Wygrana - Rozdział 3

Yo! :D

Gomene, wiem, miałam pisać ,,Zemstę" ale jakoś ostatnio mam bardziej wenę na ,,Wygraną". To się dzieje samo z siebie, po prostu siadam i piszę. Ostatnio ,,Zemsty" napisałam jedynie pół strony, a dziś ,,Wygranej" prawie 8! Wybaczycie, prawda? Jak to mówią... Lepsze coś niż nic, więc uznajmy, że dzisiejszego dnia to ,,Wygrana" będzie tym cośkiem ;P

Info nieważne i mało istotne!-----> Jakby ktoś chciał się ze mną w jakikolwiek sposób skontaktować (np. facebook) to możecie śmiało pisać na Hangouts, na pewno odpowiem :D jak coś to bym mogła podać linka do swojego konta na fb bądź snapa ;P Jak komuś się czasem nudzi, lubi poznawać nowe osoby i chce mnie trochę lepiej poznać, to zapraszam ;) Nikogo nie zmuszam, wolna propozycja ;) Chociaż w rzeczywistości jestem nieśmiała (tak, naprawdę jestem nieśmiała XD), to na pewno będę odpisywać :D Mam nadzieję, że jestem w pisaniu znośna... Aiko, jestem, prawda? ;P

To by było z mojej strony na tyle :D Jakby ktoś jednak chciał napisać, to niech wspomni o tym w komie, dzięki temu szybciej odpiszę XD

A, jeszcze PROŚBA!! Jeśli ktoś z was miałby jakieś zdjęcia Ao bad boya, czy na motorze, to mógłby mi je podesłać? Bo jakoś nie mogę żadnych fajnych znaleźć -_-


Się niepotrzebnie rozgadałam, a wy pewnie czekacie na przeczytanie rozdziału ,,Wygranej" ;P W takim razie kończę już swe wywody i zapraszam na nowe przygody! :D
_________________________________________________________________________________

  Wstałam leniwie z łóżka i spojrzałam w lustro. Włosy jak zwykle w nieładzie, a oczy zaspane. Rutyna. Podeszłam do szafy i wyjęłam z niej jeansy, błękitną bluzkę ze średnim dekoltem oraz bieliznę. Poszłam do łazienki wziąć szybki poranny prysznic, po czym założyłam na siebie przygotowane ciuchy. Jak zwykle nałożyłam na rzęsy warstwę tuszu, a na usta delikatny błyszczyk. Rozczesałam włosy i spięłam ich część z tyłu głowy, co dało naprawdę ładny efekt. Spakowałam do torby potrzebne książki i zeszyty, a następnie zeszłam do kuchni, gdzie Taiga kończył śniadanie składające z naleśników z nutellą.

 - Hej. – Usiadłam przy stole, stawiając torebkę na ziemi.

 - Hej. – Odparł i nałożył mi na talerz dwa placki.

 - Co tak wcześnie wstałeś? – Zdziwiłam się. – Przeważnie wstajesz po mnie.

 - Nie mogłem po tym wszystkim spać. – Burknął i już wiedziałam, że jest w złym humorze.

 Westchnęłam cicho i zabrałam się za jedzenie. Brat usiadł koło mnie, tyle tylko, że on nie miał przygotowanych dwóch naleśników, a dwanaście. Nadal nie rozumiem, jak on może tyle jeść. To nienormalne! Od dziecka tyle jadł, co rodziców też czasem przerażało, ale o dziwo nigdy nie był gruby. Ruszał się, często z kolegami grał w kosza, biegał, więc teraz spokojnie mogę stwierdzić, że jego sylwetka jest wysportowana. Kondycję też ma dobrą, co tydzień biegamy razem w parku.

 - Masz dziś wolne popołudnie? – Spytałam, kończąc jedzenie. Kolejne, co mnie zastanawia, to to, że ma sześć razy więcej do żarcia ode mnie, a i tak kończy w tym samym czasie.

 - Tak. – Spojrzał na mnie, popijając naleśniki sokiem. – Planujesz coś?

