Więzi

NIESPODZIANKA!!!!!!!
Wreszcie coś napisałam!! :D :D Wprawdzie to w ogóle nie jest związane z blogiem, ale to szczegół...
Otóż grzebałam ostatnio w jakiś starych (takich sprzed kilku miesięcy) opowiadaniach i znalazłam TO. Jak je przeczytałam, to zobaczyłam masę błędów, więc poprawiłam to, co udało mi się dostrzec. Nie wiem, czy wam się spodoba, ale, jak to mówię, ryzyk-fizyk :P Bez ryzyka nie ma zabawy! :D

 Opowiadanie z Naruto; tytuł: ,,Więzi" Nie martwcie się, to żaden paring, po prostu zwykły, najzwyklejszy w świecie one-shot ;D Pojęcia nie mam, czy lubicie to anime, ale do czytania i tak was zaproszę XD
_________________________________________________________________________________

Więzi.

Czym one właściwie są? Sprawiają, że jesteś z kimś związany. Coś łączy cię z daną osobą i to coś jest bardzo silne. Czasem można je zerwać, ale bywają takie sytuacje, że nawet po mimo wielu prób, to jest po prostu niemożliwe. Przykładem są więzi rodzinne. Więzi dzieci i rodziców. Więzi między rodzeństwem. Między braćmi.

  Właśnie. Więzi braterskie.

 Podobno miłości nie da się opisać, nie da się jej zastąpić. Ona wymaga czasem poświęceń, smutku, nienawiści. Jednak jeśli jest prawdziwa, przetrwa wszystko – nawet największe cierpienie.

 Jeżeli bliska ci osoba kiedyś cię zdradziła, wybacz jej. Może okaże się, że nadal cię kocha i miała ważny powód do zadania ci bólu? To brzmi dziwnie, wiem. Ale taka jest prawda. Przebaczenie jest bardzo ważną rzeczą. Jednak nie wszyscy umieją sobie przebaczać. Czasem żyją w nienawiści, a jedyne, czego pragną, to zemsta. Co ona daje? Zemścisz się, zabijesz i co potem? Będziesz musiał z tym żyć do końca swoich dni. Po co od razu walczyć? Może warto porozmawiać? To, co teraz mówię, pewnie wydaje wam się naiwne. Uwierzcie jednak, że od zemsty wszystko jest lepsze. Bywa, że zwykła rozmowa może uratować życie niewinnej osobie.

 Więc czemu niektórzy zabijają? Gniew, nienawiść, nieumiejętność przebaczenie, żal… Te uczucia powodują chęć zemsty. To właśnie przez nie człowiek traci nad sobą kontrolę i myśli tylko o jednym – o zabiciu. Pragnie zerwać więzi, które kiedyś były dla niego ważne. Chce o tym zapomnieć. To niemożliwe. Nawet jeśli zginie bliska dla ciebie osoba, nie da się o niej zapomnieć. Te więzi zawsze będą istniały. Nic ich nie przetnie. Nienawiść może je tylko zamazać, lecz mimo wszystko one nadal tam będą.

 Sasuke Uchiha siedział na dużym kamieniu znajdującym się na środku ogromnej polany. Nie cieszył się z tego, że znów może być ze swoją dawną drużyną. Nie interesowały go nowinki, o których opowiadał mu Naruto. Nie miał ochoty na jedzenie. Kompletnie ignorował Sakurę. Nie zwracał uwagi na pytania Kakashiego. Dlaczego? Powód był jeden – Sasuke niedawno stracił brata. Przez kilka lat go nienawidził, bo zabił cały ich klan, ale tuż po jego śmierci poznał całą prawdę. Okazało się, że Itachi Uchiha zrobił to dla dobra wioski oraz dla jego bezpieczeństwa. Cały czas miał kochającego, wspaniałego starszego brata, który przez te wszystkie lata starał się go chronić. A teraz co? Jedyne, co mu po nim zostało, to Mangekyou Sharingan,  który Itachi mu wszczepił.

 ,,Dlaczego mi nie powiedział? Nie ufał mi? Uważał za gorszego?”

  Sasuke nie potrafił się skupić na niczym innym. Ciągle myślał tylko o Itachim, o ich ostatniej walce, o jego uśmiechu… Dotknął palcami swojego czoła, jak to zawsze robił mu starszy brat. Dziwne, ale… brakowało mu tego. Po raz pierwszy w życiu chciał to poczuć. Pragnął cofnąć czas i przywrócić życie Itachiemu. Gdyby to tylko było możliwe…

 - Sasuke! – krzyk Naruto wyrwał go z przemyśleń.

