KnB: Wygrana - Rozdział 2

Ohayo! :D

Skorzystałam  z laptopa mamy i napisałam kolejny rozdział ,,Wygranej". Wiem, miała być ,,Zemsta", nie zabijajcie! Gomene, ale to już miałam w większości napisane, więc wolałam to skończyć ;) Poza tym mam niecałą połowę nowego rozdziału ,,Zemsty", więc zeszłoby mi się z pisaniem.... A że to nie jest mój laptop, nie chcę go mamie zabierać. Swój będę miała najwcześniej za tydzień...:C :'(

Na razi zapraszam do tego zacnego cosia! :D

____________________________________________________________________________________

 

  Stałam przy blacie kuchennym i starałam się ignorować natarczywe spojrzenie tego chłopaka. Skoro mu powiedziałam, że Taigi nie ma, to powinien sobie pójść i wrócić jak mój brat przyjdzie. A ten co zrobił? Wepchnął się na chama do mojego domu i oznajmił, że poczeka. Co za zarozumiały dupek! Jednak strasznie przystojny.

 Spojrzałam na czajnik, w którym gotowała się woda na herbatę. Napój był dla mnie, ten natręt dostał puszkę coli. Starałam się robić wszystko, by na niego nie patrzeć, ale koszulka opinająca jego umięśniony tors, sama przykuwała moją uwagę. Co rusz odwracałam wzrok, by na nią nie spoglądać, jednak nie do końca mi to wychodziło. Co ja poradzę, że mam słabość do wysokich facetów z mięśniami?

 - To kiedy wróci? – Spytał chyba po raz setny, więc spojrzałam na niego z politowaniem.

 - Rany, ale ty jesteś upierdliwy. – Westchnęłam. – Mówiłam, że nie wiem. – Odwróciłam się, by wyłączyć piszczący już czajnik, ale wtedy poczułam, jak za mną staje. Wzdrygnęłam się, słysząc jego głos tuż koło swojego ucha.

 - Nienawidzę, gdy ktoś tak do mnie mówi. – Syknął, opierając się o blat kuchenny. Ręce położył niedaleko moich bioder, więc czułam się niekomfortowo. Za blisko. Jest zdecydowanie za blisko. – Ty nie będziesz wyjątkiem. Jak jeszcze raz tak do mnie powiesz – zbliżył się. – to pożałujesz.

 Na sam ton jego głosu wzdrygnęłam się, czując nieprzyjemne dreszcze. Matko, on jest straszny. Znam gościa od pięciu minut, a już mnie wkurza. Chyba właśnie pobił rekord w szybkości irytowania mnie. Gdybym tylko się go nie bała, pewnie już by oberwał ścierką w twarz. Skąd Taiga w ogóle go zna?

 Nalałam wody do filiżanki, w której miała przygotowaną torebkę z herbatą. Starałam się ignorować spojrzenie tego chłopaka, ale on, jakby mi robił na złość i ciągle się na mnie gapił.

 - Przejdźmy do salonu. – Spojrzałam na drzwi, a on poszedł we właściwą stronę.

 Usiadł na kanapie, więc zajęłam fotel naprzeciwko niego. Skoro i tak już muszę z nim przebywać, to przynajmniej chcę być jak najdalej od niego. Splotłam palce u rąk i odwróciłam głowę, starając się jakoś zacząć rozmowę. W końcu jestem gospodarzem, powinnam jakoś rozmawiać z gościem.

 - Więc jesteś siostrą tego kretyna. – Odezwał się, ratując mnie z niezręcznej sytuacji.

 - Słuchaj no. – Spojrzałam na niego. – Nikt nie będzie obrażał mojego brata, rozumiemy się? A już na pewno nie taki arogant jak ty. – Prychnęłam, ale zaraz tego pożałowałam.