 - Może pójdziemy gdzieś jak rodzeństwo, co? Dawno wspólnie nie wychodziliśmy.

 - Możemy. – Zabrał nasze talerze ze stołu i zabrał się za zmywanie. – Gdzie byś chciała?

 - Na rolki do parku. – Uśmiechnęłam się. – Pamiętasz, jak kiedyś tam byliśmy i wspólnie się wywróciliśmy?

 Uśmiechnął się, co znaczy, że pamięta.

 - Zdarłaś sobie wtedy kolano, a dodatkowo wylądowałem ci na plecach. – Zaśmiał się, a ja cicho zachichotałam.

 - Najgorsze było to, że lekki to nie byłeś. I nie jesteś.

 - Mięśnie sporo ważą. – Mrugnął do mnie.

Przekręciłam oczami i uśmiechnęłam się do niego. Mam naprawdę fajnego brata. Cieszę się, że się z nim tak dogaduję.

 - Idziesz na pieszo czy bierzesz samochód? – Spytał i wytarł mokre ręce.

 - Na pieszo. Ładna jest pogoda.

 Wzięłam do ręki torbę i skierowałam się do holu. Zerknęłam w lustro, a gdy stwierdziłam, że dobrze wyglądam, założyłam buty. Narzuciłam na siebie lekką bluzę i otworzyłam drzwi.

 - To na razie! – Krzyknęłam na pożegnanie.

 - Pa! – Odkrzyknął.

 Wyszłam z domu i poszłam na uniwersytet. Droga wyjątkowo szybko mi minęła, co nie zdarza się często. Zwykle mam wrażenie, że się strasznie wlokę i spóźnię na zajęcia.

 Od razu podbiegły do mnie Eriko i Kiyoko. Przywitałyśmy się całusem w policzek, po czym weszłyśmy do budynku. Poszłyśmy do sali, w której miały się odbyć pierwsze zajęcia, i zajęłyśmy miejsca w górnym rzędzie. Zawsze tam siadałyśmy. Dzięki temu miałyśmy większą swobodę, a i nauczyciele nie zwracali na nas często uwagi.

 W pewnej chwili podszedł do nas jakiś blondyn.

 - Jesteś Akina, prawda? – Zwrócił się do mnie, a ja przytaknęłam. – Możemy chwilę pogadać?

 Wstałam i odeszłam z nim kilka metrów. Chłopak był naprawdę przystojny – dosyć długie jasne włosy, błękitne oczy i ciepły uśmiech. Do tego całkiem wysoki i nawet miał trochę umięśnione ramiona. Chociaż i tak dużo mu było do ramion Aomine. Wróć. Czemu akurat o nim pomyślałam? Przecież Taiga też ma spore mięśnie. Boże, zaraz nie wytrzymam sama ze sobą.

 - To o czym chciałeś pogadać? – Spytałam, mile się do niego uśmiechając.

 - A, tak. – Podrapał się po policzku. – Nazywam się Makoto Ugiho.

 - Miło mi. Akina Hyuga, ale z tego co zauważyłam, to już wiesz.

 - Racja. – Uśmiechnął się. - M-masz dziś wolne po szkole?

 - Tak gdzieś do siedemnastej, a co?

 - Może poszłabyś ze mną do kawiarni na jakieś lody lub ciastko?

 W sumie czemu nie? Z dziewczynami niczego nie planowałam, a z Taigą idę do parku dopiero późnym popołudniem. Przynajmniej nie będę się nudzić.

 - Chętnie.

 - Serio? – Jego uśmiech jeszcze bardziej się poszerzył. – To ten… Będę czekał przed szkołą po zajęciach.

 Kiwnęłam tylko głową, po czym wróciłam na swoje miejsce. Usłyszałam jeszcze tylko ciche ,,Yes!”, na co lekko się uśmiechnęłam. Nie powiem, chłopak przystojny, wydaje się miły, to może i spotkanie będzie przyjemne? Chociaż w sumie mogę stwierdzić, że zaprosił mnie na randkę. 

 - Ale ciacho ci się trafiło! – Kiyoko obejrzała się za odchodzącym chłopakiem. – Zaprosił cię na randkę?

