Kryminalistka (cz.3)

Heeeej~!! :D

Obiecałam komuś, że to dziś wstawię, więc zamierzam dotrzymać obietnicy! :D Pisanie ,,Kryminalistki" jakoś łatwo mi do tej pory idzie, więc mam nadzieję, że wam się ta część spodoba ;)

I ten.... Przydałoby się wstawić 44 rozdział, nie? ;P Wybaczcie, ale ostatnio ciągle była ,,Wygrana", ,,Kryminalistka" bądź ,,Zemsta" i jakoś nie mogłam się za ten rozdział zabrać, więc praktycznie jest jeszcze nierozpoczęty :/ Jeśli ktoś w ogóle na niego czeka...

Mniejsza z tym XD przed wami ,,Kryminalistka"!! :D

________________________________________________________________________________


  Przyzwyczaiłem się już do myśli, że poszukiwaną kryminalistkę traktuję jak swoją koleżankę. Z którą czasem się pieprzę, fakt. Na początku zastanawiałem się, czy jej nie wydać, ale ta ochota przeszła równie szybko, co się pojawiła. Nie potrafiłbym na nią patrzeć, gdyby siedziała w celi z jakimiś wytatuowanymi zbirami, którzy co rusz rzucaliby jej pożądliwe spojrzenia. Nie umiałbym się do niej odezwać. Czułbym się jak jakiś śmieć, który wykorzystał ją dla własnych przyjemności, a następnie porzucił, odsyłając ją do więzienia. Prawdopodobnie by mnie znienawidziła, do czego nie mam zamiaru dopuścić. Naprawdę chcę z nią normalnie rozmawiać, spotykać się z nią… Gdybyśmy zerwali ten kontakt, czułbym jakąś pustkę. Jestem tego pewien. I nie chodzi o brak dobrego seksu, ale o brak jej obecności. Niby znamy się od niecałego miesiąca, ale czuję, że jest dla mnie kimś więcej niż dobrą znajomą. I właśnie to mnie najbardziej przeraża – chyba zakochałem się w kryminalistce. Kryminalistce, która lubi moje towarzystwo, często się ze mną kłóci, lecz w większości dla żartu, robi mi dobre jedzenie, a nawet idzie ze mną do łóżka. Jednak najlepiej się czuję, gdy szczerze się do mnie uśmiechnie, przytuli się do mnie lub po prostu usiądzie obok i porozmawia ze mną. Dziwne, nie? Nawet kochanie się z nią nie jest tak przyjemne jak wspólne spędzanie czasu. Wpadłem po uszy – nie umiałbym jej teraz wydać w ręce policji. Wprawdzie poznała już Wakamatsu i Sakuraia, a nawet dyskretnie oddała większość skradzionych rzeczy, ale to nie znaczy, że policja przestanie szukać Ognistej. W końcu podejrzewają, że znów może zaatakować. Na szczęście ja wiem swoje i jestem przekonany, że Akina nie założy więcej czerwonej peruki i nie będzie okradała sklepów z biżuterią. Jest teraz normalną obywatelką Tokio, która chodzi codziennie do pracy, robi uczciwie zakupy, w wolne popołudnia mnie odwiedza (czasem też ja ją), a w nocy smacznie śpi, nie myśląc nawet o ponownych przebierankach.

 Uwielbiam patrzeć na nią, kiedy śpi – na jej spokojną twarz, lekki uśmiech, włosy porozrzucane na poduszce, a także na ręce, które często oplatają mój tors. Właściwie to można powiedzieć, że mamy dwa wspólne mieszkania – moje i jej. Ja mam u niej część swoich rzeczy, ona u mnie część swoich. I w ogóle nam to nie przeszkadza.

