramionami.

 Midorima otrzymał swój prezent i zaczął go rozpakowywać, wcześniej poprawiając swoje okulary na nosie. Nie minęło pięć sekund, a wyjął z torby zielone bokserki w czarne serduszka i horoskop na cały przyszły rok.

 - O, Shin-chan, jakie fajne gacie! – zawołał Takao, po czym cała gromada (oprócz zażenowanego Midorimy) wybuchła głośnym śmiechem.

  - Tako… - syknął po chwili Shintarou, mierząc go wściekłym spojrzeniem. – Policzę się z tobą później.

 - Zrobisz mu striptiz w sypialni? – Wtrącił Aomine, robiąc przy tym głupią minę. – Ja to bym umarł na samym początku.

 Cały salon wypełnił się śmiechem grupy nastolatków. Zrobiło się też bardziej gorąco, gdyż Midorima z zażenowania aż zaczął się w środku gotować.

 Kolejny prezent powędrował do Kise. Model był zachwycony nową bluzą, męską bransoletą oraz czapką z daszkiem. Od razu wszystko na siebie włożył i nie przeszkadzała mu wysoka temperatura w mieszkaniu. Siedział uśmiechnięty od ucha do ucha i patrzył jak inni rozpakowują swoje prezenty.

 Podarunków była jeszcze masa. Każdy był ze swoich zadowolony, a uśmiechom nie było końca. Nawet Midorima podarował Takao ten głupi upominek i w normalnym nastroju śpiewał ze wszystkimi kolędy. No, prawie ze wszystkimi, bo Aomine nie miał zamiaru otworzyć swej jamy gębowej i siłą trzeba go było zmuszać do śpiewania. Może pominę fakt, iż Murasakibara prawie zmiażdżył mu żebra…

 Skończyło się na tym, że każdy znalazł sobie jakieś wolne miejsce w domu Kagamiego i położył się spać. Kiedy jednak Taiga chciał wejść do swojej sypialni, drzwi okazały się być zamknięte. Z pomocą Aomine (tak, oni w s p ó ł p r a c o w a l i!) udało mu się je otworzyć, a to, co tam zobaczyli, wprawiło ich w ogromne zaskoczenie. Otóż Midorima chodził po sypialni w swoich nowych bokserkach (nie miał na sobie nic oprócz nich), a Takao leżał półnagi na łóżku i zwijał się ze śmiechu, patrząc na zielonowłosego chłopaka.

 Wszyscy prawie zaliczyli zgon i w milczeniu, za to  ogromnym szokiem na twarzy udali się do salonu.

 - Mam nadzieję, że nie będę za głośno – mruknął Aomine i przytulił do siebie Akinę.

 Kilka minut później wszyscy smacznie spali, ignorując śmiech Takao dochodzący z sypialni Kagamiego.

_____________________________________________________________________________________________