 - Myślę, że… tak. – Wyjęłam z torby zeszyt. – Wydaje się być miły.

 - Ale widziałyście jego oczy? – Westchnęła Eriko. – Niebieskie! Uwielbiam niebieskie oczy u chłopaków!

 Aomine też ma niebieskie oczy.

 O Boże. Znowu o nim pomyślałam. Dlaczego teraz porównuję innych chłopaków do tego zboczeńca? Co jest ze mną nie tak? Mam nadzieję, że przynajmniej ten dupek nie odezwie się do mnie w najbliższym czasie.

 Wykładowca wszedł na salę, więc wszyscy umilkli. Pan Hunag od zawsze był przez wszystkich szanowany, a jego wykłady były naprawdę interesujące. Nie dziwne, że stał się jednym z moich ulubionych nauczycieli. Ciekawie mówił, od czasu do czasu żartował, a sposób, w jaki nauczał, był bardzo jasny, przez co znaczną większość zapamiętywałam na lekcjach i nie musiałam się uczyć w domu.

 Czasy przeszłe i ich zastosowanie. Taki był temat jego zajęć. Słuchałam uważnie, bo on świetnie tłumaczy, a ja zawsze miałam problem z jednym czasem, którego nie do końca rozumiałam. Jednak dzięki pomocy Taigi i pana Hunaga, coraz lepiej sobie z nim radziłam. Jeszcze tylko trzy lata studiów i będę mogła uczyć go innych. Chciałabym zostać nauczycielką, ale co życie przyniesie – czas pokaże.

 Po skończonych zajęciach Makoto rzeczywiście czekał na mnie przed szkołą. Uśmiechnął się miło, gdy mnie zobaczył, więc odwzajemniłam ten gest. Już miałam żegnać się z przyjaciółkami, kiedy zorientowałam się, że intensywnie cię w coś wpatrują. Kiedy ich oczy gwałtownie się rozszerzyły, spojrzałam w stronę, w którą patrzyły, i zamarłam.

 Co ten zboczeniec robi pod moją szkołą?!

 Aomine stał przy swoim motorze i patrzył w telefon. Nagle podniósł głowę i mnie dostrzegł. Cholera jasna, zamierza mnie prześladować nawet w wolne popołudnia? Co za dupek!

 Postanowiłam go zignorować. Niech wie, że nie jestem słaba.

 - To na razie. – Dałam dziewczynom po całusie w policzek.

 Odwzajemniły to, choć nadal były w lekkim szoku.

 - Co Aomine Daiki robi pod naszym uniwersytetem? – Szepnęła Eriko, gapiąc się na ciemnoskórego.

 - Może ma tu znajomego? – Podsunęła Kiyoko. Zaraz jednak spojrzała na mnie. – Miłej randki. – Puściła mi oczko, na co pokazałam jej język.

Podeszłam do Makoto, całkowicie ignorując natarczywe spojrzenie Aomine. Niech on sobie stąd odjedzie. Niech mnie zostawi.

 - Hej. – Przywitał się.

 - Cześć. – Uśmiechnęłam się. – To do jakiej kawiarni pójdziemy?

 - Hm.. Znam taką jedną, jest niedaleko. Często tam kupuję jakieś słodkości w drodze do domu.

 Kiwnęłam potwierdzająco głową i już miałam zrobić krok do przodu, gdy poczułam, jak ktoś chwyta mnie za przedramię. Odwróciłam się błyskawicznie i zobaczyłam Aomine.

 - Co ty wyrabiasz? – Syknęłam, chcąc mu się wyrwać. – Idę z Makoto do kawiarni. Puść.

 - Mam inne plany, idziemy. – Powiedział, po czym pociągnął mnie za sobą.

 Świetnie. Wszyscy ci, którzy stali przed szkołą, gapili się na mnie i na tego kretyna. Coś czuję, że przez najbliższy czas będę głównym tematem rozmów.

 - Nie obchodzą mnie twoje plany. Ciebie w nich nie ma. – Warknęłam.