 - Daj mi święty spokój – burknął Uchiha i odwrócił głowę.

 - Babunia wszystkich wzywa! To pilne!

 Nie czekając na odpowiedź Sasuke, Naruto złapał go za przedramię i pociągnął w stronę namiotu Piątej. Brunet był zaskoczony jego zachowaniem, więc nawet się nie wyrywał. Kiedy obaj zajęli wolne miejsca, Tsunade zaczęła przemawiać:

 - Jak wszyscy wiecie, Akatsuki rozpadło się. Kilku członków nie żyje, kilku odeszło i nie wiadomo, gdzie teraz są. Jednak naszym największym problemem jest zamaskowany facet, który podaje się za Madarę Uchiha. – Zrobiła kilkusekundową pałzę i zaczęła obgryzać paznokcia. W tym czasie Sasuke zacisnął pięści i spuścił głowę, starając się nie myśleć o Itachim. – Do tej pory myśleliśmy, że ten człowiek nie żyje, jednak ostatnie wydarzenia mocno nas zaniepokoiły. Wyślemy dwie osoby, które sprawdzą najbliższy teren, a z każdym dniem będziemy wysyłać shinobi w coraz odleglejsze tereny. Pierwszą dwójką, która wyruszy na patrol, będzie duet Naruto i Sasuke. – Wszyscy jak na zawołanie spojrzeli na dwóch chłopaków siedzących obok siebie.

 - Słyszałeś, Sasuke?! – wykrzyknął uradowany blondyn. – Jak za dawnych czasów! Wreszcie wspólna misja!

 - Taa… - burknął Uchiha, po czym skierował się do wyjścia.

 Nie zwracał uwagi na zdziwione pytania czy szepty. Włożył ręce do kieszeni spodni i spojrzał w niebo. Kiedy był mały, często chodził z bratem na treningi. Wtedy podczas przerw oglądali chmury i wyobrażali sobie najróżniejsze kształty. Co chwila któryś się śmiał, a na koniec zawsze widzieli w obłokach swoje twarze.

 Tym razem też tak było. Sasuke był pewien, że jedna chmura wygląda jak Itachi.

 ,,Dlaczego akurat on? Czemu mój brat musiał tak cierpieć?”

 Spuścił głowę i skierował się do swojego namiotu, który, o zgrozo, dzielił z Naruto. Spakował do plecaka najpotrzebniejsze rzeczy, po czym usiadł na śpiworze.

 - Sasukeeee! – Do namiotu wbiegł roześmiany blondyn.

 - Czego się drzesz? – mruknął Uchiha, zaszczycając go swoim ponurym spojrzeniem.

 - Ruszamy za piętnaście minut. – Uśmiech nadal nie schodził mu z twarzy. – Będzie jak za dawnych lat! Znów razem w jednej drużynie! – Objął przyjaciela ramieniem, ale ten go odtrącił.

 - Zostaw mnie – burknął. Wstał i wziął swoje rzeczy. – Lepiej się pospiesz, bo nie będę wiecznie czekał na takiego matoła.

 - Kogo nazywasz matołem?! – wykrzyknął oburzony blondyn. – Jeszcze ci pokażę! Jak zobaczysz pełnię moich sił, odszczekasz te słowa!

 Sasuke wyszedł z namiotu, zostawiając w nim naburmuszonego Naruto. Zupełnie jak za dawnych lat. Gdy byli dziećmi, też się ciągle wyzywali i zawzięcie między sobą rywalizowali. Nic się w tej kwestii nie zmieniło.

 Ruszyli pięć minut później. Sasuke wydawał się być czymś mocno zamyślony i nie odpowiadał na zaczepki Naruto, który starał się go skłonić do jakiejkolwiek rozmowy. Podświadomie jednak nie chciał z nim przegrać, dlatego nie dawał mu się wyprzedzić. Niby go słuchał, ale po chwili jego słowa i tak wylatywały mu z głowy.

 Dwie godziny później zatrzymali się.

 - Ne, Sasuke, chyba możemy już wracać, nie? – Naruto założył ręce za głowę, po czym ziewnął.

 - I tak niczego nie wyczuliśmy, więc… - Uchiha wzruszył ramionami. – Tylko się nie ociągaj.