 Chłopak wstał z kanapy i w tempie ekspresowym znalazł się przy mnie. Wcisnęłam się w oparcie fotela i miałam ochotę zapaść się pod ziemię, widząc jego wściekłe spojrzenie. Oj, chyba go rozzłościłam. Naprawdę nie wiem, kiedy powinnam trzymać język za zębami.

 - Nie, to ty słuchaj. – Warknął, coraz bardziej się nade mną nachylając. Ręce oparł o podłokietniki, więc nawet nie miałam jak wstać. – Nie jestem byle jakim facetem, żebyś mogła mnie tak obrażać! Nazywam się Aomine Daiki i dobrze ci radzę, nie zadzieraj ze mną!

 Aomine? Aomine Daiki? Ten z nielegalnych wyścigów? Mistrz naszego miasta, o którym ostatnio pisali w gazecie? Ten, który jest znany ze swoich napadów agresji i z wybuchowego charakteru? Ten sam, który przez niektóre dziewczyny jest nazywany bogiem seksu? Czego taki typ szuka u mnie w domu?! I czemu chce rozmawiać z moim bratem?!

 - Skąd znasz Taigę? – Zdziwiłam się. W tej chwili nie interesowało mnie mordercze spojrzenie, którym przewiercał mnie na wylot. Musi mi powiedzieć, co Taiga ma z nim wspólnego.

 - Ach, więc ci o niczym nie mówił. – Uśmiechnął się wrednie, ale puścił fotel, na którym siedziałam. – Otóż niedawno twój kochany braciszek spotkał pewnego człowieka i wzbudził jego zainteresowanie, co nie zdarza się często. Ten człowiek wciągnął go w świat nielegalnych wyścigów, bo chce sprawdzić jego możliwości. Jeśli Kagami by odmówił, pewnie i jemu, i tobie stałaby się krzywda.

 Przez chwilę patrzyłam na niego w milczeniu. Musiałam przetrawić informację, która dotarła do mojego mózgu po kilku sekundach.

 - O czym ty mówisz? – Szepnęłam.

 - O tym, że twój brat próbuje ratować wasze tyłki. – Westchnął, patrząc na mnie z wyższością. – Gdyby nie brał udziału w wyścigach, a co gorsza zgłosiłby wszystko na policję, ten tyran, który go w to wkręcił, znalazłby go i jak myślisz, co by zrobił?

  Zbladłam, pojmując znaczenie tych słów. To dlatego mój brat ostatnio tak dziwnie się zachowywał! Teraz już wszystko rozumiem. Tylko dlaczego mi nie powiedział?

 - Zadzwoń do niego. – Powiedział, ponownie siadając na kanapie. – Tylko nie mów mu o mnie.

 Wyjęłam telefon z kieszeni spodenek i wybrałam numer Taigi. Pierwszy sygnał. Nic. Drugi sygnał nic. Trzeci sygnał. Nic. Czwarty sygnał. Znowu nic. Kiedy już się chciałam rozłączyć, usłyszałam jego głos.

 - Yo, siostra, co tam?

 - Za ile będziesz?

 - Niedługo, a co?

 - A nic, tak pytam. – Zerknęłam na Aomine. – Jedna sprawa jest, ale może chwilę poczekać. – Daiki zmarszczył gniewnie brwi.

 - Postaram się wrócić do pół godziny. Na razie.

  Rozłączyłam się, po czym odłożyłam telefon na fotel.

 - I? – Ponaglił mnie Aomine.

 - Będzie za jakieś pół godziny – odparłam, biorąc do ręki filiżankę z herbatą. Upiłam trochę ciepłego napoju, po czym westchnęłam cicho. Trzydzieści minut zmarnowanego życia na użeranie się z tym głąbem. Po prostu wspaniale. Dlaczego Taiga musiał się zakumplować akurat z nim? Chociaż sądząc po minie Aomine, to najlepszymi przyjaciółmi nie byli.

 - Opowiedz mi coś o sobie. – Napił się coli, cały czas się na mnie gapiąc.

 - Po co? – Wzruszyłam ramionami. – Nie chcę.

