Zemsta (cz.2)

 Witajcie wszyscy, którzy tu zaglądacie!! :D

Otóż mam dziś dla was kolejną część ,,Zemsty" :D Tak, wreszcie! Mam nadzieję, że znajdzie się choć jedna osoba, która za tym opkiem choć trochę tęskniła... ^^"

Pomijając moje nadzieje..

AoKisy zawsze i wszędzie, więc czemu nie dziś, i czemu nie teraz? :D :D

W ten piękny, aczkolwiek nieco zimny, wtorkowy wieczór, wstawiłam tego zacnego posta, ażeby ociupinkę was rozgrzać (jeśli komuś jest gorąco, niech pominie to zdanie) i ... Nie wiem, sprawić, że jeszcze bardziej pokochacie AoKise? XDDD

 Jako iż niedługo mam egzaminy (za miesiąc), posty do tego czasu będą pojawiały się nieco rzadziej, gdyż muszę się uczyć... :C Nauka ważna rzecz, więc tak tylko chciałam poinformować ^^" 

Nie będę wam dłużej zajmować czasu..

Miłego czytania!!! :D :D

_________________________________________________________________________________

 Kise leżał w salonie na kanapie i oglądał telewizję. A raczej patrzył w ekran telewizora, bo filmem nie był kompletnie zainteresowany. Nadal narzekał na ból tyłka, mimo tego, że maści, którymi smarował sobie odbyt, dawałby powoli ulgę. Aomine siedział w jego domu cały czas, wyszedł jedynie po zakupy. Kise cały czas myślał o gwałcie i nadal był tym faktem zażenowany. Swojemu kapitanowi napisał, że od rana boli go głowa, dlatego nie przyszedł do szkoły. Co ma zrobić? Jutro mecz z Seirin, a jego boli tyłek. Nie da rady grać w tym stanie. Nawet gdyby bardzo chciał, nie poradzi sobie z bieganiem po boisku. Odbyt go piecze nawet po krótkim pójściu do łazienki, więc nie wyobrażał sobie gry.

 - Yo, Kise, chcesz się napić? – Spytał Aomine, pojawiając się w salonie z puszką coli.

 - Nie chcę – burknął Kise, wciskając twarz w poduszkę.

 Po chwili wahania Aomine usiadł koło niego, odstawiając swój napój na stół.

 - I czego beczysz?

 - Nie beczę. Po prostu głupio mi z tym, że jutro nie zagram. I z… No sam wiesz… - Tym razem jego głos był bliski płaczu. – Aominecchi, czemu ja? – Załkał, a z oczu poleciały mu pierwsze łzy. – Przecież on też jest chłopakiem… To było żenujące! Aominecchi!

 - Kise, dobrze wiesz, że ten skurwiel ma nierówno pod sufitem – odezwał się Daiki, klepiąc go delikatnie w ramię. – Zapłaci za to. Jak ci trochę przejdzie ból dupy, to pójdziesz na policję i wszystko opowiesz.

 - Ale.. – Kise spojrzał na niego błagalnie. - … nie chcę iść sam! – krzyknął. – Aominecchi, pójdź ze mną!

 - Chyba i tak nie miałbym wyjścia. – Daiki podrapał się po brodzie. – Pewnie i tak wezwaliby mnie jako świadka. W końcu pierwszy znalazłem cię w toalecie.

 Kise pociągnął nosem, lecz nieco się uspokoił, ratując tym samym Aomine przed znoszeniem jego płaczu. Kto jak kto, ale płaczący Ryouta to duży problem. Blondyn przytulił do siebie poduszkę i spojrzał na swojego przyjaciela. Tak wiele dla niego zrobił. Pomógł mu dojść do domu. Zaopiekował się nim. Siedzi w jego mieszkaniu i pomaga mu. Pójdzie z nim na komisariat. Wspiera go.

 Kise poczuł dziwne ukłucie w sercu, a chwilę później zrobiło mu się gorąco. Ścisnęło go w brzuchu, a jego oddech lekko przyspieszył. Mocniej ścisnął poduszkę i ukrył w niej swoją lekko zarumienioną twarz. Nie mógł teraz spojrzeć na Aomine. Chciał tego, ale nie miał zamiaru pokazywać mu swoich purpurowych policzków. Pragnął zerknąć na podkoszulkę Daikiego, opinającą jego umięśniony tors. Pragnął się w niego wtulić i wypłakać wszystko, co go gnębiło. Chciał po prostu być blisko niego.