 - Za to ty jesteś w moich. – Stanął i spojrzał na mnie z góry. – Zabieram cię w pewne miejsce i koniec. Poza tym chcesz scen przed szkołą?

 Zacisnęłam wargi i spuściłam wzrok, zaciskając przy tym pięści. Po chwili poczułam, jak mnie puszcza. Odwróciłam się do Makoto i powiedziałam:

 - Przepraszam, ale możemy to przełożyć? Coś mi nagle wypadło.

 Spojrzał najpierw na mnie, potem na Aomine, a widząc jego dzikie i zirytowane spojrzenie, przełknął ślinę.

 - Jasne. – Widziałam, że się lekko zestresował. – Nie ma problemu.

 Posłałam mu wdzięczny uśmiech, po czym podeszłam za Aomine do jego motoru.

 - Dzięki wielkie. – Warknęłam. – Właśnie zepsułeś mi mile zapowiadające się popołudnie.

 - Ze mną będzie ci jeszcze lepiej. – Mrugnął do mnie i podał mi kask. – Trzymaj. – Usiadł na swoim motorze i włożył na głowę kask dla siebie. – Siadaj za mną i mnie obejmij.

 - No chyba cię coś popierdoliło! – Spojrzałam na niego z niesmakiem, czego nie mógł zauważyć przez szybkę zasłaniającą moją twarz.

 - A chcesz zlecieć z motoru?

Zacisnęłam wargi, po czym usiadłam za nim i oplotłam go ramionami w pasie. Jak się go dotyka, to wydaje się być jeszcze bardziej umięśniony. Kurde, ale ma kaloryfer na brzuchu…

 Ruszył tuż po tym jak go objęłam. Pisnęłam cicho, stwierdzając, że nie pasuje na wzorowego kierowcę. Wcisnął gaz, jeszcze bardziej przyspieszył, a ja odruchowo mocniej go objęłam. Nigdy wcześniej nie jechałam motorem i myślałam, że mój pierwszy będzie spokojniejszy. No ale czego mogłam się spodziewać po rajdowcu, dla którego wyścigi motocyklowe są codziennością?

 Czułam, jak wiatr rozwiewał końcówki moich włosów, i jak wdzierał się pod bluzkę. Na początku miałam zamknięte oczy, ale po pewnym czasie je otworzyłam. Domy, sklepy i różne inne zabudowania mijaliśmy w zawrotnie szybkim tempie. Czasem nie potrafiłam odróżnić niektórych kolorów lub kształtów. Jeśli tak wyglądają wyścigi, to nie wiem, jak można się na nich nie zabić. Zaraz, zaraz… Taiga też tak jeździ?! O nie, muszę sobie z nim uciąć krótką pogawędkę na temat tych wyścigów.

 Po dwudziestu minutach Aomine zatrzymał się. Zsiadłam szybko z motoru, puszczając go, i zdjęłam kask. W lusterku zobaczyłam, że moje włosy są w stanie gorszym niż zły, przez co nie byłam zadowolona. Jako tako je ułożyłam, robiąc przy tym nadąsaną minę. Wyglądam jak jakaś fleja… Dopiero po chwili rozejrzałam się, a gdy zobaczyłam, gdzie Aomine mnie zabrał, zamarłam.

 - Zadowolona? – Spytał, zwycięsko się uśmiechając.

 - W życiu bym się nie spodziewała, że zabierzesz mnie do największego parku linowego w Tokio! – Wykrzyknęłam, a na mojej twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

 - Myślałaś, że zabiorę cię do łóżka?

 - Już prędzej. Ale i tak bym cię z niego wykopała.

 Zaśmiał się krótko, na co spojrzałam na niego jak na kretyna, którym zresztą jest. Kazał mi iść za sobą, więc po raz pierwszy dobrowolnie wykonałam jego rozkaz. Muszę przyznać, że od dawna chciałam tu przyjść, ale jakoś nie było okazji. Aomine pierwszy raz zrobił coś, z czego jestem naprawdę zadowolona.

 - Czekaj. – Zatrzymałam się, a on spojrzał na mnie zdziwiony. – Nie mam kasy.