 I tu pojawia się mój problem – skoro jesteśmy już tak blisko, praktycznie mieszkamy razem, śpimy ze sobą, to czy nie czas na jakieś dalsze kroki? Jestem pewien, że nie jest mi obojętna, ale czy to uczucie mogę nazwać miłością? Nigdy nie byłem poważnie zakochany. Owszem, miałem kilka dziewczyn, ale nasze relacje skupiały się głównie na cielesnych przyjemnościach. To w ogóle nie była miłość. Więc jak rozpoznać, czy jestem naprawdę zakochany? Cóż, nie mam wyjścia – muszę poradzić się kogoś, kto dziewczynę już ma. Na moje nieszczęście do mojej głowy wpadła od razu jedna osoba – Kagami Taiga. Jasna cholera, żebym musiał do niego iść rozmawiać na takie tematy… W sumie mógłbym zapytać też Kise, gdyby tylko nie był właśnie we Francji. Tetsu wyjechał ze swoją żoną na miesiąc miodowy, więc też odpada, natomiast Akashi mieszka za daleko. Zostaje tylko na czterobrwiowa małpa. Ludzie, za jakie grzechy?

 Pokręciłem lekko głową, jadąc do mieszkania niczego niespodziewającego się kumpla. Okłamałbym sam siebie mówiąc, że Kagami nie jest moim przyjacielem. Wprawdzie działamy sobie często na nerwy, ale nawet najlepsi koledzy muszą się czasem pokłócić, nie? Znaczy… W naszym przypadku ,,czasem”, to mniej więcej kilka razy na tydzień, jeśli się rzadko widzimy. Bo będąc razem w jednym pomieszczeniu, sprzeczamy się co minutę o wszystko – począwszy od jedzenia, a kończąc na tym, że jestem zboczeńcem. Jakbym o tym nie wiedział…

 Zaparkowałem pod jego blokiem, po czym szybko poszedłem na drugie piętro, gdzie miał mieszkanie. Zapukałem do drzwi, a po chwili otworzył mi, nieco zaskoczony moją wizytą. Powinien się przede mną kłaniać, że zechciałem go odwiedzić! Kompletny brak szacunku. Żeby nie wiedzieć tak podstawowej rzeczy…

 - Ahomine? – Spytał, jakby nie wierząc w moje przyjście.

 - Nie, Akashi – burknąłem, wpychając mu się do mieszkania. Co z niego za gospodarz? Powinien mnie przepuścić w drzwiach, zapraszając do środka. A on co? Stał na środku holu jak słup soli i gapił się na mnie zdezorientowanym wzrokiem.

 - Skoro pofatygowałeś się tu osobiście, to musisz mieć ważną sprawę. – Kagami zamknął drzwi, po czym gestem ręki wskazał mi salon. Usiadłem na kanapie, a on poszedł do kuchni i zajął się robieniem herbaty. Po dłuższej chwili wrócił do pokoju dziennego i usiadł na przeciwko mnie, podając mi kubek z parującą jeszcze cieczą. – No, to co cię gryzie?

 - Jakie od razu ,,gryzie”? – Prychnąłem. Wziąłem do ręki naczynie i ostrożnie przyłożyłem je do ust. Napiłem się łyka herbaty, po czym odstawiłem ją z powrotem na stół. Widząc pytające spojrzenie Kagamiego, westchnąłem. – Chodzi o dziewczynę.

 Gdy wypowiedziałem ostatnie słowo, Taiga zakrztusił się herbatą i zaczął kaszleć, próbując się nie udusić. Gdyby jednak padł tu teraz martwy, jakoś nie spieszyłbym mu z pomocą. To aż takie dziwne, że ktoś mi się spodobał?! Bardziej niemożliwe jest to, że ta małpa znalazła sobie kogoś przede mną. Która dziewczyna była na tyle głupia, że zdecydowała się zostać jego narzeczoną? Musiał ją chyba z kosmosu wytrzasnąć. Chociaż nie powiem, że jest brzydka. Wręcz przeciwnie – ma ładną twarz, krągłości tam, gdzie trzeba, i całkiem znośny charakter. Jednak i tak nie dorównuje Akinie.