 Blondyn westchnął cicho, co nie umknęło uwadze Aomine.

 - Nadal cię boli? – Spytał, obrzucając go czujnym spojrzeniem.

 ,,Aominecchi, troszczysz się o mnie?”, chciał spytać, ale w ostatniej chwili zamknął usta i przytaknął tylko głową. Ponownie wcisnął twarz w poduszkę i miał ochotę zapaść się pod ziemię. Nagle poczuł na plecach rękę Aomine.

 - Idź ty weź kąpiel, podobno pomaga. – Daiki dopił swoją colę i wstał z kanapy. Spojrzał na Kise, który nawet nie raczył się ruszyć. – Mam cię zanieść? – Blondyn nadal leżał, czując, jak jego policzki lekko zaczynają go piec. W pewnej chwili poczuł, jak silne ramiona unoszą go do góry. Pisnął przerażony i odruchowo uczepił się szyi Aomine. Spojrzał na niego zdziwiony, ale zaraz przypomniał sobie o swoich rumieńcach i opuścił głowę. – Sam tego chciałeś. – Odezwał się Daiki, wchodząc z nim do toalety. – Rozbierać cię nie będę, kaleką nie jesteś. Marsz do wanny, a później znów się połóż.

 Kiedy Aomine zamknął za sobą drzwi, Kise stał w miejscu przez kilkanaście sekund i przetrawiał w mózgu to, co przed chwilą się zdarzyło. Aominecchi wziął go na ręce. Aominecchi zaniósł go do łazienki. Aominecchi go niósł. Aominecchi się o niego.. troszczy? Tak, on się na pewno o niego troszczy!

 Ryouta dotknął delikatnie miejsc, na których Aomine miał swoje dłonie. Blondyn z niepokojem, ale też lekkim podnieceniem, czuł, że tam właśnie piecze go skóra. Wprawdzie Daiki dotknął go przez bluzkę, ale… ten dotyk był przyjemny. I delikatny. Tak bardzo różnił się od mocnych uchwytów Haizakiego.. To było kompletne przeciwieństwo. Shogou był natarczywy, w ogóle nie zwracał uwagi na ból, jaki mu zadaje, po prostu czerpał z tego gwałtu przyjemność. A Kise czuł poniżenie.  Stan fizyczny jego tyłka to nic w porównaniu ze stanem psychicznym jego mózgu. Model wiedział, że ta rana prędko się nie zagoi. Będzie miał traumę do końca życia.

 Po raz kolejny tego dnia westchnął i napuścił wodę do wanny. Usiadł na jej brzegu i zapatrzył się na gumową kaczuszkę znajdującą przy szamponie przeciwłupieżowym. Chciał… Chciał, by Aomine został z nim jak najdłużej. To naprawdę wspaniały przyjaciel. Ale czy przy przyjacielu czuje się takie gorąco?

 Kise zdjął z siebie ubrania i wszedł do wody, by po chwili zanurzyć się w niej po czubek nosa. Odetchnął głęboko i przeczesał mokrą ręką swoje złote włosy. Aomine miał rację – gorąca woda naprawdę pomagała. Ryouta czuł dziwne uczucie w klatce piersiowej. A dokładniej w okolicach serca. Cieszył się, że Daiki spędza z nim tyle czasu. W końcu siedzi u niego w domu już drugo dzień, nigdy tak nie było. Chociaż nie… Raz u niego nocował, ale potem i tak rano wrócił do siebie. A teraz nadal z nim jest. W jego domu. Są sami. A Aominecchi…

 STOP!

 Kise potrząsnął głową i wstał, by się namydlić. Ku swojemu wielkiemu przerażeniu zobaczył, że ma erekcję.

 ,,Bogowie, to przez myślenie o Aominecchim?!”

   Natychmiast zanurzył się w wodzie i zaczął szybciej oddychać. Dlaczego tak zareagował na Aomine? Sam tego nie wiedział, ale na pewien czas wolał o nim nie myśleć. Dla własnego dobra.

 Zaczął lekko panikować. Nie żeby nigdy nie miał erekcji, ale.. Ale żeby mieć ją przez myślenie o najlepszym przyjacielu?! Przesada. Ogromnie duża przesada, która sprawiła, że Kise jeszcze bardziej pobladł i miał ochotę utopić się w tej wannie. I może by to zrobił, gdyby nie fakt, że…

 - Kise, sól jest w tym porcelanowym czymś z jedną dziurką, czy w tym z trzema? – Do łazienki wpadł Aomine, trzymając w dłoniach dwa porcelanowe słoiczki.