 - Głupia jesteś. – Westchnął, pokręcił głową i wyjął z kieszeni portfel. – Ja cię tu zabrałem, to ja płacę.

 - Nie…!

 - Mogę. – Uciął mi w połowie zdania i lekko pociągnął mnie w stronę kasy. – I nie musisz oddawać. – Przybliżył się do mojego ucha. – Chyba że w naturze. – Szepnął.

 Gdyby to nie było publiczne miejsce, już bym się na niego dawno wydarła. Odwróciłam tylko głowę, a on w tym czasie stanął w kolejce. Spojrzałam na widoczną część trasy i aż zadrżałam z zachwytu. Ale długa! Zauważyłam kilka ciekawych przeszkód, więc moja radość jeszcze bardziej się powiększyła. Pewnie stałabym tak przez kilka następnych minut, gdyby Aomine mnie nie zawołał. Poszliśmy do mężczyzny, który zajmował się sprzętem. Założył nam go i dał nam kaski, po czym krótko pokazał, jak należy się przypinać i odpinać. Kilka minut później rozpoczęliśmy trasę. Daiki wybrał tę najdłuższą i najtrudniejszą, więc przejście jej zajęło nam sporo czasu. Ja szłam pierwsza, on za mną. Było wspaniale! Znajdowało się tam wszystko, co w takim parku powinno być – i ruchome belki, i liny, i zjazd, nawet długa, ruchoma, poplątana pajęczyna z lin. Było kilka momentów, gdy miałam trudności, ale bardzo dobrze sobie z nimi poradziłam. Aomine szedł cały czas za mną i miałam wrażenie, że on z łatwością przeszedł tę trasę. Dawno się tak dobrze nie bawiłam. Nawet zapomniałam, że powinnam się na niego gniewać za przerwanie mi randki z Makoto. I co gorsza zapomniałam o wyjściu z Taigą na rolki. Gdy wyjeżdżaliśmy z parku, była prawie dziewiętnasta. Miałam pójść do parku z bratem dwie godziny temu. Coś czuję, że się wkurzy. I to bardzo.

 - I jak było? – Spytał Daiki, gdy wsiedliśmy na motor.

 - Muszę przyznać, że wspaniale. – Założyłam kask i objęłam go. – Od dawna chciałam tu przyjść.

 - A nie mówiłem? – Uruchomił silnik. – Było zajebiście.

Przekręciłam oczami, czego już nie mógł zauważyć. Ruszyliśmy, a on ponownie przyspieszył, przez co odruchowo go mocniej objęłam. On to chyba robił specjalnie, dupek jeden. Myśli, że mu wszystko wolno i może wszystkim rozkazywać. Oj, przydałaby mu się solidna lekcja. Ale przynajmniej mile spędziłam popołudnie. Tyle tylko, że prawdopodobnie w szkole zaczną gadać o mnie dziwne rzeczy. A niech no tylko usłyszę, że jestem dziewczyną gangstera, to ktoś, kto tak powiedział, może się pożegnać z kilkoma zębami.

 - Dzięki. – Zsiadłam z jego motoru, gdy podwiózł mnie pod dom, po czym oddałam mu kask.

 - Spodziewaj się mnie w najbliższym czasie, śliczna. – Schował to, co mu dałam, po czym machnął mi ręką na pożegnanie i odjechał. Nawet nie zdążyłam zaprotestować.

 Praktycznie od razu drzwi do domu otworzyły się i stanął w nich zmartwiony, ale jednocześnie wkurzony Taiga.

 - Akina! – Podbiegł do mnie i mnie przytulił. – Gdzieś ty tak długo była?! Nawet telefonu nie odebrałaś! I czy to był Aomine?

 Wyjęłam telefon z toby i zerknęłam na wyświetlacz. Osiem nieodebranych połączeń, wiadomo od kogo. Ech, pewnie przez ryk silnika nie słyszałam komórki.

 - W parku linowym. – Odparłam, chowając urządzenie do kieszeni. – Wybacz, nie usłyszałam. I tak, to był Aomine. Czekał na mnie przed szkołą i zabrał mnie do ,,Dżungli”.