 Boże, znowu o niej pomyślałem. Czy ja nie jestem już przypadkiem uzależniony? A może jednak zakochany?

 - D-Dziewczynę? – Powtórzył, wciąż nie wierząc w moje słowa.

 - Nie, wiesz, o chłopaka – warknąłem, siląc się na spokój. Nie po to do niego przyszedłem, by gapić się na jego zdezorientowaną twarz!

Kagami wygodniej usadowił się na kanapie i potrząsnął lekko głową, po czym spojrzał na mnie uważnie, zachęcając mnie tym samym do mówienia.

 Tylko jak by tu zacząć…?

 - Niecały miesiąc temu poznałem pewną dziewczynę. – Wziąłem herbatę do ręki i napiłem się jej, dodając sobie tym samym otuchy. Nie wiem, w czym to mi miało niby pomóc, ale przynajmniej się tak nie stresowałem. – Ma dość wybuchowy charakter, śliczna jest, umie gotować… I do tego świetna w łóżku. – Kagami westchnął, kręcąc głową z politowaniem. – Co znowu?! – Warknąłem.

 - Dla ciebie tylko to się liczy? Seks?

 - No przecież mówię, że jest ładna, bystra, gotuje… - Zacząłem wyliczać, ale po chwili zmieniłem temat i zająłem się jej charakterem. – Dobrze mi się spędza z nią czas, mimo tego, że często się sprzeczamy. Tak po przyjacielsku oczywiście. – Spojrzałem w kubek, widząc w nim swoje rozmazane odbicie. – Lubię z nią przesiadywać, rozmawiać, chodzić na spacery… Raz jest wybuchowa i ostra jak pantera, innym razem łagodna niczym baranek. Często się uśmiecha i ogólnie ma dobry humor.

 - A w czym problem?

 - Nie wiem, czy jestem w niej zakochany – mruknąłem, ponownie spuszczając wzrok.

 - Nie wiesz? – Zdziwił się.

 - Nigdy nie byłem zakochany, więc nie wiem, jakie to uczucie!

Kagami odstawił swój kubek na stół i podparł ręką brodę. Przez chwilę gapił się w ścianę, po czym uśmiechnął się lekko, a jego wzrok wydawał się być… rozmarzony. Jakby był w innym świecie.

 - Czujesz ciepło w podbrzuszu, gdy jest blisko? I nie chodzi mi tu o podniecenie seksualne. – Kiwnąłem głową, podnosząc na niego wzrok. Za każdym razem, gdy Akina stała koło mnie, miałem ochotę ją objąć i nie puszczać. Nie chciałem jej zaciągać do łóżka – po prostu chciałem ją mieć przy sobie. – A często o niej myślisz?

 - Nie może mi wylecieć z głowy – przyznałem. Nawet w pracy mam ją w pamięci. Raz, jak wypełniałem papiery, przypadkowo wpisałem do nich jej imię. Na szczęście szybko zauważyłem błąd i wyrzuciłem kartkę do kosza, wcześniej drąc ją na kawałeczki.

 - Jesteś o nią zazdrosny?

 I to jak! Tydzień temu przyprowadziłem ją na komendę, by zobaczyła, jak pracuję. Od tamtej pory Wakamatsu ciągle pyta o moją ,,gołąbeczkę”, a ja za każdy razem mam ochotę mu przypierdolić. Ale nie mogę powiedzieć ,,Wara od mojej dziewczyny!” , bo Akina nią nie jest. I tu leży pies pogrzebany. Hyuga ma spore powodzenie u płci przeciwnej, a jeśli czegoś z tym nie zrobię, to ktoś może mi ją zabrać.

 - Tak – potwierdziłem.

 - Dobrze się czujesz w jej towarzystwie?

 - Świetnie.

 - A co czujesz, gdy nie jesteście razem?