 - Jak mówię, że masz coś zrobić, to to robisz. – Warknął, odkładając pustą już puszkę na stół.

 - A jak ja mówię ,,nie”, to mówię ,,nie”! – Spojrzałam w jego granatowe tęczówki i walczyłam ze sobą, by nie odwrócić wzroku. Jeśli bym to zrobiła, pokazałabym mu, że jestem słaba, co nie jest prawdą.

 - Zadziorna jesteś. – Mruknął, patrząc na mnie dziwnym błyskiem w oku. Oj, chyba mam problem. – Widać, że siostra Taigi.

 - Łatwiej rozpoznać po włosach.

 - Też prawda.

 Wstałam z fotela i podeszłam do okna, by je zamknąć. Oparłam się na chwilę o parapet i spojrzałam w niebo, na którym zaczęły pojawiać się gwiazdy. Nagle usłyszałam kroki, a po chwili Aomine stanął za mną i dotknął ręką moich bioder. Co on wyprawia? Pogięło go? Chciałam go zignorować i odejść, ale mi nie pozwolił. Przyciągnął mnie do siebie i oparł swoją brodę na moim ramieniu.

 - Puść mnie! – Podniosłam głos i spróbowałam mu się wyrwać. Niestety jego uchwyt był zbyt silny, przez co nie miałam żadnych szans na ucieczkę.

 - Nie chcę. – Przedrzeźnił mnie, a ja aż się w środku zagotowałam. Co za cham! Wprasza się do mojego domu, rozkazuje mi, warczy na mnie, a na koniec za bardzo się do mnie zbliża. Prosiak i zbok.

 - A ja nie chcę, byś był tak blisko. – Szarpnęłam się, ale to w niczym nie pomogło.

 - A ja tego chcę.

 I weź się tu z takim dogadaj. Mówić do niego, to jak mówić do ściany. Tyle tylko, że już ściana prędzej by zrozumiała.

 Ponownie się szarpnęłam, ale on tylko wzmocnił swój uścisk. Przeklęłam cicho pod nosem i złapałam go za przedramię.

 - W takim razie ja ci coś o tobie opowiem. – Podniósł mnie i usiadł na kanapie, sadzając moją osobę na swoich kolanach. O nie! Na za dużo sobie pozwala! Chciałam wstać, ale mnie przytrzymał. – Nie szarp się. Nie mam zamiaru cię puścić.

 - A ja nie mam zamiaru siedzieć tak blisko takiego zboczeńca – warknęłam.

 - To masz problem, śliczna. – Przyciągnął mnie jeszcze bliżej do siebie i uśmiechnął się zadziornie. – A teraz słuchaj. – Zignorował mojego łokcia, który wbił mu się w tors. Ale umięśniony… - Masz dwadzieścia lat, studiujesz angielski na pobliskim uniwersytecie, masz dwie przyjaciółki, z którymi często rozmawiasz przed wejściem głównym, a dziś byłaś w spożywczaku. Dodatkowo…

 - Więc to ciebie widziałam na tym motorze! – Krzyknęłam, ignorując jego wściekłe spojrzenie. – Śledziłeś mnie?

 - Nie przerywaj mi. – Syknął, mocniej mnie do siebie przyciągając. – A teraz najważniejsze. – Spojrzał mi w oczy, a chwilę później przeniósł spojrzenie na moją klatkę piersiową. – Masz rozmiar D.

 Momentalnie zrobiłam się cała czerwona, czego niestety nie udało mi się ukryć. Skąd on…?

 - ZBOCZENIEC! – Wydarłam się, usiłując wstać z jego kolan. Zaczęłam wymachiwać rękoma i nogami, by się wyswobodzić, ale to przyniosło odwrotny efekt.

 Aomine jednym zwinnym ruchem obrócił nas tak, że ja leżałam na kanapie, a on nade mną wisiał, głupkowato się uśmiechając. Złapał mnie za nadgarstki, a jedną nogę wsadził między moje uda.