 - Do największego parku linowego w Tokio? – Zdziwił się. – I jakim prawem w ogóle po ciebie przyjeżdżał?!

 - Nie wiem. – Wzruszyłam ramionami. – Ale było… spoko.

 - Wiedziałem, że nie da ci spokoju. – Taiga westchnął i podrapał się w tył głowy. – To przekładamy te rolki?

 Uśmiechnęłam się lekko i kiwnęłam potwierdzająco głową. Weszliśmy do domu i zajęliśmy się robieniem kolacji. Po całym dniu byłam wykończona, więc szybko się umyłam i poszłam spać.

                                                                   

                                                                          ***

  Gdy przekroczyłam próg uniwersytetu, poczułam na sobie masę zaciekawionych, ale i krytycznych spojrzeń. Wiedziałam, że tak będzie. Po prostu to czułam. Teraz się ode mnie nie odczepią i będą o mnie godzinami plotkować.

 - Myślicie, że jest jego dziewczyną? – Szepnął jakiś rudy.

 - Jeśli tak, to ma farta. – Odrzekła jakaś blondynka. – Podobno Aomine jest bogiem seksu.

 Przyspieszyłam, nie chcąc dalej słuchać tej rozmowy. Że niby mam być jego dziewczyną i uprawiać z nim seks?! Głupszej wypowiedzi jeszcze w życiu nie słyszałam. Poza tym bycie w związku nie opiera się na stosunku, a na wzajemnym zaufaniu. Skoro tak bardzo chce wylądować z nim w łóżku, to proszę bardzo, droga wolna.

 - Jest z nim w zmowie? – Usłyszałam. – Też bierze udział w nielegalnych wyścigach?

 - A może się puszcza? – Podsunęła jakaś ciemnoskóra dziewczyna.

 Pokręciłam głową, chcąc wyrzucić z pamięci te bzdury. Jak można tak kogoś osądzać, nawet go nie znając?! Ale czego ja się spodziewałam? Że inni o tym zapomną? W końcu przyjechał po mnie Aomine Daiki – sławny facet, który wygrywa praktycznie wszystkie wyścigi.

 Nagle zobaczyłam, jak w moją stronę idzie Makoto. Wzdrygnęłam się lekko, ale podeszłam do niego.

 - Hej. – Przywitał się.

 - Cześć – odpowiedziałam, poprawiając torbę na ramieniu. – Przepraszam za wczoraj. Naprawdę chciałam z tobą iść.

 - Nie no, spoko, rozumiem. – Podrapał się po policzku. – A kiedy moglibyśmy razem gdzieś wyjść?

 - Szczerze mówiąc to większość popołudni mam wolne, ale… - Odwróciłam na chwilę wzrok. – Co jakiś czas mogę mieć niezapowiadanego gościa, który nie lubi być ignorowany.

 - Ten Aomine?

 - Dokładnie. – Westchnęłam. – Naprawdę przepraszam. Obiecuję, że w najbliższym czasie gdzieś wyjdziemy.

 - Mogę chociaż twój numer?

 - Jasne. – Wyjął z kieszeni telefon, a ja podyktowałam mu kilka cyfr.

 - Dzięki. Napiszę do ciebie i się jeszcze zmówimy. – Uśmiechnął się.

 - Nie ma sprawy. – Odwzajemniłam gest i poszłam pod swoją salę.

 Na miejscu spotkałam Eriko i Kiyoko, które przestały o czymś gadać, gdy tylko do nich podeszłam. Przywitałyśmy się szybkim tulasem, po czum pociągnęły mnie na krzesło i kazały mi usiąść.

 - Mów, ale już. – Zażądała Iwasaki. – Skąd znasz Aomine? Dlaczego po ciebie przyjechał? Czy to coś więcej? Doszło do czegoś? Gdzie cię zabrał? O której cię odwiózł? Bo odwiózł, prawda?

 Popatrzyłam na nią z miną nastolatki, której mama prawi kazanie, ale widząc jej spojrzenie, westchnęłam z rezygnacją.