 - Aominecchi!! – Krzyknął Ryouta, odruchowo podkulając pod siebie nogi. – Nie wchodzi się do łazienki, gdy ktoś się w niej kąpie!!

 - Nie przesadzaj, i tak cię już widziałem nago. – Daiki wzruszył ramionami. – Poza tym nie masz się czego wstydzić, obaj jesteśmy facetami. To jak, które to sól?

 - Z trzema dziurkami… - mruknął Kise, czerwieniąc się jak burak. A jeśli Aomine zobaczy jego wzwód? Będzie się z niego śmiał do końca życia.. A tego blondyn wolał uniknąć. – Po co ci sól?

 - Mówiłeś, że tej swojej sałatki z pomidorów nie tkniesz bez soli, więc.. – Aomine odwrócił lekko głowę. – Kurwa, nieważne! Wyłaź szybko z tej wanny i przywlecz swą dupę do kuchni!

 Kiedy drzwi za Aomine zamknęły się z głośnym trzaskiem, Kise odetchnął z ulgą. Zastanawiał się też nad zachowaniem Aomine. Czyżby robił sałatkę specjalnie dla niego? On jest taki kochany… Wróć! E… Zajebisty! O, to właściwe słowo. I bardziej.. męskie w stosunku do mężczyzny. Znaczy… Nie żeby facet nie mógł być kochany. Po prostu Kise nie chciał wyjść na geja.

 Model ponownie spojrzał na swoją erekcję i z ulgą stwierdził, że się zmniejszyła. Owszem, Aomine już nie raz widział go nago. W końcu w gimnazjum chodzili czasem do gorących źródeł. Jednak to, to zupełnie co innego. Wcześniej Kise tak nie reagował, a teraz… Wprawdzie model nigdy nie miał dziewczyny (ta jedna, co z nią chodził przez tydzień się nie liczy), ale to nie znaczy, że od razu stał się pedałem, nie?

 Przynajmniej miał taką nadzieję.

 Szybko się umył, założył świeżą koszulkę, spodnie dresowe i skarpetki, po czym spuścił wodę w wannie. Przeczesał swoje włosy, a następnie wyszedł z łazienki. Gdy wszedł do kuchni, jego spojrzenie padło na dwa talerze: pierwszy był  kilkoma kanapkami z szynką, a drugi z sałatką z pomidorami.

 ,,Więc Aominecchi naprawdę ją dla mnie zrobił…”

  Kise poczuł się… szczęśliwy. Niby taka drobna rzecz, ale naprawdę go uszczęśliwiła.

 Ledwo zrobił dwa kroki, a dostał ścierką po głowie.

 - Ała! – Jęknął, łapiąc się za bolące miejsce.

 - Ty kretynie! – Krzyknął Daiki, pchając go w stronę łazienki. – Najpierw boli cię dupa, a zaraz będziesz miał zapalenie płuc! Idiota z ciebie! Żeby w taką pogodę nie wysuszyć włosów.. Nie wychodź stąd, dopóki nie skończysz suszenia.

 Zamknął za nim drzwi, wcześniej wciskając mu w ręce suszarkę. Kise stał tak na środku łazienki dobrych kilka minut, i pewnie stałby tak dalej, gdyby nie ponaglenie Daikiego. Model włączył urządzenie i stanął przed lustrem.

 ,,Aominecchi się o mnie troszczy?”

  Mimowolnie się uśmiechnął, gdy przypomniał sobie i zakłopotaniu na twarzy Aomine, gdy ten wszedł do łazienki z porcelanowymi słoiczkami. Wyglądał naprawdę słodko. Tak niewinnie i uroczo.. Wróć! Aomine pewnie nie chciałby tego usłyszeć. Woli być męski i silny. Niech tak zostanie.

 Wyłączył suszarkę i przeczesał swoje włosy najnowszą szczoteczką w odcieniu szarości. Z uśmiechem na ustach wyszedł z łazienki i udał się do kuchni, gdzie czekał na niego Aomine. I Przy okazji posiłek, ale mniejsza z tym. Chociaż nie. Pomidory są potrzebne, by mieć gładką cerę, więc są ważne. Pomińmy ten temat. Ta rozmowa na prawdziwą debatę, na którą nie ma czasu.

 Kise wziął ze sobą poduszkę z salonu i położył ją na krześle, po czym na tym usiadł. Syknął lekko z bólu, gdy poczuł pieczenie w odbycie.