 - Taką… pustkę. – Dziwnie się czułem, opowiadając o tym Kagamiemu. Miałem wrażenie, jakby był słaby, pozbawiony czegoś cennego, co mnie chroniło. – Brakuje mi rozmów z nią lub zwyczajnego droczenia się. Za to gdy się odwiedzamy, to mam ochotę ją objąć i nie puszczać.

 - A twoje serce?

 - Co moje serce? – Zdziwiłem się.

 - No… Bije szybciej, gdy ta dziewczyna jest w pobliżu? Robi ci się gorąco? I nie mam tu na myśli tego, czy chodzi w samej bieliźnie.

 Przez chwilę się nad tym zastanawiałem. Owszem, czuję się jej towarzystwie inaczej, a moje serce czasem szaleje. Przy niej częściej się uśmiecham, żartuję, pokazuję takiego siebie, o którym nie wiedzą wszyscy. Ale czy to znaczy, że jestem zakochany?

 - Tak – mruknąłem, czując, jak moje policzki zaczynają płonąć. Rumieniec? A tak dawno tego nie czułem…

 Kagami uśmiechnął się szeroko i poklepał mnie po ramieniu. 

 - Stary, miałem bardzo podobne objawy, wręcz identyczne! – Wykrzyknął, głośno się przy tym śmiejąc. – Na bank jesteś zakochany!

 Spojrzałem na niego ze zdziwieniem. Jest tego aż tak pewny? Nie myli się? Mogę mu zaufać? Wróć. Mogę w tej kwestii zaufać sobie?

 - Tylko że… - zacząłem, znów odwracając wzrok. – Ta dziewczyna jest inna, niż wszystkie pozostałe.

 - Dla każdego jego dziewczyna wydaje się być inna. Z Haruką jest tak samo – jest dla mnie kimś wyjątkowym.

 - Nie o to mi chodzi… - Westchnąłem. – Nie wiem, czy ona jest zakochana we mnie.

 - To wyznaj jej swoje uczucia i obserwuj jej reakcję.

 - A jak będzie gorzej? Jeśli mnie przez to znienawidzi, bo nie odwzajemni moich uczuć? Jeśli nasze relacje się pogorszą?

 Przez chwilę panowała między nami uciążliwa cisza. Kagami patrzył na mnie z powagą, a ja czułem się rozdarty, słaby.

 - Pytania, które przed chwilą zadałeś, świadczą o tym, że naprawdę ci na niej zależy – odezwał się. Jego głos był bardzo spokojny, opanowany. Bardzo różnił się od tego, którym mówił na co dzień. A może to ja już inaczej słyszałem? – Zastanów się. Chcesz cierpieć, mając ją przy sobie, ale jednocześnie nie mogąc jej mieć, użerając się z tym przez długi czas? Chcesz patrzeć, jak odchodzi z kimś innym? – Zaprzeczyłem. – To weź się w garść i powiedz, że ją kochasz! To wcale tak bardzo nie boli.

 - Mówisz tak, bo Haruce od początku się podobałeś – burknąłem.

 - Gdyby ta dziewczyna cię nie lubiła, nie wytrzymałaby z tobą tak długo. Powinieneś jej to powiedzieć. Najlepiej jak najwcześniej. Inaczej ci nie doradzę.

  Zacisnąłem ze zdenerwowania wargi i odwróciłem wzrok, chcąc ukryć zaczerwienione policzki. Cholera… Ta małpa miała rację. Miała cholerną rację! Tylko czy ja umiałem się z tym pogodzić?

 Wstałem z kanapy i mrucząc pod nosem ciche ,,Dzięki”, udałem się do wyjścia. Szybko założyłem buty, po czym wyszedłem z jego mieszkania, nawet się przy tym nie odwracając. Wsiadłem do swojego samochodu i uruchomiłem silnik. Ruszyłem przed siebie, w ogóle nie przejmując się korkami i deszcze, który powoli zaczynał padać. Przypominałem sobie pytania, które zadawał mi Kagami, i jeszcze raz na nie odpowiadałem. Skurczybyk jeden, dokładnie wiedział, o co zapytać! Nie spodziewałem się, że on może być taki mądry. Zaskoczył mnie, co mu się praktycznie nie zdarza.