 - To właściwie znajomy mojego brata. – Oparłam się głową o ścianę. – Przypadkiem się poznali i tak jakoś dziwnie się złożyło, że ostatnio z gadałam z Aomine i razem czekaliśmy na Taigę. A przyjechał, bo miał taki kaprys. Jednym z jego minusów jest to, że szybko się irytuje, przez co lepiej go nie wkurzać. Wolałam nie wszczynać żadnych kłótni pod szkołą, więc z nim pojechałam.

 - Gdzie? – Dopytywała Eriko.

 - No… - Nakręciłam włosy na palec. – Zabrał mnie do ,,Dżungli”.

 - Największego parku linowego w Tokio?! – Wykrzyknęły równocześnie, zwracając na siebie uwagę osób stojących w pobliżu. – Bilety są tam strasznie drogie!

 - On  za wszystko płacił.

 - Serio? Ale z ciebie farciara! Też chcę tam kiedyś pojechać. – Zrobiła nadąsaną minę.

 - Czyli… - Kiyoko się do mnie przybliżyła. – Byliście na randce?

 - N-Nie! – Zaprzeczyłam, czując, że robię się czerwona. – Miałam iść na randkę z Makoto.

 - A właśnie, co z nim?

 - Ma do mnie napisać, zmówimy się.

 - Uhuhu, nasza przyjaciółka będzie chodzić na randki z samymi przystojniakami! – Eriko szeroko się uśmiechnęła, po czym puściła do mnie oczko.

 - Zamknij się. – Wyjęłam telefon z torby i zobaczyłam, że ktoś do mnie napisał. Czyżby Makoto? – Aomine jest zwykłym znajomy, w dodatku natrętnym.

 - I seksownym oraz przystojnym. – Szepnęła Kiyoko.

 - A co? Chcesz go poznać? – Zapytałam z niewinnym uśmieszkiem.

 - Dzięki, wolę swojego chłopaka. – Spojrzała na zegarek. – Chodźcie, zaraz się wykład zacznie.

 Kiwnęłam potwierdzająco głową, ale postanowiłam najpierw odczytać SMS’s. Byłam przekonana, że Makoto chce mi zaproponować datę spotkania, więc mocno się zdziwiłam, gdy okazało się, że nadawcą jest numer nieznany.

 Od: Nieznany

  Hej, śliczna ;) Mam dziś dla ciebie niespodziankę, więc bądź pewna, że przyjadę po ciebie pod szkołę ;) Nie pytaj co to, bo i tak ci nie odpowiem. A jeśli nie będziesz chciała ze mną pójść, to i tak cię siłą zabiorę. Do zobaczenia, mała!

 Nie wierzę. Po prostu, kurwa, nie wierzę. Miałam ochotę rzucić swoim telefonem o najbliższą ścianę. Skąd ten debil ma mój numer?! I czego ode mnie chce tym razem? Czy on myśli, że jestem na każde jego zawołanie? Nie ma prawa mnie tak nękać i ciągle gdzieś zabierać. To, że wczoraj mi się podobało, nie znaczy, że chcę z nim codziennie gdzieś jeździć! To już przesada.

 Już chciałam schować telefon, gdy przyszła kolejna wiadomość.

Od: Nieznany

 Jeszcze jedno – przez najbliższe kilka dni mam co do ciebie plany, więc nie umawiaj się na randki z tą ciotą.

Jak on, kurwa, śmie?! Już dawno nie byłam na kogoś tak wkurzona. Nawet na Taigę, gdy nie raczył mnie poinformować o kilkugodzinnym spóźnieniu. Mam tego dość. Nigdzie z nim nie jadę i koniec. Umiem się komuś postawić, a ten debil nie jest wyjątkiem. Niech wie, że nie jestem łatwą do zdobycia dziewczyną, która leci na każdego przystojniaka.

Wrzuciłam telefon do torby, po czym z wściekłością wypisaną na twarzy weszłam na salę, siadając koło zaskoczonych przyjaciółek.

Już ja temu debilowi pokażę.

_________________________________________________________________________________