AoKise - Blizna

Ohayo!
Kiedy pisałam ten one-shot, prawie się popłakałam :'( Serio... Wczułam się w Aosia i tak jakoś to napisałam... Wprawdzie klimat kompletnie nieświąteczny, ale jest to, co jest.
Liczę, że wam się sposoba, mimo nieco (trochę bardziej niż nieco) smutnej treści... ;)
_______________________________________________________________________________________________________

Pierwsza kropla.

Druga kropla.

Trzecia kropla.

Czwarta kropla.

Piąta kropla.

Kolejne cięcie, a po chwili na podłodze powstaje całkiem spora kałuża. Patrzę na zakrwawiony nóż z obojętnością. Który to już raz? Sam nie wiem. Straciłem rachubę. Tyle już tego było…

 Pierwszy raz był najboleśniejszy, ale jednocześnie przyniósł najwięcej ulgi. Kolejne stawały się powoli rutyną. Musiałem się ciąć dłużej, by poczuć ból, który chociaż na chwilę pozwoli mi zapomnieć o kimś, kogo kocham. Właściwie kochałem. Nie, nadal kocham, ale ta osoba nie może już ze mną być. Nigdy w życiu nie czułem takiej pustki. Za każdym razem, gdy myślałem o n i m, moje serce napełniał przerażający smutek i czułem, jakbym się w środku rozpadał na milion kawałeczków. Kiedy stałem się taki bezbronny i zamknąłem się w domu, odizolowując się od innych? W dniu j e g o śmierci. Gdy dowiedziałem się, że nigdy więcej go nie zobaczę, coś we mnie pękło. Całymi nocami płakałem w poduszkę, nie mogłem pogodzić się z myślą, że nie będę mógł go przytulić, aż w końcu pojawiła się żyletka i nóż kuchenny. Pewnie o n by tego nie chciał, ale… Nie mogę inaczej. Tak bardzo mi g o brakuje… tak bardzo chcę g o znów pocałować. Czemu śmierć bliskiej osoby tak bardzo boli? Mam wrażenie, że moje serce przebiło coś ostrego. Czuję, jakbym wewnętrznie krwawił. Ta rana boli. Bardzo boli. A kiedy się tnę, pojawia się inny ból. Pozwala mi zapomnieć o rozkruszonym sercu. Wprawdzie ręce mam już całe w czerwonych pręgach, i co rusz pojawiają się nowe, ale nie umiem przestać. A może nie chcę?

 Nie, po prostu nie umiem sobie z tym poradzić. Gdyby tylko o n tu był… gdyby mnie przytulił, pocałował… Tak cholernie mi go brakuje. Pustka po nim jest nie do zniesienia. A może by tak do niego dołączyć? Wystarczy jeden skok z balkonu, kilkanaście tabletek lub nóż. Które wybrać? A może wszystko naraz? Jaką śmierć chcę wybrać? Łagodną, ze spokojnym snem? Nagłą, łamiąc sobie kręgosłup? Bolesną, wbijając sobie ostre narzędzie w serce?

 Ale czy to jest dobre rozwiązanie? O n by tego nie chciał. Pewnie chciałby, bym żył dalej, znalazł nową miłość… To trudne. Bez niego życie nie ma sensu. Jak mam kochać kogoś innego, skoro wiem, że moje serce należało tylko do n i e g o?

 Miłość. Wspaniałe uczucie, jeśli osoba, którą kochasz, jest przy tobie. Jeśli jej nie ma, życie staje puste, nic nie warte. Po co kochać, skoro w jednej sekundzie można to wszystko stracić? A to boli… Ten ból jest najgorszym bólem, jakiego można doświadczyć. Nie pomagają żadne leki, bandaże, terapie. Musisz to nosić do końca życia. Tylko kiedy ten koniec ma u mnie nastąpić? Już dziś? Jutro? Za miesiąc? Za kilkadziesiąt lat?

 Zignorowałem szczypanie lewej ręki i podszedłem do szafki, na której stało nasze wspólne zdjęcie. Jesteś na nim, uśmiechasz się, obejmujesz mnie ramieniem. Ja też się śmieję i trzymam cię mocno przy sobie. Pamiętam ten dzień. To była pierwsza rocznica naszego wspólnego życia. Tak się wtedy cieszyłeś… Kochałeś mnie, a ja odwzajemniałem twoje uczucie. To właśnie t y zrobiłeś pierwszy krok i dzięki t o b i e mogliśmy być razem. Przez pięć lat byliśmy szczęśliwą parą. To były najszczęśliwsze lata mojego życia. Nigdy ich nie zapomnę.

