Kara

Obiecałam AoKise? Obiecałam. Proszę bardzo, przed państwem obiecany one-shot! :D
Tak sobie teraz myślę, że tytuł jest trochę zdradliwy i można się domyślić, o czym to opko będzie, jednak na taki pomysł wpadłam i tak zostanie! :D
Może wam się jednak spodoba ;)

  !!!!OGŁOSZENIA PARAFIALNE!!!

Pytanko:
Macie może ochotę na one-shot z jakąś konkretną parą? Do wyboru animce takie jak:
* KnB
* Free!
* SnK
* Owari no seraph
*ewentualnie Durarara, ale z tego to tylko Izaya x Shizuo XD

 Koniec ogłoszeń parafialnych!

Zapraszam do czytania ;)
_________________________________________________________________________________

  Aomine szedł szybkim krokiem w stronę liceum Kaijo. Jego wyraz twarzy wskazywał na to, że jest wściekły. Na kogo? Odpowiedź jest prosta – na Kise Ryoutę. Ten energiczny blondyn wkurza go do granic możliwości, łamiąc wszelkie możliwe prawa psychiki ludzkiej. Nie ma na świecie osoby, która potrafiłaby wkurzyć Daikiego w ciągu sekundy samym istnieniem. Model jest jedynym wyjątkiem.

  Aomine zerknął na wyświetlacz telefonu i jeszcze bardziej przyspieszył, klnąc pod nosem.

 - Już ja go nauczę… - warczał sam do siebie, ignorując ciekawskie spojrzenia mijanych po drodze ludzi. – Dam mu taką nauczkę, że się kretyn przestanie tak wkurzająco uśmiechać…

 Idealna pogoda na zabicie pewnej blond cioty. Słoneczko świeci, ptaszki śpiewają… Mogłyby też zaśpiewać marsz pogrzebowy. Przynajmniej organista nie musiał by przyłazić na pochówek tego idioty. I na świecie ubyłoby jednego kretyna. Same plusy.

 Aomine uśmiechnął się pod nosem, wyobrażając sobie minę Kise, gdy go będzie ostro gwałcił. Oj, Ryouta zdecydowanie przegiął i musi za to zapłacić. W końcu niegrzeczne dzieci trzeba nauczyć dyscypliny, prawda? W jakiś sposób należy je ukarać. Kise musi wiedzieć, kto w tym związku jest górą i ma władzę. Odpowiedź jest jedna – Aomine.

 Daiki zatrzymał się na przejściu dla pieszych i ze zniecierpliwieniem patrzył na czerwone światło.

 - Szybciej, kurwa – burknął.

 - Hej, Aho! – Usłyszał nagle znajomy krzyk swojego kolegi.

 Odwrócił się niechętnie i zobaczył idącego w jego stronę Kagamiego Taigę wraz z całą swoją drużyną. Tylko ich tu brakowało.

 - Yo, Bakagami – mruknął.

 - Masz może ochotę na małe one-on-one? – spytał Kagami.

 - Teraz mam zamiar zabić Kise, więc innym razem – odrzekł Aomine, patrząc na drużynę Seirin.

 - W czym tym razem podpadł ci Kise-kun? – Koło niebieskowłosego pojawił się Kuroko, przyprawiając tym samym Taigę o chwilowy zawał serca.

 - Prywatna sprawa, ale tym razem popamięta mnie na dłużej.

 Twarz Aomine wyglądała strasznie – zupełnie jakby należała do zawodowego mordercy, który pragnie zemsty na swoim arcywrogu. Niektórzy z Seirin mimowolnie zadrżeli, widząc go w takim stanie.

 - Pokój duszy Kise – mruknął Kagami, lekko blednąc. – To ten… Nie przesadź za bardzo…

 - Ależ Taiga – odezwał się Aomine. – Właśnie o to chodzi, żeby bolało. – Uśmiechnął się złośliwie, przechodząc na drugą stronę ulicy.

