Witajcie w Popaprańcu!

 Jako iż jestem nienormalna, do mej głowy wpadł ten oto pomysł :D Gorzej z wykonaniem, ale mniejsza z tym...

 Gomene za błędy, które najprawdopodobniej się tu pojawią, ale pisałam na szybko, więc...

Po prostu zapraszam was do czytania, mam nadzieję, że choć trochę wam się spodoba ;) 

P.S Mine, i tak ci nie dorównuję w takich pomysłach XD

_________________________________________________________________________________

*Piosenka na wejście*

Witajcie w mojej bajce,

 Tu Aoś gra na fujarce,

Akashi nam zaśpiewa,

Kuroś ubóstwia drzewa.

Tu wszystko jest możliwe,

Midorima zje pokrzywę.

A Kise, wiem coś o tym,

Pójdzie do kibla po tym.

Witajcie w mojej bajce,

Pranie mam już w pralce.

Mukkun trochę schudnie,

Nawet oczyści studnię

Bo z nami jest wesoło,

Zrobimy razem koło!

Usiądźcie więc wygodnie,

Nawet ściągnijcie spodnie.

  Akina Hyuga oraz Sayaka Kuso z uśmiechami na ustach przemierzały ścieżkę zielonego lasu. Pogoda była idealna – świeciło słońce, było ciepło, ale nie gorąco, wiał lekki wiaterek, który rozwiewał ich długie włosy. Dziewczyny trzymały w rękach lody i cały czas rozmawiały o swoich chłopakach. Ciągle się przy tym śmiały, opowiadały sobie o zabawnych zachowaniach swoich ukochanych oraz naśladowały ich miny.

  Dziewczyny szły coraz głębiej w las, aż nagle zakręciło im się w głowie i zamknęły na chwilę oczy, by złagodzić ból. Kiedy je otworzyły, zaniemówiły. Nie znajdowały się w lesie, do którego weszły, ale w zupełnie innym świecie. Rosło tu więcej kwiatów, było bardziej kolorowo, ptaki siedziały na gałęziach drzew…

 - Gdzie my jesteśmy? – spytała zaskoczona, ale jednocześnie przerażona Sayaka.

 - A bo ja wiem? – Akina rozglądała się wokół, by zauważyć choć jeden znajomy szczegół.

 - W Popaprańcu. – Usłyszały obok siebie. Krzyknęły i odruchowo odskoczyły, a potem spojrzały na sprawcę. Był nim niski człowieczek o jasnoniebieskiej skórze i błękitnych oczach oraz włosach.

 - Ha? – Nie zrozumiały.

 - Jesteście w Popaprańcu. – Powtórzył, bacznie im się przyglądając. – I depczecie moje jagody. – Wskazał na niewielkie, granatowe owoce, znajdujące się pod ich stopami.

 Dziewczyny pospiesznie zeszły z krzaczka jagód, po czym spojrzały na siebie ze zdziwieniem.

 - Kuroko?! – wykrzyknęła Akina, gapiąc się na Tetsuyę.

 - Smerf Znikacz, żadnego Kuroko nie znam. – Wzruszył ramionami. -  A wy to…?

 - Nie pamiętasz? – Zdziwiła się Sayaka.

 - Pierwszy raz was na oczy widzę. – Dziewczyny się przedstawiły, a on nagle kiwnął głową i mruknął do siebie. – No tak, to wy… szykują się wielkie wesela.

 Po chwili zniknął gdzieś, a nawoływania dziewczyn nie przyniosły żadnego rezultatu.

 - O co mu z tymi weselami chodziło? – szepnęła zaskoczona Sayaka.

 - Idziemy dalej. – Zarządziła Akina. – Muszę to wszystko wyjaśnić.

  Ruszyły przed siebie, uważnie się rozglądając. Nie chciały, by ktoś ich znów zaskoczył.

 - Ej, myślisz, że tu jest jakiś prezydent? – spytała nagle Sayaka.

 - A bo ja wiem? – odpowiedziała Akina. – Nie zdziwiłabym się, gdyby panował tu jakiś chciwy król, któremu w głowie tylko…

 - AAARRRRRRAARR! – Usłyszały nagle i krzyknęły głośno, od razu się do siebie przytulając.

 Spojrzały na pobliskie krzaki, z których po chwili wyszedł gruby ogr z… radiem w ręku i okularami na nosie. Zaraz, zaraz, to jest przecież…

 - Midorima?! – wykrzyknęły jednocześnie, gapiąc się na dziwną wersję kolejnego członka Pokolenia Cudów.

 - Miałyście krzyczeć i uciekać. – Westchnął stwór, poprawiając swoje okulary. – Wiedziałem, że płyta z tego radia nie da zadowalających efektów… - burknął. – Jestem Midogr, nie żaden Midorima, wieśniaczki.

