MuraAo - Zbyt duża i za słodka pokusa. Cz.5 (ostatnia)

Heheheheeehehhe..... Zakończyłam MuroAo XD Wreszcie! Tylko pięć części, więc jest znacznie krótsze od AoKagi, ale zdecydowałam, że tak będzie lepiej ;) Tak więc, mili państwo, zapraszam do czytania i komentowania! :*
_____________________________________________________________________________________________________

 

 

  Przez kilka następnych dni Kise, Kagami lub Tetsu wszędzie ze mną chodzili. Wprawdzie lubiłem ich towarzystwo, ale zaczynało mnie to już irytować. Przecież nie jestem małym dzieckiem! To, że olbrzymi pedał chciał mnie zgwałcić, nie znaczy, że mają robić za moje niańki!

 Kiedy to niego przyjdziesz? Przecież tego chcesz…

Nie mam zamiaru do niego przychodzić! Nie chcę cierpieć…

  Ale on cię kocha. Może i okazuje to w dziwaczny sposób, ale jednak kocha. Powinieneś dać mu szansę. Chcesz dać mu szansę.

 Chcę? Chciał mnie skrzywdzić! Gwałt nie jest okazywaniem miłości!

 Jednak czułem jakąś wewnętrzną pustkę. Za każdym razem, gdy przypominałem sobie jego dotyk, przechodził mnie dreszcz i robiło mi się gorąco. Cały czas o nim myślałem. Nie mogłem go wyrzucić ze swojej głowy.

 Zależy ci na nim. Chcesz do niego iść. Chcesz, by cię pocałował.

No owszem… Miał miękkie i delikatne usta, ale… Ale… Nie, ja tak nie mogę!

 Porozmawiaj z nim.

 Porozmawiać? Cóż, w końcu kiedyś i tak będę musiał z nim wszystko wyjaśnić, więc czemu nie teraz?

 Napisałem do niego krótkiego SMS’a z wiadomością, że chcę się z nim spotkać za dwa dni w parku o dwudziestej. Nie otrzymałem odpowiedzi, ale wiedziałem, że wkrótce przeczyta tę treść.

 Pozostały mi dwa dni na zastanowienie się nad wszystkim i ustaleniem, co czuję do Murasakibary. Podświadomie wiedziałem, że nie jest mi obojętny, ale nie mogłem ustalić, czy czuję do niego nienawiść, czy… miłość. Otóż to. Wahałem się. Nie byłem pewny swoich uczuć. A przecież wszystko wydawało się być proste. Byłem pewien, że go nienawidzę. Nie chciałem go widzieć. Nie cierpiałem jego dotyku. A teraz tego… chcę.

 Widzisz? Przyznałeś się. Zależy ci na nim.

 Czemu moje życie musiało się tak zjebać? Chłopak, który mnie prawie zgwałcił i udusił, w jakiś cholerny sposób sprawił, że nie mogę przestać o nim myśleć i pragnę go znów zobaczyć. Może powinienem pomyśleć o psychiatryku?

 

  Nadszedł ten dzień. Do spotkania z Murasakibarą zostały mi dwie godziny. Stresowałem się. Z jednej strony byłem przerażony, ale z drugiej chciałem to wreszcie zakończyć i… i go zobaczyć. Chyba w końcu udało mi się ustalić, co do niego czuję. A jeśli on to potraktuje jako pozwolenie i zacznie się do mnie dobierać? Nie, nie tym razem. Nie zrobi niczego bez mojej zgody. Nie pozwolę mu. Mój tyłek zachował swoje dziewictwo i nie mam zamiaru go tracić w najbliższym czasie!

 Spojrzałem na wyświetlacz telefonu. Jeszcze pół godziny. Westchnąłem cicho. Teraz tylko trzeba się jakoś pozbyć Tetsu i Kise, z którymi przyszedłem pograć.

 - Aomine-kun? – zapytał Kuroko, stając przy mnie z piłką w ręce. – Coś nie tak?