 Kagami przez chwilę patrzył na jego oddalające się plecy, po czym szepnął do Kuroko:

 - Myślisz, że tym razem Kise uda się uniknąć szpitala?

 - Wątpię, Kagami-kun – odpowiedział Tetsuya. – Aomine-kun dawno nie był tak wkurzony.

 Aomine dochodził właśnie do Kaijo. Obrzucił szkołę swojego chłopaka szybkim spojrzeniem, po czym skierował się na salę gimnastyczną, na której drużyna koszykarska odbywała właśnie trening. Bez pukania otworzył drzwi i krzyknął:

 - Kise!

 Cała drużyna spojrzała na niego ze zdziwieniem, za to Ryouta zbladł na jego widok.

 - A-aominecchi – wyjąkał, gdy zobaczył jego wściekłą twarz. – A-ale nie gniewasz się z-za ten n-niewinny żarcik, nie?

 - Jestem wściekły – warknął Daiki i zaczął iść w jego stronę.

Kise pisnął przeraźliwie i schował się za kapitanem drużyny – Kasamatsu Yukio.

 - Jeśli myślisz, że będę cię krył, to jesteś w błędzie, dzieciaku! – Senpai popchnął modela, w wyniku czego ten znalazł się bliżej wściekłego Aomine. – Coś ty mu w ogóle zrobił, że jest taki wściekły?!

 - N-nic poważnego. – W oczach Kise zbierały się już powoli łzy. Wiedział, co go czeka.

 - Że niby to, co zrobiłeś, nie jest poważne?! – krzyknął Aomine, wyciągając rękę w jego stronę.

 Ryouta wrzasnął i odruchowo się od niego odsunął, przypadkiem przewracając się na podłogę. Zaczął się powoli cofać, kompletnie ignorując zdziwione spojrzenia kolegów z drużyny. Interesował go tylko wściekły Daiki. Modlił się w duchu, by tak bardzo nie bolało, ale wiedział już, że kary nie uniknie.

 - N-no może trochę przesadziłem, ale… - zaczął.

 - Trochę?! To był chyba twój najpoważniejszy jak do tej pory błąd, za który srogo zapłacisz!

Kise głośno przełknął ślinę i spojrzał na swojego chłopaka z przerażeniem. Ostatnio też mu podpadł, ale jeszcze nigdy nie widział go w takim stanie. Zaczął się powoli cofać, ale wiedział, że tylko wszystko przedłuża. Aomine i tak go ukarze, a próby ucieczki skończą się dla jego tyłka ostrym bólem. Może nawet szpitalem…?

 - Wstawaj – zarządził Aomine.

 - Mam jeszcze trening – szepnął model i spojrzał na niego błagalnym wzrokiem.

 - W dupie to mam! Wstawaj! – Daiki szarpnął go za koszulkę, po czym obrzucił wściekłym spojrzeniem. – Idziemy.

 - Kasamatsu – senpai! – krzyknął nagle Kise, próbując się wyrwać. – Powiedz mu, że mam trening! Ratuj! Senpai!

 - Zamknij się, i tak ci nie pomoże! – warknął Aomine, a gdy to nie pomogło, westchnął głośno i przerzucił go sobie przez ramię. Blondyn zaczął wierzgać nogami i bił swojego porywacza po plecach, ale w niczym mu to nie pomogło.

 - E, Aomine – odezwał się Kasamatsu. – Nie wiem, o co wam poszło, ale postaraj się, by ten idiota nie trafił do szpitala. Za niecałe dwa tygodnie mamy mecz.

 - Jasne – mruknął Daiki. – Aż tak go nie uszkodzę.

 Model przełknął głośno ślinę, po czym znów uderzył Aomine w plecy. Zdał sobie jednak sprawę, że z niczym mu to nie pomoże, więc tylko bezwładnie zawisł na jego ramieniu i nadal odmawiał w duchu modlitwy do znanych mu bogów, prosząc o jakąkolwiek pomoc z ich strony.