 - I co zrobisz, śliczna? – Spytał, coraz bardziej się nade mną nachylając.

 Byłam tak zszokowana, że nie udało mi się powiedzieć żadnego słowa. Patrzyłam w jego granatowe oczy i nagle coś sobie uświadomiłam.

 Są piękne.

 Nie mogłam się ruszyć ani wydobyć z siebie głosu. Leżałam pod nim jak sparaliżowana i czekałam na jego następny ruch. Chciałam coś powiedzieć, zaprotestować, ale słowa nie mogły się przedostać przez moje ściśnięte gardło. Nagle Aomine dziwnie się uśmiechnął. Już myślałam, że zedrze ze mnie koszulkę, ale on zrobił coś zupełnie innego. Wstał, puścił moje nadgarstki i usiadł koło mnie, patrząc na moją osobę z rozbawieniem.

 - Niby taka twarda, a jak się ciebie trochę przyciśnie, to miękniesz, co? – Oparł się o kanapę i westchnął cicho. – Całkiem interesująca jesteś.

 Nie odpowiedziałam, tylko wcisnęłam się w róg kanapy i odwróciłam wzrok, nadal będąc czerwoną na twarzy. Za kogo on się uważa? To, że jest mistrzem nielegalnych wyścigów, nie znaczy, że może się wpraszać na chama do cudzego domu i jeszcze molestować jego właścicielkę! No skandal po prostu! W życiu nie spotkałam takiego prosiaka. W dodatku zboczonego. I cholernie przystojnego. I zboczonego. Wróć. Już to chyba mówiłam.

 Spojrzałam nerwowo na zegarek i modliłam się w duchu, by Taiga już wrócił.

 - I co się tak spinasz? – Usłyszałam pytanie tego głupka.

 Moja odpowiedź była bardzo dojrzała i inteligenta – prychnęłam, wzruszając przy tym ramionami.

 - Spokojnie, gwałcicielem nie jestem. – Przysunął się, a ja mimowolnie zadrżałam. – Laski same na mnie lecą. Nawet nie muszę ich do niczego zachęcać.

 - Wspaniale. – Skrzyżowałam ręce na klatce piersiowej. – Po prostu marzyłam o tym, by wysłuchiwać twoich erotycznych historyjek. Właśnie spełniłeś moje marzenie. – W moim głosie dało się wyczuć ogromną ironię.

 - A może też chciałabyś spróbować? – Puścił mi oczko, a ja po raz kolejny się zaczerwieniłam.

 - O-Oszalałeś?! – Oburzyłam się. – Znamy się pół godziny, a ty już chcesz mnie do łóżka zaciągnąć?!

 - A w czym problem? – Wzruszył ramionami. – Jestem bogiem seksu, będzie ci zajebiście.

 - Bogiem z zza dużym ego. – Wstałam z kanapy i weszłam do kuchni, by wstawić brudną filiżankę do zmywarki.

 - Duże to ja mam co innego! – Usłyszałam jego krzyk. – Jak chcesz, mogę pokazać!

 Spaliłam buraka i zastygłam w bezruchu. Jak można być takim zboczeńcem?! No kto to słyszał proponować nowopoznanej dziewczynie seks?

 Wróciłam do salonu i zaczęłam go totalnie ignorować. Usiadłam w fotelu, chcąc być od niego w jak największej odległości. Ramiona skrzyżowałam pod biustem, ale gdy spojrzał z uśmiechem na moją klatkę piersiową, pożałowałam tego i szybko opuściłam ręce, odwracając przy tym wzrok.

 - Rozmiar D wcale nie jest taki mały. – Powiedział nagle, a ja miałam ochotę zapaść się pod ziemię. – Nie masz się czego wstydzić.

 - Możesz przestać gadać o moich cyckach? – Warknęłam, rzucając mu oburzone spojrzenie, z którego nic sobie oczywiście nie zrobił.

 - To o czym mam z tobą gadać? – Spytał, bacznie mi się przyglądając.

