Rozdział 33

Ohayo!
Tak dla odmiany drobna dawka Akiny x Aomine :D Na chwilkę odbiegamy od wciągającej historii AoKise i zaczytujemy się w dalszych losach pięknej brunetki, która zakochała się w ogromnym zboczeńcu.
Ach, taki piękny wstęp, że no normalnie nie wiem... XD To może ja już lepiej nie będę nic mówić, tylko po prostu zaproszę was do czytania ^^ <3
_______________________________________________________________________________________________________

~Aomine~

  Koniec roku szkolnego będzie za kilka dni. Każdy z nas idzie do innego liceum. W sumie to powinienem się cieszyć, bo może któryś z moich kolegów stanie się dla mnie idealnym przeciwnikiem, ale… Ale jednak dziwnie będzie bez ciągle paplającego Kise, szczęśliwych przedmiotów glona, słodyczy Murasakibary, zawałów spowodowanych nagłym pojawianiem się Tetsu… Jedyne czego nie żałuję, to sadyzm Akashiego. Wreszcie przerzuci się na inną drużynę i da nam święty spokój. Z drugiej strony jestem ciekawy, jaki jest mój przyszły zespół. Oby byli w miarę silni. Znaczy… I tak nie będą na moim poziomie, ale wolałbym dalej wygrywać. Nie chcę, by mnie spowalniali.

 - Aomine? – Zapytała Akina, idąc obok mnie. – Coś się stało?

 - Nie, nic – Westchnąłem i spojrzałem w niebo. Pochmurno, od czasu do czasu przez chmury przebijały się promienie słoneczne. Niby zbliżają się wakacje, ale bez bluzy ani rusz.

 - Akurat – Prychnęła. – Po prostu jesteś zbyt dumny, by o tym pogadać.

 - Może to i częściowo racja… - Uśmiechnąłem się. – Nie czuję takiej potrzeby.

 Szliśmy właśnie do mojego domu. Mama zaprosiła Akinę na podwieczorek, więc moja dziewczyna została zmuszona do odwiedzenia nas. Właściwie to nie narzekam, bo mają być pyszne ciasteczka, które są specjalnością mojej rodzicielki. Mówię wam, palce lizać! A jak są ozdobione lukrem, to już w ogóle niebo w gębie. Właściwie to Akina mogłaby się od niej tego nauczyć. Dzięki temu może częściej będę jej jadł…? Moja niepojęta inteligencja czasem nawet mnie samego zadziwia. Ale cóż… W końcu jestem zajebisty i panuję na boisku, więc co się dziwić?

 - Dlaczego akurat Touou? – Zapytała nagle Akina.

 - A dlaczego nie? – Wzruszyłem ramionami. – Mieli dobrą ofertę. Poza tym gadałem raz z ich kapitanem. Tak w ogóle, to nie musiałaś iść ze mną.

 - Ale chciałam. Ktoś musi cię pilnować. Satsuki sama nie da rady.

 - Nie potrzebuję nianiek.

 - Ale potrzebujesz przyjaciół.

 A niby do czego? Żadna z nich ze mną na boisku nie wygra. Tak trudno zrozumieć, że potrzebuję prawdziwego rywala? Ludzie, nawet ja nie jestem tak tępy, by… A nie, wróć. Jestem tak zajebiście inteligentny, że w kreatywności i mądrości to nikt mi nie dorówna. To, że moje oceny nie są najlepsze, nie znaczy, że ze mnie idiota. Po prostu wiem to, co mi się przyda i uczę się tego, co mnie interesuje. Proste, logiczne, nie? Więc po co się dodatkowo wysilać?

 Wracając do tematu… Ach, tak. Mówiłem o rywalu. Miło ze strony Satsu i Akiny, że chcą ze mną być w jednej szkole, ale nie potrzebuję ani opiekunek, ani przyjaciół, którzy nie pomogą  mi w zdobyciu przeciwnika. Nie no, cieszę się, że Akina będzie ze mną w klasie, lecz przecież ona nie może mnie ograć. Ech, życie jest tak cholernie skomplikowane.

 - A teraz o czym myślisz? – Zapytała moja dziewczyna.