 - I na co ci to było? – spytał Aomine, gwałtownie stawiając go na ziemi i przyciskając do ściany.

 - Em… Aominecchi… - zaczął Kise. – A jeśli już musisz to zrobić…

 - Muszę.

 - … to czy nie mógłbyś z tym zaczekać chociaż do powrotu do domu?

 - Nie. Chcę cię tu i teraz.

 Zbliżył się do jego twarzy, po czym polizał go po policzku. Zaprowadził Kise do szatni i zamknął ją na klucz, by nikt im nie przeszkodził.

 - No, to wiesz, co masz robić. – Stanął naprzeciwko blondyna z założonymi rękoma i czekał, aż on wykona ruch.

 - C-czy to konieczne? – jęknął Ryouta, ale zdjął z siebie koszulkę.

 Spojrzał na Aomine błagalnie, a ten szybko do niego podszedł i wgryzł się w jego szyję. Po bladej skórze modela pociekła cienka strużka krwi.

 - Aj, boli! – pisnął Ryouta, odruchowo się spinając.

 - Trochę ma boleć. – Daiki uśmiechnął się złośliwie, po czym ugryzł go lekko w ucho. Kise oparł ręce na jego ramionach odwrócił głowę w bok, dając mu tym samym więcej miejsca.

 - Grzeczny chłopiec – mruknął Aomine i polizał go po brodzie. – Ale kary i tak nie unikniesz.

 Model przełknął głośno ślinę, a jego oddech przyspieszył. Spojrzał na swojego chłopaka z lekkim przerażeniem, po czym przeniósł wzrok na jego krocze. Kiedy zobaczył tam całkiem spore wybrzuszenie, wiedział, że będzie bolało. Westchnął cicho i ponownie uniósł głowę, patrząc Aomine w oczy. Dostrzegł tam porządnie oraz dzikość.

 Daiki nie miał zamiaru bawić się w grę wstępną. Zdjął Kise spodnie oraz bieliznę i wziął do ręki jego członka. Uśmiechnął się figlarnie, gdy Ryouta jęknął cicho z rozkoszy.

 - Uwielbiam twoje rumieńce – szepnął mu na ucho, na co model zarumienił się jeszcze bardziej.

 - Aom…

 - Ciii. – Polizał go po szyi. – Dobrze wiesz, że teraz masz mi nie przerywać.

 Kise zacisnął wargi, po czym leciutko skinął głową, ale Aomine był zbyt zajęty, by to dostrzec. Nadal bawił się członkiem swojego chłopaka i obserwował jego reakcję. Miny Ryouty zmieniały się co sekundę, za to każda wyrażała rozkosz i informowała Daikiego o tym, że model zaraz dojdzie. Niebieskowłosy przyspieszył swoje ruchy, a po chwili blondyn krzyknął cicho, dochodząc. Pobrudził przy tym rękę Aomine, który tylko złośliwie się uśmiechnął, po czym zlizał spermę z dłoni.

 - Teraz ty. – Podsunął swoją pięść pod nos Kise.

 Model niechętnie polizał jego rękę. Nie przepadał za tym smakiem, jednak wiedział, że na tym częściowo polega jego kara. W końcu to nie ma być przyjemne.

 - E, Kise. – Daiki znów wgryzł się lekko w jego szyję. – Skąd ten głupi żart przyszedł ci do głowy?

 - T-tak po prostu… - szepnął model. – Nie sądziłem, że aż tak się wkurzysz…

 - Następnym razem radzę ci takie coś przemyśleć. – Aomine odwrócił Kise i kazał mu się pochylić.

 Blondyn oparł się o szafkę i starał się rozluźnić, by jak najmniej bolało, jednak pozycja, w jakiej się znajdował, tylko mu to utrudniała. Stęknął, gdy poczuł, jak Daiki zaczyna w niego wchodzić.