 - To chyba ty będziesz nas spowalniał! – Oburzony blondyn aż tupnął nogą. – I tak jestem od ciebie lepszy, to tylko kwestia czasu, aż dojdzie do naszego pojedynku. A wtedy na pewno cię pokonam. – Skrzyżował ramiona na klatce piersiowej.

 - Niemożliwe… - szepnął nagle Sasuke.

 - He? – Nie zrozumiał Naruto. – Możliwe, możliwe. Wreszcie mnie wtedy docenisz i…

 - Wracamy, natychmiast!

 Uchiha, nie czekając na reakcję Uzumakiego, ruszył przed siebie. Biegł jeszcze szybciej niż wcześniej, więc Naruto miał trudności z dogonieniem go.

 - Ej, zwolnij trochę! – krzyknął, ale Sasuke nie zareagował. Zacisnął mocno zęby i przyspieszył. – Sasuke! Aż tak nam się nie spieszy!

Ciemnowłosy nie odpowiedział. Bardzo mu na czymś zależało i chciał jak najszybciej wrócić do obozu. Blondyn przeklął pod nosem, po czym przyspieszył bieg. Wiedział, że Sasuke się nie zatrzyma, więc pozostało mu biegnięcie za nim. Żaden się nie odzywał. W końcu dotarli na miejsce. Wszyscy stali w kole i mieli niepewne miny, które wyrażały niepokój i niedowierzanie.

 - Tsk. – Sasuke zgrzytnął zębami, po czym zaczął się przedzierać przez tłum. Naruto, niczego nie rozumiejąc, ruszył za nim.

Kiedy Piąta zobaczyła zbliżającego się młodego Uchihę, zagrodziła mu drogę.

 - Wybacz, Sasuke, ale teraz nie możesz się zbliżyć do… - zaczęła.

 - Zamknij się! – krzyknął chłopak, obdarzając ją wściekłym spojrzeniem. – Muszę z nim porozmawiać!

 - Co ty sobie myślisz…?! – Hokage podniosła głos. Uchiha jednak nic sobie z tego nie zrobił i szybkim ruchem ją wyminął.

 Gdy zobaczył osobę stojącą pośrodku tłumu, zacisnął mocno pięści i spojrzał jej w oczy.

 - Ty… - zaczął.

 - Sasuke… - szepnął Itachi.

 - Jesteś kretynem! –  krzyknął czarnowłosy. – Jak mogłeś…?! Dlaczego…?!

Itachi Uchiha stał cały czas w tym samym miejscu i patrzył na swojego brata smutnym wzrokiem.

 - Jeśli chcesz, uderz. – Były członek Akatsuki rozłożył ręce i zamknął oczy. – Zasłużyłem. Jeżeli ci to pomoże, proszę bardzo.

 Wszyscy spojrzeli na niego ze zdziwieniem, ale nie odezwali się. Zerknęli na Sasuke, który jeszcze mocniej zacisnął pięści. Po chwili podniósł złożoną rękę i zaczął biec w stronę brata.

 - Sasuke, czekaj! – krzyknął Naruto, ale nie zdążył go powstrzymać.

 Kiedy wszyscy myśleli, że zaraz rozpęta się prawdziwe piekło w postaci walki dwóch braci, stało się coś, czego się nikt nie spodziewał – młodszy Uchiha podbiegł do Itachiego, ale nie uderzył go. Mocno się do niego przytulił, a z oczu poleciały mu łzy.

 - Nigdy więcej tego nie rób – załkał. – Nie okłamuj mnie…

 Wszystkim szczęki opadły do ziemi. Nikt nie spodziewał się takiego widoku. Dwaj bracia, którzy się nienawidzą, chcą się nawzajem wykończyć, nagle się przytulają.

 - Nie będę, Sasuke. – Itachi objął brata. – Już nie będę.

Ciemnowłosy schował twarz w płaszcz brata, by choć częściowo zakryć łzy cieknące mu po policzkach. Mocniej się w niego wtulił, a prawą dłoń zacisnął na jego plecach. Nikt nawet nie ośmielił się do nich podejść. Wszyscy byli tak zszokowani ich zachowaniem, że nie potrafili ruszyć się z miejsca. Nie odrywali od nich wzroku, ale niczego z tej sytuacji nie rozumieli.

 - Nie zostawiaj mnie już – szepnął Sasuke i spojrzał bratu w oczy.