 - Bardzo cię boli? – Spytał Aomine, przerywając gapienie się w telefon. Blondyn przytaknął. – Może powinieneś iść z tym do lekarza?

 - I co niby miałbym mu powiedzieć? – Burknął Ryouta, biorąc do ręki widelec. – Że zgwałcił mnie mój arcywróg?

 - Gwałty się zdarzają. – Mruknął Daiki, chowając komórkę do kieszeni. – Założę się, że gdzieś na świecie właśnie jest gwałcona jakaś dziewczyna.

 - Nie pocieszasz, Aominecchi. To było naprawdę żenujące…

 - Fakt. Zwłaszcza, że gwałci się przeważnie baby. – Kise spiorunował go spojrzeniem. – Spoko, nie wkurzaj się, bo się jeszcze przedwcześnie pomarszczysz. Nie umiem się postawić na twoim miejscu, ale wiem, że jest ci ciężko. Zapewniam cię jednak o jednym – jeśli wpadniesz w depresję, zrezygnuj z kosza, modelingu, znalezienia sobie dziewczyny i wszystkich swoich kremów. Nie mam zamiaru niańczyć cię do końca życia, więc radzę ci szybko wracać do zdrowia. – Aomine wstał, podszedł do Kise i poklepał go po ramieniu. – A wizytą na komisariacie się nie martw. Policja na pewno aresztuje tego zjeba.

 Daiki wyszedł z kuchni, a Ryouta lekko się uśmiechnął. Cały Aomine. Zawsze mówi to, co ma na myśli. Nie ma żadnych pohamowań. Czasem to wkurzające, ale zdarzają się wypadki, kiedy ten jego cięty język naprawdę się przydaje. Niby ciemnoskóry powtarza, że nie nadaje się do pocieszania innych, ale dzięki jego słowom Kise poczuł się naprawdę lepiej. Z uśmiechem na ustach zjadł kolację, a następnie udał się do salonu. Towarzyszył mu przy tym ból tyłka, co nie było dla niego przyjemne. Z ulgą położył się na kanapie, lecz natknął się wtedy na pewien problem – Aomine zajmował jej część, przez co Ryouta nie mógł wygodnie rozłożyć swoich nóg. Leżał na brzuchu z łydkami znajdującymi się w powietrzu, i kątem oka obserwował Daikiego oglądającego pornosa.

,,A cóż innego on mógłby oglądać?”

   Kise uśmiechnął się lekko, ale po kilkunastu sekundach dostał skurczu nóg. Musiał je więc na czymś oprzeć, a najbliżej znajdowały się uda Aomine.

 - Co ty odpierdzielasz?! – Wykrzyknął oburzony Daiki, gdy poczuł, jak Ryouta uwala na nim swoje dolne części ciała.

 - Aominecchi, mam skurcz, a na dodatek mnie tyłek boli – jęknął model, robiąc minę skruszonego pieska.

 - A co ja jestem, poduszka jakaś?! – Ciemnoskóry oderwał się na chwilę od swojego pornola.

 - Aominecchi no…! Chociaż na chwilę. Tak ładnie proooszęęęę.

 Przez chwilę wpatrywali się w siebie w ciszy, a następnie Daiki westchnął głęboko i wzniósł oczy ku niemu, pewnie błagając znanych mu bogów o cierpliwość do modela. Po chwili powrócił do swojej lektury.

 - Tylko się nie wierć – burknął, nie zaszczycając Kise nawet jednym spojrzeniem.

 Model uśmiechnął się lekko i położył ręce pod głową. Nagle zrobiło mu się gorąco. Położył nogi na udach osoby, która.. która jest… która jest jego wybawicielem i najlepszym przyjacielem. I przy okazji kimś, kto nieświadomie sprawia, że w brzuchu blondyna latają granatowe motylki. Czy to oznacza, że Kise się zakochał? Nie, niemożliwe. To pewnie przez świadomość, że został zgwałcony, a Aomine go uratował. Tak, to na pewno to.

 Kise westchnął cicho i zamknął oczy. Wydawało mu się, że był śpiący, ale wiedział, że nie zaśnie będąc tak blisko Daikiego. Wprawdzie byli na obozach wiele razy i najczęściej spali obok siebie w jednym pokoju, ale to nie to samo. Wtedy nie czuł przy nim takiego gorąca i tak się przy nim nie wstydził. A teraz Ryouta czuł się inaczej. Wiedział, że Aomine jest jego przyjacielem i nie chciał tej przyjaźni przerywać, ale był przekonany, że coś się zmieniło. W końcu kto normalny ma erekcję na myśl o najbliższym kumplu?