 I wtedy nastał ten dzień. Musiałeś lecieć do Ameryki na jakiś ważny mecz. Prosiłem, żebyś został. Chciałem cię mieć przy sobie. Nie, t y poleciałeś. Tyle tylko, że tam nie dotarłeś. Samolot, którym leciałeś, rozbił się, a ja c i ę straciłem. Kiedy usłyszałem o tej katastrofie w wiadomościach, myślałem, że to głupi żart. Miałem nadzieję, że kobieta w telewizji mówiła o innym locie. Ale to była prawda. Zginąłeś. Nie wróciłeś do mnie. Musiałeś lecieć do tej cholernej Ameryki?! Bo co? Bo braciszek cię o to poprosił?! Taiga, powinieneś być tu ze mną… Gdybym cię wtedy nie puścił, nic by się nie wydarzyło. Nadal byś żył, nadal byśmy grali razem w kosza… Więc czemu? Tyle razy latałeś samolotem, a akurat wtedy coś musiało się popsuć. Gdybyś wtedy nie leciał…

 Kolejne rozcięcie pojawiło się na moim przedramieniu. Znowu ta pustka, znów ten ból. Czemu tak często to czuję?

 Przykładałem właśnie nóż do prawego nadgarstka, ale przerwał mi znajomy krzyk:

 - Aominecchi, nie!

 Nim się spostrzegłem, Kise podbiegł do mnie i wytrącił mi ostrze z ręki. Musiał przyjść akurat w takim momencie?

 - Prosiłem, żebyś więcej tego nie robił! – Wyjął z szuflady bandaż, po czym obwiązał mi nim ręce. Zaprowadził mnie na kanapę i posadził na niej. – Chcesz coś do picia? Herbata może być?

 Przytaknąłem. Kiedy poszedł do kuchni, obejrzałem się za nim. Czemu mi tak bardzo pomaga i troszczy się o mnie? Spędza ze mną dużo czasu, przychodzi praktycznie codziennie, a na dodatek robi mi jedzenie, kiedy widzi, że jestem w fatalnym stanie. Prawdziwy z niego przyjaciel. Nawet Tetsu mnie tak często nie odwiedza. Ale szczerze mówiąc, to… wolę towarzystwo Kise. Nie żebym nie lubił Tetsu, lecz… No, po prostu tak jest! Nie umiem tego wytłumaczyć!

 - Proszę – Wrócił do salonu i podał mi filiżankę z herbatą, po czym usiadł koło mnie. – Jak się dziś czujesz?

 - Bywało lepiej, ale najgorzej nie jest – mruknąłem. Zapatrzyłem się w ciemną ciecz, po czym głośno westchnąłem. – Minęły dopiero dwa miesiące… Albo już dwa, a ja nadal nie umiem się pozbierać.

 - Utrata bliskiej osoby bardzo boli, nie masz się czego wstydzić.

 - Nawet nie wiesz, jak bardzo bym chciał, żeby te mną teraz był… - Czułem, jak w oczach zbierają mi się łzy. – Nie wiesz, jakie to uczucie kochać kogoś, ale wiedzieć, że nie możecie być już razem!

 - Uwierz mi, wiem – Spojrzał na mnie smutno, a chwilę potem spuścił głowę. – Wiem.

Wstał i podszedł do okna, siadając na parapecie. Co w niego wstąpiło? Wyznał w ogóle tej dziewczynie uczucia? I nawet mi nie powiedział, skandal!

 - Kise… - zacząłem.

 - Czujesz taki ból w sercu, prawda? – Przerwał mi. Nadal patrzył na coś za oknem, nawet się do mnie nie odwracając. – A gdy patrzysz na tę osobę albo na jej zdjęcie, czujesz pustkę i chęć bycia przy niej. Na dodatek masz wrażenie, że rozpadasz się w środku na milion kawałeczków.

Spojrzałem na niego zaskoczony. Ktoś tak popularny i radosny jak Kise czuje to samo, co ja?

 - Skąd ty…? – Zacząłem, odstawiając na stół swoją filiżankę z niedopitą herbatą.

 - Bo cię kocham! – Krzyknął nagle, wprawiając mnie tym samym w osłupienie. – Kocham cię od trzeciej gimnazjum! Zawsze chciałem twojego szczęścia, więc kiedy widziałem, że jesteś… - zaciął się. - że byłeś szczęśliwy z Kagamicchim, nie wtrącałem się. Nic nie powiedziałem, nawet wtedy, gdy jakaś część mnie chciała o ciebie walczyć. Z jednej strony cieszyłem się twoim szczęściem, ale z drugiej… Chciałem, żebyś był ze mną. Rozumiesz? Wiem, jakie to uczucie i wiem, że jest straszne! – Z oczu popłynęły mu łzy. – Kocham cię, Aominecchi… Tak bardzo cię kocham… - szepnął, po czym założył szybko buty i wybiegł z mojego mieszkania.