 Kiedy stałem w korku na jednej z głównych ulic, wyobraziłem sobie Akinę, która ma palcu śliczny pierścionek, a na rękach trzyma małe dziecko. Nasze dziecko. Uśmiecha się, a bobas wyciąga do mnie malutką dłoń, jakby chciał, bym podszedł. Zrobiłem kilka kroków w przód, a wtedy usłyszałem głos Akiny: ,,Witaj w domu, kochanie”.

 K o c h a n i e.

Niby jedno, proste słowo, a ile znaczy. Usłyszeć je z ust drogiej ci osoby, to pewnie jedna z najcenniejszych rzeczy, jakie mogą się w życiu przydarzyć. I do tego dziecko. Małe, niewinne stworzenie, które ma być owocem miłości rodziców.

R o d z i c e.

 Oczywiście, że chcę kiedyś założyć rodzinę. Chcę być ojcem. Chcę mieć żonę. Chcę mieć syna. Bądź córkę, obojętne. Byleby Akina była szczęśliwa i…

 Pokręciłem głową, nie wierząc w to, co myślę. Nawet nie wyznałem jej jeszcze swoich uczuć, a już myślę o ślubie, dziecku… Naprawdę coś jest ze mną nie tak. Jednak jestem zakochany.

 No właśnie. Ja, Aomine Daiki, po raz pierwszy w życiu czuję, że jestem naprawdę zakochany. Ale co będzie, jeśli okaże się, że to uczucie jest tylko jednostronne? Że Akina mnie nie kocha i spędza ze mną czas tylko dla przyjemności?

 Nie umiem sobie tego nawet wyobrazić. To pewnie byłby duży ból. Ogólnie jestem twardy, ale nie wiem, co to za uczucie, gdy odrzuci cię osoba, na której ci zależy. I obym nie musiał się przekonywać. Oby chociaż dała mi szansę.

 A może z tym jednak trochę poczekać i poobserwować jej zachowanie? Może dzięki temu zauważyłbym jakieś znaki, które ewentualnie posyłałaby w moją stronę? Gdybym poczekał, mógłbym być pewniejszy swoich uczuć. Ale z drugiej strony ktoś może mi ją zabrać. Skąd ma wiedzieć, że ją kocham, skoro jej tego nie powiedziałem? Poza tym nie chcę cierpieć, wbijając sobie nóż w plecy. Akina niby jest blisko, ale jednocześnie tak daleko… Próbuję ją dosięgnąć, ale za każdym razem, gdy wydaje mi się, że ją mam, ona się odsuwa, posyłając mi jeden ze swoich uśmieszków.

Piękna.

 Ona zawsze jest piękna. I będzie. Nieważne, jak będzie wyglądała w wieku siedemdziesięciu czy osiemdziesięciu lat – i tak pozostanie piękna. I moja. Na zawsze.

 Tylko jak, do cholery jasnej, mam jej to powiedzieć?!

 Spokojnie, Daiki, zastanów się. Dziewczyny lubią błyskotki, kwiaty, ciuchy i buty. Ubrania i obuwie odpada, bo jeszcze by się obraziła, że wybrałem jej coś sprośnego bądź w złym kolorze. Pozostały kwiaty bądź biżuteria. A może kupić i jedno, i drugie? Tak, tak chyba będzie najbezpieczniej.

 Skręciłem do najbliższej kwiaciarni i kupiłem bukiet ślicznych róż. A niech się dziewczyna cieszy. Następnie podjechałem do sklepu z biżuterią i zacząłem się zastanawiać, co będzie najlepsze na taką okazję. Oświadczyny to nie są, więc pierścionek odpada. Może jakiś naszyjnik?