 Kise mimowolnie się zarumienił na wspomnienie swojego wzwodu. Nadal się nad tym zastanawiał i nie mógł dojść do niczego oprócz tego, że… że Aomine jest dla niego kimś więcej niż tylko przyjacielem. A to z kolei znaczy, iż blondyn jest gejem. Kto by pomyślał? Tak popularny model, wokół którego kręci się zawsze tyle dziewczyn, okazał się być pedałem zakochanym w sowim przyjacielu. Ale czy Kise naprawdę jest zakochany? Wiele razy słyszał o objawach tej ,,choroby”, a u niego wszystko się zgadza. Odczuwa przyjemne gorąco? Odczuwa. Chce przebywać z tą osobą? Chce. Ciągle o niej myśli? Tak. Znaczy.. Nie aż tak często, ale…

 Ta koszulka, którą Daiki miał wczoraj na sobie, wyglądała naprawdę seksownie…

 Dobra, jednak ciągle o nim myśli. Nawet jeśli tego nie chce, Aomine wdziera się do jego głowy i robi tam prawdziwe zamieszanie. Najpierw pojawia się tam w stroju kąpielowym, innym razem w podkoszulce opinającej jego tors, a zdarza się, że leży w samych bokserkach na środku wielkiego, białego łóżka.

 Czy Kise ma obsesję?

 To prawdopodobne. Jest przecież zakochany, czyli dostał bzika na punkcie Aomine. Jednak nie chciał mu o tym powiedzieć, bo bał się, że Daiki go znienawidzi i zakończy ich przyjaźń. A na dodatek wyśmieje. To by było dla Kise stanowczo za dużo.

 - Ej, Kise, śpisz? – Odezwał się nagle ciemnoskóry, odkładając na bok swojego pornosa.

 - E-e. – Zaprzeczył Ryouta, leniwie otwierając oczy.

 - Powinieneś się położyć w sowim łóżku.

 ,,A pójdziesz tam ze mną?”

 - Aominecchi… - zaczął Kise, powoli wstając z kanapy. Syknął przy tym z bólu, odruchowo łapiąc się za pośladki. – Aj…

 - Przed snem posmaruj to maścią. – Aomine pomógł mu wstać. – Rany, Kise, same z tobą problemy… - Poczochrał go przyjacielsko po włosach, po czym wziął go na ręce i zaniósł do jego sypialni. Model nawet nie miał siły mu się sprzeciwiać. – Branoc.

 - Dobranoc – szepnął Kise, starając się ukryć swoje rumieńce.

 Dlaczego tak reagował na jego dotyk i bliskość? Czy na tym właśnie polega zakochanie? Że chce się tego częściej doświadczać?

 Jeśli tak, to Kise wdepnął w głębokie bagno i coraz bardziej w nim tonie. Potrzebuje pomocy, ale najbliższą osobą, która  może mu pomóc, jest Aomine. Jednak jeśli Daiki wyciągnie do niego rękę, sam zacznie tonąć.

 Jak to pogodzić? Dlaczego miłość do drugiej osoby jest tak skomplikowana i trudna?

 Kise westchnął cicho i położył się na łóżku. Nakrył się niedbale kołdrą i spojrzał na zdjęcie, na którym stał wraz z Aomine. Obaj byli uśmiechnięci, obejmowali się przyjacielsko ramionami, a między nimi leżała piłka do kosza. Gimnazjum. Ryouta bardzo miło wspominał ten czas. To właśnie wtedy poznał całe Pokolenie Cudów, zobaczył grę Aomine, jego niezwykły talent… I zapragnął grać w kosza. A potem to pokochał. Zawsze chciał dogonić Daikiego, dorównać mu, a teraz wie, że nie musi tego robić. Na swój sposób jest niesamowity. Ale w duchu i tak twierdzi, że Aomine zawsze będzie go ociupinę przewyższał.

 Jest wspaniały. Seksowny. Przystojny. Geniusz. Silny. Wysportowany. Wysoki.

Kise pokręcił lekko głową, odganiając od siebie myśli o Daikim. Na niewiele mu się to przydało, bo po chwili ciemnoskóry znów pojawił się w jego mózgu. Tym razem z szerokim uśmiechem na twarzy i piłką do kosza w dłoni.

 Ten uśmiech…

,,Tak wiele bym dał, by znów go zobaczyć… I znów móc z nim zagrać.”

_________________________________________________________________________________