 Nie wiem, ile czasu minęło od tamtej sytuacji. Minuta, może godzina? Nie przejmowałem się tym. Wciąż przetwarzałem w głowie słowa Kise. Kochał mnie od tylu lat i nic nie powiedział? Nawet listu mi nie dał…

 Spojrzałem na herbatę, którą mi przygotował. Troszczy się o mnie, bo mnie kocha? Robi to wszystko z miłości? Ale byłem głupi, niczego nie zauważyłem. Ale gdyby mi wcześniej powiedział, miałbym rozdarte serce. Kocham Kagamiego, ale czuję, że Kise jest dla mnie w jakiś sposób ważny. Czy go kocham? Tego nie potrafię powiedzieć. Jest moim najlepszym przyjacielem, ale…

 Złapałem się za głowę i położyłem się na kanapie. Same problemy. Najpierw śmierć Taigi, teraz Kise wyznał mi uczucia… Co mam robić? Co robić? Kogo się poradzić? Jest tylko jedna osoba, która może mi pomóc. Jeśli on zawiedzie, to już sam nie wiem.

 - Aomine-kun? – Spytał Tetsu. Nawet przez telefon mogłem wyczuć w jego głosie zdziwienie.

 - Yo – Przywitałem się. – Tetsu, bo mam sprawę…

 - Chodzi o Kise- kuna?

 - Skąd wiesz? – Byłem mega zaskoczony.

 - Był u mnie pół godziny temu.

 - Ach, no tak… - mruknąłem zakłopotany. – Pomóż mi, proszę. Sam nie wiem, co robić! Boję się kogoś pokochać. Jeśli stracę kolejną ważną mi osobę, to ja… Tetsu, wtedy nie wytrzymam. Strata Kagamiego to już ogromny cios, a gdybym miał… Gdybym… - Z oczu popłynęły mi łzy. Gdzie ten chamski dupek, którym kiedyś byłem?

 - Musisz sobie postawić ważne pytanie. Kochasz Kise-kuna?

 - Ja… Nie wiem.

 - To się dowiedz. Inaczej nic z tego nie wyjdzie. Bardziej ci już nie pomogę. Reszta zależy tylko i wyłącznie od ciebie.

  Ale mi pomógł. Sam na to wpadłem.

 Spojrzałem na zdjęcie Kagamiego. Brakuje mi go, ale… Jestem pewien, że on chciałby, bym znalazł sobie kogoś, kogo pokocham. Ale czy Kise jest tą osobą? Czy będę mógł być z nim szczęśliwy?

                                                                 ***

 - Aominecchi? – Spytał, kiedy zadzwoniłem do niego o dwudziestej pierwszej. – Ja… Przepraszam… Nie powinienem był wtedy tak nagle…

 - Potrzebuję cię – Przerwałem mu. – Kise, przyjedź, proszę… - Miałem ochotę płakać. – Ja sam już nie dam rady… Proszę…

 - Um… Zaraz będę!

 Czas strasznie mi się dłużył. Przez cały tydzień zastanawiałem się, co odpowiedzieć Kise. Kiedy w końcu do niego zadzwoniłem, zacząłem się stresować. Co odpowie? Jak zareaguje? Co ja zrobię?

 Usłyszałem pukanie do drzwi. Powinienem mu otworzyć, ale… nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Nie mogłem wstać. Serce zaczęło mi szybciej bić, a moje ręce zacisnęły się na kanapie.

 Spojrzałem na zdjęcie Taigi. Już byłem pewien. Wiedziałem, co powiem Kise. I wiedziałem, że Taiga będzie szczęśliwy, widząc moje szczęście.

 - Aominecchi! – W salonie pojawił się model. – Coś się stało? Boli cię coś? Znowu się ciąłeś? – Zasypał mnie pytaniami, a ja przerwałem mu, mocno się do niego przytulając. Momentalnie ucichł, powoli obejmując mnie ramieniem.

 - Kise… - Załkałem. Jednak nie dałem rady i popłakałem się jak małe dziecko. – Nie chcę być sam… Ale boję się, że jeśli będziemy razem, stracę i ciebie… To by było dla mnie za dużo. Kocham cię, lecz… lecz… Kise! – Mocniej się w niego wtuliłem, pozwalając łzom na wsiąkanie w jego koszulkę.

 - Aominecchi… - szepnął mi do ucha, po czym mnie mocno przytulił. – Nie zostawię cię, obiecuję. Zawsze będziemy razem.

Uśmiechnąłem się przez łzy i odetchnąłem z ulgą. Wprawdzie blizna po śmierci Kagamiego zostanie na zawsze, jednak z pomocą Kise będzie mniej odczuwalna. Nigdy nie zapomnę o swoim pierwszym chłopaku. Teraz już wiem, że w moim sercu pozostawił piękne wspomnienia, zapisane w szramie w kształcie serca.

 To jedyna blizna, która jest dla mnie tak ważna. A Kise jest jedynym lekarzem, dzięki któremu ta rana już nigdy się nie otworzy.

_______________________________________________________________________________________________________________