 - Aj! – krzyknął. – Aominecchi, delikatniej!

 - Ech, tyle razy już ci tłumaczyłem – Aomine się nad nim pochylił. – że kara ma boleć.

 Kise zacisnął pięść na drzwiach szafki należącej do Kasamatsu, po czym jęknął, gdy Daiki zaczął się w nim poruszać. Jakąś minutę później niebieskowłosy doszedł, spuszczając się we wnętrzu blondyna.

 - Jeżeli zobaczę, że znów pomazałeś moje trzy bluzki niezmywalnym flamastrem, to jeszcze bardziej pożałujesz! – powiedział Aomine i klepnął Kise w tyłek.

 - Aominecchi! – jęknął Ryouta. – Chciałem tylko poprawić wygląd twoich ubrań!

 - Malując na nich serduszka, gwiazdki i inne cholerstwa?!

 - Mnie tam się podobało. – Model zrobił nadąsaną minę, po czym wciągnął na siebie bokserki oraz spodnie. – Mógłbyś mnie czasem docenić.

 - Ależ czasem cię doceniam. – Aomine podszedł do niego i objął go w pasie. – Szczególnie w łóżku – szepnął mu na ucho i zrobił mu malinkę na szyi.

 - Ej! – Kise spróbował się wyrwać. – P-przestań, bo inni coś zauważą!

 - No i? – Daiki wgryzł mu się w szyję. – Niech wiedzą, że jesteś tylko mój.

 Aomine złapał swojego chłopaka za pośladki, po czym podniósł go lekko do góry.

 - Aj! – jęknął blondyn. – Aominecchi, tyłek mnie boli!

 - O to mi od początku chodziło. – Niebieskowłosy uśmiechnął się figlarnie i pocałował Ryoutę. – Po treningu zajrzyj do mnie, to pogadamy.

 Aomine wyszedł z szatni, zostawiając w niej Kise. Model westchnął cicho, bo wiedział, jak ta rozmowa się skończy. Mimo wszystko szeroko się do siebie uśmiechnął i założył na swój tors bluzkę. Jako tako ogarnął przebieralnię, by nikt z drużyny nie domyślił się, co tu zaszło. Domknął też szafkę swojego kapitana, po czym stwierdził, że Kasamatsu niczego nie powinien zauważyć. Z uśmiechem na ustach i bólem tyłka skierował się z powrotem na salę gimnastyczną.

                                                              ***Po treningu***

 - Kise! – Krzyk Kasamatsu rozległ się w całej szatni. – Możesz mi wyjaśnić, co się stało z moją szafką?! Czemu ona, do jasnej cholery, się nie zamyka?!

 - E… Eto… - Model podrapał się nerwowo w tył głowy i szukał w głowie jakiegoś kłamstwa. – Yyy… Aominecchi użył za dużo siły i ze złości kopnął twoją szafkę.

 - Ten smarkacz… - warknął Yukio. – Kiedyś mi za to zapłaci.

Model szybko się przebrał, po czym wyszedł z szatni w tempie ekspresowym.

 - Uff… - odetchnął z ulgą. – Było blisko. Tylko jak mam teraz powiedzieć Aominecchiemu, że Kasamatsu – senpai chce go wykończyć? Może lepiej nic nie mówić…?

  Włożył ręce do kieszeni bluzy i skierował się do domu swojego chłopaka. Postanowił zataić przed Daikim morderczy plan Kasamatsu mając nadzieję, że Aomine szybko się o tym nie dowie. Wyobraził sobie jego wściekły wyraz twarzy i od razu poczuł w tyłku nieprzyjemny ból. Skrzywił się lekko, po czym na jego twarzy pojawił się uśmiech.

 - W sumie ta kara nie była taka zła – mruknął. – Może czasem warto coś spocić?

_________________________________________________________________________________