 - O twoich cyckach – Skłamałem i czekałem na jej reakcję. Wiedziałem, że się wkurzy.

 - Ty cholerny zboczeńcu! – Jej brew niebezpiecznie drgnęła. – Jeśli jeszcze raz…!

 - Żartowałem! – Przerwałem jej. – Tylko chciałem cię wkurzyć.

 Akina zrobiła bezcenną minę – coś w stylu zdziwienia, złości, irytacji, ulgi i bezsilności w jednym. To wyglądało przekomicznie.

 - Draniu… - syknęła i przymierzała się do uderzenia mnie, ale złapałem ją za rękę i nie pozwoliłem na żaden ruch.

 - Też cię kocham.

 - Okazujesz to w dość dziwaczny sposób.

 Uśmiechnąłem się lekko, po czym objąłem ją ramieniem. Niedługo później dotarliśmy do mojego domu. Otworzyłem drzwi i przepuściłem Akinę. No co? Nawet mi zdarzają się dobre dni z przejawami dżentelmeństwa, szczególnie dla swojej dziewczyny. Zwłaszcza że wolę unikać jej złości. Wierzcie mi, jest wtedy naprawdę straszna.

 - Jesteśmy! – Zawołałem po zamknięciu drzwi.

 - Wejdźcie, wejdźcie! – Usłyszałem głos mamy z kuchni.

 Weszliśmy do pomieszczenia, w którym była i zobaczyliśmy kilka misek z kilkoma daniami, tacę pełną tych pysznych ciasteczek, herbatę oraz żelki.

 - Mamo… - westchnąłem. – To miał być podwieczorek, nie obiad.

 - Daiki, synku, przesadzasz – Machnęła ręką, po czym dołożyła ciasteczek na tacę.

 - Może pomogę? – Zaproponowała Akina.

 - Nie, nie! Nie trzeba. Idź do salonu i zajmij miejsce. Jestem pewna, że Daiki chętnie mi pomoże. Prawda, synu? – Spojrzała na mnie znacząco, więc dla własnego bezpieczeństwa przytaknąłem.

 Akina poszła do salonu, a matka wepchnęła mi tacę z ciasteczkami w ręce i kazała mi to zanieść do salonu. No po prostu wspaniale. Jeszcze trochę a będę tu robił za lokaja! Chociaż… Rzadko pomagam mamie, więc może od czasu do czasu jej się jakaś pomoc należy?

 

 ~Akina~

  Matka Aomine jest naprawdę wspaniała. Jeszcze nie widziałam jej smutnej, praktycznie cały czas ma uśmiech na twarzy. Naprawdę przypomina mi moją mamę.. Szkoda, że jej już nie ma. Czasem czuję, że potrzebuję jej wsparcia. Wiem, że ci, którzy wiedli uczciwe życie, byli dobrzy i mili, to wędrowali do nieba, do Boga. Mam nadzieję, że mama się tam znalazła i jest jej dobrze. Liczę też na to, że mnie obserwuje i w jakiś sposób mi doradza. Tak… Jestem pewna, że ona nadal ze mną jest.

 Mimowolnie się uśmiechnęłam, gdy zobaczyłam Aomine z naburmuszoną miną. W ręku trzymał tacę z ciasteczkami i widać było, że ma na nie ogromną chrapkę. Postawił ją na stole, po czym przysiadł się do mnie, zadowolony.

 - No i po co się tak szczerzysz? – zapytałam z uśmiechem.

 - A ty? – Spojrzał na mnie i się przysunął.

 - Byłam pierwsza.

 - Bo mi się tak podoba.

 - To nie jest odpowiedź.

 - Jest.

 - Nie.

 - Tak.

 - Nie.

 - Przestań się ze mną kłócić albo zaraz będziesz miał porządnego guza na głowie!

 Usłyszeliśmy śmiech jego mamy, która stała w wejściu do salonu i trzymała się za brzuch.

 - Doprawdy, cudownie się na was patrzy – Otarła łezkę, która spłynęła jej po policzku.

 Usiadła naprzeciwko nas i gestem ręki zachęciła nas do jedzenia. Aomine nie trzeba było powtarzać. Od razu porwał jedno ciasteczko i wpakował je sobie do buzi. Po chwili jednak głośno jęknął i spojrzał na swoją mamę z oburzeniem.