 - W-wieśniaczki?! – Oburzyła się Akina. – Słuchaj no, ty popaprany ogórku! Nikt nie będzie mnie tak obrażał! Jeśli myślisz, że…

 - Piękne dupy w potrzebie! – zawołał nagle jakiś brzydki brunet z warkoczykami na głowie. Podbiegł do dwóch zdziwionych dziewczyn i stanął przed nimi, wyciągając ze swojej pochwy miecz zakończony uchwytem w kształcie haka. – Strzeż się, potworze! Jam jest straszliwy Haizaki Hak, który poćwiartuje cię na kawałeczki!

 - Znowu ten zboczuch – mruknął Midorima-ogr i poprawił swoje okulary. Odwrócił się i odszedł w swoją stronę, całkowicie ignorując wyzwiska nowoprzybyłego.

 - Mówiłem, że go przegonię? HA! – Haizaki Hak schował swój miecz i spojrzał na dziewczyny. – No, to która najpierw mi zapłaci?

 - Z-zapłaci? – zdziwiła się Sayaka. – Nie mamy pieniędzy…

 - Możecie zapłacić w naturze. – Uśmiechnął się wrednie i wyciągnął rękę w jej stronę.

 - Łapy precz od mojej siostry! – Akina zagrodziła mu drogę i trzepnęła go w dłoń.

 - Ostra, lubię takie. – Oblizał swój kciuk i spojrzał na nią z pożądaniem. – Ty będziesz idealna.

 Złapał ją za przedramię i do siebie przyciągnął, całując przy tym jej szyję.

 - Odwal się! – krzyknęła brunetka i zamierzała kopnąć swojego napastnika, jednak ten zablokował jej ruch.

 Sayaka kompletnie nie wiedziała, co ma robić. Wiedziała, że Haizaki Hak był dużo wyższy i silniejszy od niej, więc walka z nim nie miała najmniejszego sensu. Po krótkim namyśle zaczęła głośno wrzeszczeć.

 - Zamknij się, suko! – Haizaki pchnął Akinę na ziemię i podszedł do Sayaki, z zamiarem uderzenia jej.

 Kiedy dzieliło ich niecały metr, Hyuga zerwała się na równe nogi i szarpnęła Haizakiego za ramię, odciągając go od swojej siostry. Hak, który kompletnie się tego nie spodziewał, złapał ją za włosy i przyciągnął do siebie.

 - Oj, mała, przeginasz – szepnął jej do ucha. – Jak tak dalej pójdzie, to będę wobec ciebie brutalny.

 Akina zaczęła się szarpać, piszczeć, wyrywać się, co Haizakiego wyprowadzało z równowagi.

 - Zamknij się wreszcie! – krzyknął.

 - Puść ją! – Na polanie, na której się znajdowali, pojawił się wysoki, przystojny granatowłosy chłopak.

 *w tle słychać piosenkę*

Oto Aomine, Daiki Aomine

 Zuch i chwat

 Choć taki zboczony, cycków mu nadal nie brak

 Chętny jest do seksu, używa pumeksu

 Nigdy się nie lęka, zwalcza zło

 A gdy go potrzebujesz, przybędzie raz dwa!

 Nasz zboczuch może też obmacać cię.

Zły Shogou chce porwać cię

Co od tak dawna trwa

Wysyła ludzi, pałę swą budzi

By czynić zło sposoby zna

Lecz nie martw się

 Daiki ocali cię

Nie bój się i tyle, bo dzięki swojej sile

Tryskasz spermą aż tam, w dal

I między planetami nie będziesz się gwałcił sam

Choć jesteś tak zboczony

Dopełni się twe szczęście dziś tam

  - Znowu ty… - warknął Hak, jednak puścił Akinę, a po chwili zniknął za pobliskim drzewem.

 - W porządku? – Nieznajomy podał Hyudze dłoń, którą ta chętnie przyjęła.

 - Aomine?! – Przytuliła się do niego. – Powiedz, że chociaż ty jesteś normalny!

 - He? – mruknął zdziwiony, drapiąc się w tył głowy. – Jestem Alldaiki, a ty to Akina, racja?

 - Skąd wiesz?

 - Wyrocznia powiedziała, że spotkam dziś swoją przyszłą żonę, Akinę Hyugę. A skoro to ty… Przepowiednia się spełniła.

 - Ż-żonę? – Pisnęła zaskoczona, lekko się od niego odsuwając.

 - Alldaikicchi! – Do ciemnoskórego podbiegł… Kise. Jeden szczegół przykuł uwagę sióstr – Ryouta miał na głowie złotą koronę. - Zawsze musisz wszędzie tak pędzić! Mógłbyś czasem… - umilkł, widząc stojącą z boku Sayakę. – O, miłości moja! – Podszedł do niej, biorąc ją w swoje ramiona. – Już myślałem, że się nie doczekam!

 - Kise? – szepnęła Kuso, po czym wtuliła się w blondyna. – O czym ty mówisz?

 - Nie pamiętasz? – zdziwił się Ryouta. – Spotkaliśmy się kiedyś i obiecałaś, że jak tu wrócisz, to za mnie wyjdziesz.