 - Nie – odparłem spokojnie. – Kagami do mnie napisał. Idę do niego na chwilę.

 - Pójść z tobą?

 - Przecież on mieszka tylko kilka ulic dalej! Tetsu, nie przesadzaj, poradzę sobie.

 - Jesteś pewien, Aomine-kun? Przez ten czas…

 - Jestem pewien. Nara!

 - Tylko bądź ostrożny, Aominecchi! – krzyknął jeszcze model.

 Do czego to doszło? Kise zachowuje się jak moja niańka. Obwieszczam wszem i wobec, że nadciąga koniec świata.

 Gdy wszedłem do parku, zobaczyłem go na jednej z ławek. Mimowolnie się wzdrygnąłem.

 Idź do niego!

 Jak określić ten dziwny paraliż nóg, który mnie wtedy ogarnął? Chciałem do niego podejść, ale miałem jakąś wewnętrzną blokadę i nie mogłem się ruszyć z miejsca. Zauważyłem, że na mnie patrzył. Przełknąłem głośno ślinę i zrobiłem w jego stronę kilka kroków. Znów przeszedł mnie ten dziwny dreszcz i zatrzymałem się na środku chodnika, ignorując oburzenie jakiejś staruszki, która mnie mijała. Murasakibara wstał, wyrzucił paczkę po jakiś cukierkach i zaczął iść w moją stronę. Uciekać?

 Zostań! Musisz z nim porozmawiać!

A, no tak… Rozmowa. Muszę ją tylko normalnie zacząć, postawić wszystko na jedną kartę i liczyć na to, że pozwoli mi w spokoju pójść do domu.

Kiedy podniosłem głowę, on już przy mnie stał.

 - Ne, Mine-chin, stęskniłem się. - Delikatnie się nade mną pochylił, a ja odruchowo cofnąłem się o krok. – Tak myślałem, że wkrótce do mnie przyjdziesz.

 - Chcę tylko porozmawiać – Spojrzałem mu w oczy.

 - A może pójdziemy do mnie? Mieszkam niedaleko, a robi się ziimnoo. Ne, Mine-chin, co ty na to?

 Mam do niego iść?! Wprawdzie temperatura spada, ale… Mogę wtedy stracić dziewictwo swojego tyłka. Znając jego rodzinę, pewnie nikogo nie ma w domu.

 Chcesz tego.

 Westchnąłem głośno, po czym skinąłem lekko głową. Zaczęliśmy się kierować w stronę jego mieszkania. Z jednej strony się cieszyłem, ale z drugiej czułem niepewność. A jeśli będzie chciał mi coś zrobić? Próbował mnie już nawet udusić, więc jest zdolny do wielu rzeczy. Szkoda tylko, że robi je akurat na mnie…

 Otworzył drzwi, po czym mnie przepuścił. Wskazał dłonią wieszak, a sam zaczął się rozbierać. Niepewnie zdjąłem kurtkę i udałem się do salonu. 

 - Chodźmy do mnie – powiedział Murasakibara.

 Po raz kolejny przełknąłem głośno ślinę i zacząłem się trząść. Szedłem do jego sypialni jak na ścięcie. Ostrożnie usiadłem na krawędzi łóżka obserwując każdy jego ruch.

 - To co mi chciałeś powiedzieć? – Spytał i usiadł niedaleko mnie.

 - Eee… - podrapałem się nerwowo w tył głowy. – Właściwie to… Chcę wiedzieć, co tak naprawdę do mnie cz-czujesz…

 - He? – Spojrzał na mnie. – Mówiłem przecież, że cię kocham. Zawsze, gdy o tobie myślę, czuję w środku dziwne ciepło. A kiedy tak przy mnie jesteś, to mam ochotę cię złapać i nie puszczać. Podobno tak zachowuje się osoba zakochana… Muro-chin mówił coś takiego. Poza tym ja naprawdę cię chcę.