 - Zawsze będę przy tobie, braciszku. Zawsze. – Itachi zrobił coś, czego nikt by się po nim nie spodziewał – uśmiechnął się.

 Po raz kolejny mieszkańcy Konohy zmienili się w słupy soli.

                                                   *** Tydzień później ***

 Sprawa Itachiego została już wyjaśniona. Okazał się on bardzo miłym i sympatycznym mężczyzną, z którym przyjemnie się rozmawiało. Kiedy każdy poznał prawdę o nim, zmieniło się nastawienie do jego osoby. Wprawdzie sporo osób nadal mu nie ufało i nie mogło się do tego przyzwyczaić, ale nawet Piąta darzyła go zaufaniem. Starszyznę zaś wykluczyła z ważnych obrad, a Danzou oddała pod opiekę ANBU, rozwiązując tym samym Korzeń. Sasuke i Itachi mieli wspólne mieszkanie, które często było odwiedzane przez Naruto oraz drużynę siódmą. Starszy Uchiha za każdym razem zapraszał ich ponownie, podczas gdy Sasuke mało nie wybuchał ze złości.

 - Sasuuukeee! – krzyknął Naruto i objął przyjaciela ramieniem. – To co? Kto pierwszy przebiegnie sześć kilometrów wygrywa?

 - Tylko sześć? – Ciemnowłosy uśmiechnął się kpiąco i strącił ramię blondyna ze swojej szyi. – W takim razie wiedz, że już przegrałeś.

 I się zaczęło. Ich codzienne droczenie lub konkurencje znów stały się tradycją. Co chwila któryś przezywał tego drugiego, gromili się spojrzeniami, a na końcu dochodziło do zakładów bądź wyścigów. Jednym słowem – rutyna.

 Inni też się cieszyli, bo Naruto wrócił do dawnego siebie, znowu się głośno śmiał i bawił, natomiast Sasuke przestał być taki oziębły. Powoli zaczynał być miły dla reszty, chociaż wiadome było, że jego prawdziwy charakter nigdy się nie zmieni. Pierwotna drużyna siódma znów była razem. Kakashi czasem miał problemy z ogarnięciem ich, ale mimo wszystko cieszył się, że Sasuke wrócił do wioski i odzyskał brata. Itachi czasem z nimi trenował i za każdym razem Naruto domagał się rewanżu, twierdząc, że przegrał, bo poraziło go słońce.

 Itachi i Sasuke wracali razem do domu. Słońce już zachodziło, a ludzi na ulicach ubywało.

 - Wiesz, Sasuke – zaczął starszy Uchiha. – Nie sądziłem, że jeszcze kiedykolwiek zostanę uznany za pełnoprawnego mieszkańca Konohy.

 - A ja nie sądziłem, że cały czas będziesz mnie chronił. Myślałem, że jesteś samolubem i pieprzonym psychopatą, a okazało się, że zawsze nade mną czuwałeś.

 Po chwili ciemnowłosy dostał pstryczka w czoło. Spojrzał z niezrozumieniem na brata, a ten tylko uśmiechnął się ciepło.

 - To za tego psychopatę – powiedział.

 Sasuke prychnął cicho pod nosem, po czym dogonił Itachiego. Razem wrócili do domu, by przygotować się ważną misję.

 Więzi są nierozerwalne. Nie da się ich przeciąć. Nawet jeśli się kogoś nienawidzi, powiązanie z tą osobą nie zniknie. Tak długo, jak o kimś pamiętasz, jesteś z nim w jakiś sposób związany. Nie ma możliwości ucieczki. Czasem nawet nie warto tych więzi przerywać, bo to może się okazać największym życiowym błędem. Szczególnie silne są więzi rodzinne. Miłość jest jak mocny sznur, którego nic nie przetnie. Nieważne, ile razy byś próbował, ta lina zawsze będzie cała. Każdy człowiek ma uczucia. A dopóki je ma, posiada też więzi. Nawet jeśli o tym nie wie, one są z nim cały czas.

 Więzi są zawsze. Czasem jest nimi nienawiść, czasem miłość, innym razem żal bądź cierpienie, ale  właśnie takie uczucia powodują, że jesteśmy z kimś w jakiś sposób związani.

 Więzi są czymś, o czym się nie zapomina. Nigdy nas nie opuszczają, są niezniszczalne.

_________________________________________________________________________________