AkaFuri - Deser

Udało się! Oto jest! Moje pierwsze AkaFuri! <3 Mam nadzieję, iż przypdnie wam do gutu ;) Co mi wyszło z połączenia lwa i chiłały? Jeden władca, drugi tchórz... Zapraszam do czytania :D
_____________________________________________________________________________________

 

  - A-Akashi… - jęknąłeś, gdy zaprosiłem cię do domu na obiad. – N-Nie mogę… P-Przecież mam trening…

  - Jeśli raz cię zwolnię, to chyba się nic nie stanie? – uśmiechnąłem się pewnie, a ty spuściłeś wzrok. Och, Kouki, przecież wiesz, że nic ci nie zrobię. Nie bój się mnie. – Porozmawiam z twoją trenerką. Idziemy.

 - A-Ale o-ona…

 - Na pewno się zgodzi.

 Pociągnąłem cię za przedramię i poprowadziłem w stronę sali gimnastycznej. Czułem, jak trochę drżałeś. Boisz się mnie czy jej? A może nas obojga?

 Kiedy otworzyłem drzwi, spojrzenia wszystkich utkwiły na mojej władczej osobie. Niektórzy otworzyli usta ze zdziwienia, inni przybrali ogłupiały wyraz twarzy, a jeszcze inni cofnęli się kilka kroków.

 - Zwalniam dziś Koukiego z treningu – odezwałem się.

 Trenerka spojrzała na mnie ze zdziwieniem, a po chwili pokręciła głową i westchnęła.

 - Niby czemu miałabym… - zaczęła.

 - Bo ja tak powiedziałem – przerwałem jej.

 Otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale po chwili je zamknęła i zagryzła wargi.

 - Raz – powiedziała nagle. – Tylko ten jeden, jedyny raz. Możesz iść, Furihata.

  Posłałeś jej zdziwione i lekko przestraszone spojrzenie.

 - J-Ja… - szepnąłeś.

 Nie czekałem dłużej. Pociągnąłem cię za sobą, ignorując spojrzenia innych. Wyszliśmy ze szkoły, więc puściłem twój nadgarstek. Minutę później podjechała po nas limuzyna. Widziałem, że byłeś bardzo spięty, toteż postanowiłem nieco rozluźnić atmosferę.

 - Kouki, nie stresuj się tak – powiedziałem i położyłem swoją dłoń na twoim nadgarstku.

  - N-Nie – wyjąkałeś. – J-Ja tylko…

  Złączyłem nasze dłonie i spojrzałem na ciebie czule. Nadal się mnie boisz, co, Kouki? W sumie to dobrze, bo lubię być władcą, ale powinieneś wiedzieć, że cię nie skrzywdzę. A wiesz czemu? Bo cię kocham.

 Tak, ja, Akashi Sejiuro, mam jedną słabość. Ciebie, Kouki.

 Dlaczego wybrałem akurat ciebie? Sam nie wiem. Różnisz się od innych osób. Wtedy, podczas naszego meczu w finale, coś mnie w tobie zainteresowało. Czemu trenerka miałaby wpuszczać na boisko kogoś tak tchórzliwego i słabego? Przyznaję, nie doceniłem się. Gdy się pojawiłeś, przypomniałeś mi Tetsuyę, który pierwszy raz grał z nami na boisku. Też potknął się o własne nogi i runął na ziemię. Jednak twoje zachowanie było inne. Zacząłeś uspokajać sytuację, uważnie się rozglądałeś, spowolniłeś tempo gry.. Udało ci się mnie zaskoczyć, Kouki. A to nie lada wyczyn. Naprawdę mi wtedy zaimponowałeś. Nawet bardziej niż Taiga, który potrafi tak wysoko skakać.

 Po meczu dużo o tobie myślałem. Miałem problem ze skupieniem się na lekcjach, a każdy trening przypominał mi twoją osobę. Nie byłeś w pierwszym składzie, nawet często nie wchodziłeś na boisko, a jednak jest w tobie coś, co mnie pociąga.

 Jesteśmy inni, ale podobno przeciwieństwa się przyciągają, prawda?

 - Chodź – powiedziałem, gdy zatrzymaliśmy się przed domem.

  Zaprowadziłem cię do swojej sypialni. Czemu zawsze się tak po niej rozglądasz, Kouki? Przecież nie chowam w szafie piły łańcuchowej ani trupów osób, które mi podpadły.

 - Napijesz się czegoś? Herbaty? – zaproponowałem.

 - P-Poproszę – powiedziałeś.

 Ach, Kouki, naprawdę jesteś dobrze wychowany, wiesz?

 - Odstresuj się już – Usiadłem koło ciebie na łóżku i podałem ci filiżankę z herbatą. – Stres źle wpływa na zdrowie.

 - T-tak, Akashi – szepnąłeś. Spojrzałem na ciebie znacząco. – T-To znaczy… Sejiuro. – poprawiłeś się szybko.

 - Nie chcesz do mnie mówić po imieniu?

 - N-Nie o to chodzi… Jeszcze się do tego n-nie p-przyzwyczaiłem…

 - W takim razie powtórz moje imię dziesięć razy pod rząd. Zobaczysz, że wkrótce przywykniesz.