 - Gość je pierwszy – powiedziała i obrzuciła go karcącym spojrzeniem.

 - Nie musiałaś mnie od razu kopać – burknął i zaczął rozcierać obolałą łydkę.

 Parsknęłam śmiechem i popatrzyłam na niego roześmiana. Ta dwójka jest ze sobą bardzo zżyta. Widać, że dobrze się między nimi układa i bardzo się kochają. Wprawdzie Daiki pewnie nigdy tego nie powie, ale ja i tak to wiem.

 Zazdrościłam mu. Ma przy sobie tak wspaniałą osobę, która zawsze mu może pomóc. Ja z rodziny nie mam nikogo bliskiego. Ojciec się nie liczy. On mnie nienawidzi. Mamę straciłam kilka lat temu, dziadkowie zmarli, gdy byłam małą dziewczynką. Pozostało mi jedynie rodzeństwo. Bardzo się cieszę, że ich mam. Są naprawdę wspaniali. Gdyby tylko Taiga i Tatsuya się pogodzili, byłoby idealnie. Tak właściwie to nie rozmawiałam z Himuro od kilku miesięcy. Może on się też na mnie obraził? Może wypadałoby do niego zadzwonić? Ale co miałabym mu powiedzieć?

 Otrząsnęłam się ze swoich myśli i powróciłam do świata rzeczywistego. Spojrzałam na ciocię, która pouczała właśnie Daikiego. Mój chłopak był tym wyraźnie znudzony, bo odwracał wzrok i tłumił w sobie ziewnięcia. Co on znowu przeskrobał?

 Wzięłam do ręki kolejne ciasteczko i uśmiechnęłam się. Ciocia jest osobą, która bardzo szybko zdobyła moje zaufanie. Jest dla mnie jak druga matka. Kto by pomyślał, że znajdę w Tokio taką pozytywną kobietę, która będzie dla mnie prawie jak rodzina?

 Usłyszeliśmy telefon.

 - O, przepraszam, to do mnie – Mama Daikiego wstała z kanapy. – Zaraz wracam.

 Pobiegła na górę, a my zostaliśmy sami w salonie.

 - To co? – Granatowłosy przysunął się do mnie i położył jedną dłoń na mojej talii. – Dostanę buziaka?

 - A należy ci się? – Zrobiłam zdziwioną minę.

 - No pewnie.

 - A za co?

 - Za to, że tu przy tobie jestem i przyniosłem ciasteczka do salonu.

 - To żeś się wysilił…

 Nie dał mi dokończyć. Złożył na moich wargach pocałunek, który zaczął pogłębiać. Dlaczego on musi tak wspaniale całować? Ma takie miękkie usta i ciepły język…

 - Twoja mama może tu przyjść w każdej chwili – szepnęłam.

 - Usłyszymy ją, spokojnie – Ponownie mnie pocałował, mocniej do siebie przyciągając.

 Odruchowo wplotłam ręce w jego włosy, co mu się spodobało. Przynajmniej tak wywnioskowałam z pomruku, który z siebie wydał. Uśmiechnęłam się pod nosem i oddałam mu pocałunek, jednocześnie nasłuchując kroków jego matki.

 - Mówiłem ci już, że jesteś piękna? – spytał nagle, a ja się mimowolnie zarumieniłam.

 - Ostatnio nie… - szepnęłam, a moja twarz była już cała czerwona.

 - Będę ci to powtarzał do końca życia.

 Przytulił mnie do siebie, a ja wtuliłam się w jego tors. Musiał mnie tak zawstydzić? Przecież jego mama zaraz się wszystkiego domyśli…

 Kretyn. Mój kochany kretyn. Tak bardzo go kocham. Mogłabym tak przy nim siedzieć godzinami. Nie, latami. W sumie to moglibyśmy spędzić razem resztę życia. Może nawet z gromadką dzieci…?

 Pokręciłam lekko głową. O czym ja w ogóle myślę? Jeszcze za wcześnie na planowanie takich rzeczy. Chociaż z drugiej strony posiadanie szczęśliwej rodziny jest moim największym marzeniem.

__________________________________________________________________________________________________________