 Sayaka była w takim szoku, że prawie zemdlała. Wpatrywała się w swojego chłopaka z uwielbieniem, a on ciągle jej powtarzał ,,Kocham cię”. W tym czasie do Alldaikiego podleciał śliczny, fioletowy dywan.

 - Przelecimy się? – spytał Aomine z uśmiechem. Nagle parsknął śmiechem, łapiąc się za brzuch. – Ty, ale to zabrzmiało! Chociaż jakbyś chciała, to możemy się p r z e l e c i e ć.

 - Zboczeniec! – Twarz Akiny pokryła się porządnym rumieńcem. Odwróciła głowę, starając się zakryć czerwone policzki. Nagle ciemnoskóry wziął ją w swoje ramiona, a po chwili szybowali wśród obłoków. Hyuga krzyknęła, po czym wtuliła się mocno w Alldaikiego i co jakiś czas zerkała w stronę ziemi. – Gdzie lecimy? – spytała cicho.

 - Do królestwa Kise – odparł ciemnowłosy. – Do Modolandii.

                                                                           ***

   Smerf Znikacz miał rację – szykowano wielkie wesela dla dwóch młodych par: Akiny i Alldaikiego raz Sayaki i Kise. Największy problem był z sukniami ślubnymi, bo trzeba je było szybko dopasować. Kosmetyczki i fryzjerki też miły dużo pracy – w końcu dziewczęta musiały wyglądać idealnie na tak ważnej uroczystości.

  Akina miała lekko pokręcone włosy, spięte na czubku głowy w pięknego koka, powieki potraktowano jej eyelinerem, rzęsy tuszem, a jej suknia ślubna była przepiękna. ¹

  Sayace zrobiono śliczny, długi warkocz i wpięto w niego małe kwiatki. Na powiekach miała jasny cień, podkręcono jej rzęsy, natomiast suknia była bez rękawów. ²

 Obie wyglądały pięknie, ale nadal nie mogły wyjść z szoku, że wychodzą już za mąż. Ostatni raz spojrzały w lustra i się do siebie uśmiechnęły. Za godzinę będą już miały inne nazwiska, a ich palce ozdobią ślubne obrączki.

 Kiedy Sayaka i Kise powiedzieli sakramentalne ,,Tak!”, cała sala zaczęła bić brawa. Nadeszła kolej na Akinę i Alldaikiego. Podeszli razem do ołtarza, ale na widok księdza, a raczej jego dwukolowych tęczówek, przeszedł ich nieprzyjemny dreszcz. Proboszcz Akashi był uważany za najlepszego i najkonkretniejszego księdza w całej Modolandii, więc nikt się nie zdziwił, że to akurat jego poproszono o pobłogosławienie par.

 - Czy ty, Alldaiki, pragniesz poślubić AKinę Hyugę i ślubujesz jej miłość, w i e r n o ś ć oraz uczciwość małżeńską? – Proboszcz spojrzał uważnie na ciemnoskórego, który cały czas patrzył w oczy swojej wybranki.

 - Ślubuję – odpowiedział. – Pragnę tego najbardziej na świecie.

 - A czy ty, Akino, chcesz, by Alldaiki został twoim mężem i ślubujesz mu miłość, wierność oraz uczciwość małżeńską?

 - Ślubuję. – Brunetka posłała szczery uśmiech swojemu ukochanemu.

 - W taki razie weźcie te nożyczki. – Akashi wręczył kochankom czerwone nożyczki. – Dotknijcie nimi swoich dłoni.

 Zdziwieni małżonkowie wykonali polecenie kapłana, a po chwili usłyszeli:

 - Ogłaszam was mężem i żoną!

  

 Przyjęcie weselne było długie o huczne. Nikt nie chciał przerywać zabawy, cały czas ktoś szalał na parkiecie… Jednym słowem było zajebiście. Państwo młodzi wyglądali pięknie – szczęśliwi i uśmiechnięci trzymali się za ręce.

 Proboszcz Akashi opuścił przyjęcie najwcześniej, odjeżdżając na swoim szlachetnym ośle- Kłopobarze. Osioł ten był wyjątkowym zwierzęciem, bo cały czas jadł, ale mimo tego nie był gruby. W dodatku potrafił mówić. Wprawdzie używał tylko jednego słowa ,,jeść”, lecz… Zawsze coś.

 Noc poślubna młodych par była pełna energii i romantyzmu. Kise spacerował ze swoją małżonką po ogromnym ogrodzie, natomiast Alldaiki oraz Akina latali na dywanie, podziwiając gwiazdy. Na koniec oczywiście była sypialnia, ale chyba każdy wiedział, że tak to się skończy…

 I od tej pory żyli długo i szczęśliwie! :D

                                                                 The end

______________________________________

                                                                                                         1.

                                                                                                                              2.

Suknie ślubne ;)

______________________________________