 Zrobiłeś to, Kouki. Czułem się wtedy naprawdę szczęśliwy, słuchając swojego imienia z twoich ust.

 Rozległo się pukanie do drzwi, a gdy powiedziałem ,,proszę”, do środka wszedł lokaj i zostawił dla nas obiad. Życzył nam smacznego, po czym wyszedł.

 - Nie krępuj się, Kouki – wskazałem ci ręką jedzenie. – Jedz, co tylko chcesz.

 Nie spieszyliśmy się. Wiedziałem, że prędko ode mnie nie wyjdziesz. W końcu jesteś mój. Mam do ciebie prawo i chcę się nim nacieszyć.

 Po skończonym obiedzie zawołałem lokaja, by zabrał z pokoju brudne naczynia. Kiedy wyszedł, zamknąłem drzwi na klucz, na co zareagowałeś cichym jękiem.

 - Nie sądzisz, że powinniśmy mieć chwilę dla siebie? – usiadłem obok ciebie i splotłem nasze dłonie. – Powiedz, że mnie kochasz.

 - K-Kocham cię, Sejiuro – szepnąłeś i spojrzałeś mi w oczy. O tak, Kouki, właśnie tak.

 Uśmiechnąłem się do siebie, a po chwili już na tobie leżałem.

 Obdarzyłem cię czułym, powolnym pocałunkiem, a w odpowiedzi westchnąłeś cicho. Lubisz to, prawda? Z jednej strony się mnie boisz, ale z drugiej mnie pragniesz. Chcesz, bym przy tobie był, lecz jednocześnie mam zachowywać dystans. Mimo wszystko mnie kochasz i nie chcesz, bym kiedykolwiek odchodził.

 Zawsze dostaję to, czego chcę. Z tobą jest tak samo, Kouki. Należysz do mnie, jesteś tylko mój.

 - Powtórz – szepnąłem wprost do twojego ucha. – Powiedz to jeszcze raz.

 - Kocham cię, Sejiuro.

 Uśmiechnąłem się. Czy to w ogóle normalne? Kochać drugiego chłopaka? Cóż, zawsze mi mówiono, że jestem nienormalny, więc może to po części prawda?

 Ściągnąłem z ciebie koszulkę i zacząłem jeździć palcami po twoim torsie. Wzdrygnąłeś się. To ci sprawia przyjemność, prawda? Lubisz to.

 Ja też. Kocham to uczucie, gdy mam cię przy sobie i mogę cię dotknąć.

 Zauważyłem, jak wyciągnąłeś rękę w stronę moich włosów, ale natychmiastowo ją cofnąłeś.

 Pilnujesz się, co? Wiesz, czego ci nie wolno. Jestem z ciebie dumny, Kouki. Mało kto by tak umiał. Chyba należy ci się jakaś nagroda, nieprawdaż?

 - Możesz – Przygryzłem płatek twojego ucha.

 Po chwili poczułem znajomą dłoń we włosach. I tak czeka mnie fryzjer, więc jak fryzura mi się trochę potarga, to się nic nie stanie.

  Zacząłem lizać cię po szyi i torsie, co jakiś czas przygryzając twoje sutki.

 - Ah! – jęknąłeś.

 Dobrze ci, prawda? Lubię ci sprawiać przyjemność, wiesz? Lubię patrzeć, jak się pode mną kręcisz i rumienisz. Czuję się jak władca, ale jednocześnie też jak strażnik. Pilnuję, by nic i się nie stało i czuwam nad twoim bezpieczeństwem. Nie muszę za tobą chodzić i sprawdzać, czy mnie nie zdradzasz, prawda? I tak bym się wszystkiego dowiedział. Poza tym nie chcesz, bym się na ciebie wkurzył, mam rację? Jasne, że mam. Ja zawsze ją mam.

 Zacząłem na ciebie bardziej napierać, wciskając ci język do ust. Stęknąłeś, ale oddałeś się przyjemnemu uczuciu. Nie ukryjesz przede mną niczego, Kouki. Doskonale cię znam i wiem, czym cię podnieć, czym ci sprawić przyjemność.

 Przygryzłem twoją wargę, ponownie splatając nasze dłonie. Lubię twój dotyk, twoją bliskość.

 - Sejiuro – szepnąłeś, gdy zjechałem dłonią na twoje podbrzusze. Spojrzałem na ciebie pytająco. – Chcę cię… p-poczuć. K-Kocham cię…

 Mój Kouki… Czegoś się ode mnie nauczyłeś, prawda?

 Posłuszeństwo. Jest dla mnie bardzo ważne, a ty mi się podporządkowujesz. Ale lubisz to. Lubisz wiedzieć, że jesteś tylko mój.

 - Poczekaj chwilę.

 Wstałem z łóżka i poszedłem bitą śmietanę oraz wisienki. Ozdobiłem tym twój brzuch, po czym zacząłem wszystko zlizywać. Spojrzałeś na mnie zaskoczony, ale po chwili głośno jęknąłeś. Był obiad, to pora na deser.

 A ty, Kouki, jesteś najsłodszym i najlepszym deserem, o jakim mógłbym pomarzyć.

____________________________________________________________________________________