 Cholera, dlaczego on musi mieć takie piękne oczy?

 Westchnęłam cicho i oparłam się o oparcie fotela.

 - Jak poznałeś mojego brata?

 - Na jednym z wyścigów.

 - A może być powiedział coś więcej? – Mruknęłam.

 Już otwierał usta, ale wtedy usłyszeliśmy dźwięk przekręcanego klucza w drzwiach. Zerwałam się z fotela i poszłam do holu, by przywitać brata, który właśnie zaczął ściągać bluzę.

 - Yo, siostra. – Uśmiechnął się, po czym poczochrał mnie po włosach.

 - Hej. – Nawet nie chciało mi się poprawić fryzury.

 - To co to za ważna sprawa?

 - Jaki słodki widok. – Usłyszeliśmy głos tego zboczeńca. – Kto by pomyślał, że potrafisz być wobec kogoś taki czuły.

 - A-Ahomine?! – Wykrzyknął Taiga. – Co on tu robi? – Przeniósł spojrzenie na mnie.

 - Wprosił się pół godziny temu. – Wzruszyłam ramionami. – Uparł się, że na ciebie poczeka.

 - Nic ci nie zrobił, prawda? – Położył dłonie na moich ramionach. Milczałam. – Akina!

 - Nie, nic – odparłam po chwili, czując na sobie wzrok Aomine.

 - Na pewno?

 - No przecież mówię, że nic!

 Strzepnęłam jego ręce ze swoich ramion, po czym wyminęłam głupio uśmiechającego się Aomine i weszłam do salonu, siadając tym razem na kanapie.

 - Idziecie czy nie? – Spojrzałam na nich, starając się ignorować wściekłe spojrzenie Daikiego.

 - Słuchaj, mała, już ci mówiłem, że nikt nie może mi rozkazywać. – Syknął.

 - Nie mów tak do mojej siostry! – Warknął Taiga i złapał go za przedramię.

To, co się stało chwilę później, trwało może dwie sekundy. Aomine podciął Taidze nogi, w wyniku czego mój brat wylądował na podłodze, sycząc z bólu. Ciemnoskóry usiadł na jego brzuchu i chwycił go za włosy, nie zwracając uwagi na jego warknięcia. Nadgarstki przykuł mu do podłogi i spojrzał na niego z wyższością.

 - Mam ci podbić drugie oko? – Nachylił się nad nim, spoglądając na jego siniaka.

 Ach, więc to on! To ten zbok uderzył mojego brata! Oj, kiedyś tego pożałuje. Już ja tego dopilnuję.

 - Skończcie już! – Wstałam i podeszłam do nich, by przerwać tę bójkę. – Taiga, jesteś mi winny wyjaśnienia.

 - Już wiesz? – Spojrzał na mnie.

 - On mi powiedział. – Wskazałam Daikiego.

 - Po coś to zrobił?! – Warknął Kagami, mordując ciemnoskórego wzrokiem.

 - Bo tak chciałem. - Prychnął, po czym z niego wstał.

 Minął mnie ze zwycięskim uśmiechem i usiadł na kanapie, zakładając prawą nogę na lewe kolano. Patrzył na naszą dwójkę, przez to czułam się nieco skrępowana. Taiga podszedł do fotela, na którym wcześniej siedziałam, więc mi pozostało miejsce obok Aomine. Westchnęłam cicho pod nosem, marząc o tym, by nie spoglądał na mój biust. Usiadłam na drugim końcu kanapy, ignorując jego wścibskie spojrzenie. Nie jestem dziewczyną o lekkich obyczajach, by iść do łóżka z nowo poznanym mężczyzną. W dodatku takim zboczonym.

 - Więc? – Ponagliłam brata. Wiedziałam, że nie chce o tym rozmawiać, ale ja muszę się o wszystkim dowidzieć.

 - Co już ci powiedział? – Spytał, patrząc mi w oczy. Zaczął nerwowo wyginać swoje place, co znaczyło, że naprawdę nie jest mu łatwo.