 - Dzień dobry, w czy mogę panu pomóc? – Kobieta, która stała za ladą, uśmiechnęła się miło i do mnie podeszła.

 - Szukam czegoś dla dziewczyny.

 - Oświadczyny? – Prawie że pisnęła.

 - Nie – mruknąłem. – Chcę ją poprosić, by została moją dziewczyną.

 - Ach, rozumiem. – Podeszła szybko do jakiejś szybki i wyciągnęła z niej delikatną bransoletkę z dwoma złączonymi serduszkami. Podała mi ją z uśmiechem. – Ta będzie idealna na taką okazję. Zobaczy pan, ona będzie zachwycona!

 Nie znałem się na tym, ale bransoletka mi się podobała, więc ją wziąłem. Całą drogę do jej mieszkania byłem spięty i nie mogłem się skupić na drodze. Co, jeśli mnie wyśmieje? Co, jeśli wywali za drzwi i więcej mnie do swojego mieszkania nie wpuści? A jeżeli mnie znienawidzi? Ale czemu miałaby to zrobić? Przecież sama często do mnie dzwoni i pyta, czy mam czas na spotkanie. To ona częściej wpada do mojego mieszkania i oznajmia, że znalazła nowy przepis, który musi wypróbować.

 Jednak obawa nadal pozostała. Bałem się. Pierwszy raz w życiu tak cholernie się bałem. Czego? Odrzucenia. Tego, że da mi kosza. Że mnie nie zechce. Że nasze relacje się skończą. Że mnie wyśmieje. Że zostanę sam, bez niej. To by była istna tragedia. Z kim bym się tak droczył? Z kim bym spędzał wolne popołudnia? Kogo bym przytulał podczas snu? Czyje obiady bym jadł? Jest jedna odpowiedź na wszystkie te pytania – Akina. Innej opcji nie ma. Skoro już jestem pewien, że się w niej zakochałem, tu muszę coś zrobić, byśmy zostali parą. Niby prosta rzecz, ale jednocześnie skomplikowana. Byle bym się tylko nie jąkał…

 Podjechałem pod jej blok i wysiadłem z samochodu, chowając bransoletkę do kieszeni bluzy. Kwiaty wziąłem do ręki i wziąłem głęboki wdech. Raz kozie śmierć. Trzeba się z tym wreszcie zmierzyć. Wszedłem do właściwej klatki, po czym podszedłem pod drzwi prowadzące do jej mieszkania. Zapukałem, ale odpowiedziała mi cisza. Nie ma jej? Nie, popołudnie ma praktycznie zawsze wolne. Spróbowałem ponownie i nacisnąłem klamkę. Ku mojemu zdumieniu drzwi były otwarte.

 - Akina? – Zawołałem, wchodząc do środka. Zamknąłem za sobą drzwi i zdjąłem buty. – Akina!

 Zajrzałem do jej sypialni i wtedy ją zobaczyłem – leżała na swoim łóżku, a twarz miała wciśniętą w poduszkę.

 Coś się stało.

 Wszedłem do pokoju, kładąc kwiaty na komodzie, po czym ostrożnie siadłem obok niej. Dotknąłem ręką jej pleców, ale gwałtownie się przekręciła, odtrącając mnie. Odwróciła się do mnie plecami i podwinęła lekko nogi. O co jej chodzi? Coś zrobiłem?

 - Akina? – Położyłem dłoń obok niej, ale nie raczyła się odwrócić. Po kilku sekundach najzwyczajniej w świecie przekręciłem ją na plecy i… zamarłem. Miała czerwone policzki i lekko spuchnięte oczy. Płakała? To przeze mnie? – Co się stało? – Chciałem ją przytulić, ale wyrwała mi się, przecierając wierzchem dłoni mokre jeszcze oczy.

 - To wszystko twoja wina, debilu! – Krzyknęła nagle, a ja zdębiałem. Co niby znowu zrobiłem?! – Tamten test musiał być zepsuty!