 Ale w jakim sensie?! On mnie chce brać, czy po prostu mieć jako chłopaka?

 Nieźle wpadłem… A mogłem tego w ogóle nie zaczynać…

 - Ne, Mine-chin, powiedz coś.

 Zapatrzyłem się w podłogę i starałem się pozbierać wszystkie myśli, które huczały w mojej głowie. Nagle poczułem na dłoni coś przyjemnego i ciepłego. Spojrzałem na materac i aż otworzyłem szerzej oczy. Murasakibara najzwyczajniej w świecie złapał mnie za rękę!

 - Przeszkadza ci to? – Spytał.

 Nie, nie przeszkadza…

 Te słowa nie mogły mi przejść przez gardło. Podobał mi się jego dotyk. Miał takie miękkie i ciepłe dłonie…

 - Kocham cię, Mine-chin.

 Nim zdążyłem się zorientować, co się dzieje, przyciągnął mnie do siebie i pocałował. Ale ten pocałunek różnił się od poprzednich. Był delikatny, lecz jednocześnie namiętny i pełen uczuć. Poczułem jego język w swojej buzi i zamknąłem oczy. Cholera… To było przyjemne… Ale to nie tak miało wyglądać!

 Nawet nie wiem, kiedy zacząłem oddawać pieszczotę. Wydobył się ze mnie cichy pomruk zadowolenia, a po chwili Murasakibara mnie lekko pociągnął, w wyniku czego leżałem na plecach, a on się nade mną pochylał.

 Przegrałem. Ma mnie.

 Oddawałem każdy jego pocałunek i wplotłem mu rękę we włosy, mrucząc z zadowolenia. Chyba to do niego dotarło, bo ściągnął mi koszulkę i odrzucił ją gdzieś w bok.

 - Mine-chin, jesteś taakii słoodkii – odezwał się nagle Murasakibara, przygryzając płatek mojego ucha. Jęknąłem cicho i odchyliłem głowę jeszcze bardziej w bok, by miał więcej miejsca.

 - M-murasakibara… - zacząłem. – B-Bo ja… Ja…

 - He?

 - K-Kocham cię… - Spuściłem wzrok, gapiąc się na klatkę piersiową tego wielkoluda.

Po chwili poczułem znajome palce na swojej brodzie i zostałem zmuszony, by spojrzeć mu w oczy. A wiecie, co w nich zobaczyłem? Ogromną radość i szczerą miłość.

 - Wreszcie, Mine-chin – Uśmiechnął się i mocno mnie przytulił. – Już myślałem, że się nie doczekam.

 Na moją twarz wdarł się uśmiech. Zacząłem gładzić go po plecach i wtuliłem się w jego tors. Kto by pomyślał, że to właśnie jego będę potrzebował do szczęścia?

 Położył się obok mnie i przykrył nas kołdrą. Objął moją zacną osobę w pasie i szepnął ,,kocham cię”. Zrobiło mi się ciepło na sercu i złapałem go za dłoń. Chcę jego bliskości. Chcę jego dotyku. Chcę jego pocałunków. Chcę z nim być. I nie obchodzi mnie zdanie reszty. Pewnie się załamią i będą mówić, że to zły pomysł. Ja wiem swoje. Kocham Murasakibarę i nie zmienię zdania. Jest dla mnie zbyt ważny.

 Zasnąłem wtulony w swojego chłopaka. Chyba mogę już tak mówić, nie? W końcu wyznaliśmy sobie miłość, więc wychodzi na to, że jesteśmy parą. Ha, jednak zostałem gejem… Ale dla własnego bezpieczeństwa będę to trzymał w tajemnicy. Muszę się tylko zastanowić, jak skutecznie ukryć nasz związek… To problem na kolejny dzień. Noc spędzona w jego ramionach jest o wiele ważniejsza.

 Ostatni raz się uśmiechnąłem i udałem się do krainy Morfeusza, gdzie czekał na mnie Murasakibara – mój nowy skarb.

__________________________________________________________________________________________________________