 - Że spotkałeś już jednego dupka, który cię w to wszystko wkręcił, a na dodatek groził, że może nam coś zrobić, jeśli odmówisz.

 - I właśnie tak to wygląda. – Westchnął, opierając się o oparcie fotela. – Niedawno ćwiczyłem szybką jazdę po polu. Pech chciał, że ten mężczyzna tam był i mnie widział. Podszedł do mnie z obstawą i zażądał rozmowy. Nie miałem możliwości odmowy, więc poszedłem za nim, a wtedy on postawił mi warunek: albo będę się ścigał i nie powiem nic policji, albo i mnie, i tobie zrobi krzywdę. Dlatego proszę, pod żadnym pozorem nie idź na komisariat, rozumiesz?

 Przytaknęłam.

 Między nami zapadła niezręczna cisza. No to nas Taiga ładnie wpakował… Nic nikomu nie można powiedzieć, wszystko trzeba trzymać w sekrecie, a każdy błąd może nas słono kosztować. Coś czuję, że zostałam częścią jakiejś kryminalnej afery, w skład której wchodzi zboczony i chamski przystojniak z paskudnym charakterem, oraz nielegalne wyścigi. Po prostu wspaniale. Gorzej już być nie mogło.

 -Akina, rodzicom też nie wspominaj. – Odezwał się nagle Kagami, co wyrwało mnie z zamyślenia.

 - Wiem. – Kiwnęłam potwierdzająco głową.

  Taiga znów zaczął kręcić palcami, więc musiał się naprawdę denerwować. Z naszej dwójki to on ma gorzej, bo od niego wszystko zależy. Jeśli się gdzieś potknie, może upaść i już nie wstać. Nie wiem, kim jest człowiek, który go w to wciągnął, ale jestem pewna jednego – to tyran, który nie ma serca i uważa, że wszystko mu wolno. Nienawidzę takich osób.

 - To ja już pójdę. – Aomine wstał i przeciągnął się, odkrywając kawałek swojego umięśnionego brzucha. Udałam, że tego nie widzę, i popatrzyłam na Kagamiego.

 - Najwyższy czas. – Burknął mój brat, więc mimowolnie drgnęłam. Myślę, że denerwowanie Aomine nie jest najlepszym pomysłem.

 - Nawet nie wiesz, jaką mam ochotę ci przypierdolić. – Warknął, kierując się w stronę holu. – Gwarantuję ci, że następnym razem oberwiesz podwójnie. – Założył buty, po czym narzucił na siebie kurtkę i wziął do ręki kask. – Do zobaczenia, śliczna!

 Wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Przez chwilę stałam na środku salonu, wpatrując się w miejsce, gdzie przed chwilą stał.

 - Kurwa. – Syknął Kagami, przeczesując nerwowo swoje włosy. – On ci teraz nie da spokoju.

 - Nie przejmuj się nim. – Podeszłam do niego i poklepałam go po ramieniu. – Nic mi nie będzie.

 - Nie pozwalaj mu… no wiesz… na macanie i w ogóle.

 - Masz mnie za jakąś napaloną nastolatkę, która nie potrafi się oprzeć takiemu dupkowi?! – Podniosłam głos, a po chwili na twarzy mojego brata pojawił się uśmiech.

 - Wiem, że jesteś twarda. – Poczochrał mnie po włosach. – Dasz radę.

 Wstał i skierował się w stronę schodów. Nagle zatrzymał się i spojrzał na mnie.

 - Akina… - zaczął. – Naprawdę przepraszam.

 - Nie musisz. – Uśmiechnęłam się lekko. – Nie twoja wina.

 Pokręcił głową i poszedł do swojego pokoju. Gdy zniknął z mojego punktu widzenia, usiadłam na kanapie i wciąż nie mogłam uwierzyć w to, co się dziś wydarzyło.

 - No to mam przerąbane… - szepnęłam.