 - Jaki…? – Skończyłem w połowie zdania, gdy uświadomiłem sobie, co Akina ma na myśli. –Jesteś w ciąży? – Szepnąłem.

 - W pierwszym miesiącu… Byłam dziś u lekarza i wyszło, że spodziewam się dziecka. – Spojrzała na mnie ze strachem. – J-Ja nie jestem…! Nie mogę teraz…!

 - Ciii… - Przytuliłem ją do siebie.

 Najpierw się we mnie wtuliła, a po chwili walnęła mnie w klatę.

 - Gdybyś się wtedy zabezpieczył, nic by się nie stało! – Z jej oczu poleciało kilka łez, które natychmiast otarłem swoim kciukiem.

 - Oboje jesteśmy winni. – Dotknąłem jej policzków i lekko się uśmiechnąłem. – Nie martw się, to będzie najsłodsze dziecko świata.

 - Nie zostawisz mnie z tym? – Szepnęła, a w jej oczach była niema prośba o pomoc.

 - Oczywiście, że nie! W końcu jestem ojcem tego bachora, nie?

 Lekko się uśmiechnęła i oparła głowę o mój tors, a ja ją objąłem i zacząłem głaskać po plecach. Ale numer… Jednak zostanę tatą. Myślałem, że trochę z tym poczekam, a jednak za kilka miesięcy będę nosił tego brzdąca na rękach. Ciekawe, czy to będzie Daiki Junior, czy mała Akina? Rany, chciałbym je już zobaczyć!

 - Daiki… - Akina oderwała się od mojego torsu i popatrzyła na mnie z niepokojem. – My nawet nie jesteśmy parą… Jak mamy je niby wychowywać?

Przez chwilę patrzyłem na nią w milczeniu, po czym lekko się uśmiechnąłem i wyjąłem z kieszeni małe pudełeczko, w którym była bransoletka. Akina spojrzała na nie ze zdziwieniem, a gdy je otworzyłem, rozchyliła lekko usta.

 - Co to ma być? – Spytała, gapiąc się raz na mnie, raz na biżuterię.

 - Miałem o to spytać już wcześniej, ale jakoś się nie odważyłem… - Podrapałem się po karku. – Zostaniesz moją dziewczyną?

 Między nami zapanowała cisza. Akina wyglądała tak, jakby ją ktoś zamienił w kamień – nawet nie mrugnęła. Dopiero po kilku sekundach dotarł do niej sens moich słów. Szeroko się uśmiechnęła i zarzuciła mi ręce na szyję. Mocno ją do siebie przytuliłem, a po chwili złożyłem na jej ustach namiętny pocałunek. Pierwszy całus, który jest oznaką naszej miłości. Boże, jak to brzmi… Powinienem zostać jakimś poetą.

 - Te kwiaty też są dla ciebie. – Wskazałem na róże, które nadal leżały na szafce.

 - Boże, Daiki… - szepnęła, a w jej oczach pojawiło się prawdziwe szczęście. – Jesteś wspaniały!

 - Masz zajebistego chłopaka. – Uśmiechnąłem się zadziornie i założyłem jej na nadgarstek bransoletkę. Spojrzała na nią, a na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

 Po raz kolejny złączyła nasze usta w pocałunku i nie miała zamiaru tego przerywać. Ale mi się piękna kocica trafiła! Takie szczęście! Normalnie czułem się tak, jakbym był w raju. A co będzie, gdy przyjmie moje oświadczyny? Bo to, że się jej oświadczę, jest pewne.

 - Ale ja dla ciebie nic nie mam – szepnęła nagle, przerywając pocałunek.

 - Masz coś dużo cenniejszego od biżuterii. – Uśmiechnąłem się i dotknąłem ręką jej brzucha. To dziecko jest chyba najlepszą rzeczą, jaka mi się do tej pory przytrafiła.

_________________________________________________________________________________