AoKaga- A może jednak szczęście? Cz.4

Wasza blogerka, aniołek (czy jak tam na mnie mówicie... XD) dodała ten oto nowy, yaoistyczny rozdzialik ^^ Jak się już pewnie zdążyliście zorientować, kocham AoKaga <3 Mam nadzieję, że ten paring w mojej ,,cudownej" wersji przypadł Wam jako tako do gustu ;)

 Pozdrowienia i podziękowania dla wszystkich, którzy to przeczytają!!!! :*****
___________________________________________________________________________________

~Kagami~

  Dlaczego musiałem spalić takiego buraka, gdy przypadkiem na niego wpadłem?! Drugi raz na nim leżałem! To było takie gejowskie i… i… całkiem… przyjemne…? Nie, to tylko szok. Jestem w stu procentach hetero! No może w dziewięćdziesięciu dziewięciu…? E tam. Chłopcy mnie nie interesują. Wprawdzie nie mam dziewczyny, ale to nic nie znaczy. Po prostu do tej pory żadna nie wpadła mi w oko. Nie kręcą mnie duże cycki (owszem, są ładne, ale bez przesady) i wypięty tyłek. Szukam tej jedynej, właściwej, z którą będę mieszkał do końca życia. Przyznam szczerze, że czasem czuję w swoim mieszkaniu samotny, ale na szczęście głównie jem w nim śniadania i kolacje, śpię, oglądam czasem telewizję, nawet mam w nim od czasu do czasu gości, jakimi są najczęściej koledzy z drużyny, a ostatnio też Aomine. W ogóle ten kretyn bezkarnie wprasza się do mojego mieszkania i zżera mi jedzenie! Już ja mu się kiedyś odwdzięczę! Tak go ogram, że się nie pozbiera. Ale z drugiej strony… Zacząłem się nawet do tego przyzwyczajać. Wprawdzie był u mnie dopiero dwa razy (pomijam fakt, że raz to zasnął mi na kanapie), lecz czuję, że wkrótce znów do mnie wpadnie. Te jego niezapowiedziane wizyty są nawet znośne. I sprzeczki z nim to już taka jakby pewna tradycja. Nie ma spotkania, na którym bym się z nim o cokolwiek nie pokłócił. Na dodatek teraz mam z nami trenować przez kilka dni… W sumie to dobrze, bo może podpatrzę u niego jakieś ciekawe ruchy, których ma sporo, co przyda mi się w kolejnych meczach. Nie żebym uważał go za jakiś autorytet, skąd! Po prostu… Jego gra jest… niezwykła. Tak, przyznaję się do tego, ale tylko w duchu. W życiu nie wypowiem tego na głos. Nigdy nie widziałem takich rzutów, a o prędkości to już nie wspomnę. Jest najlepszym członkiem Pokolenia Cudów, co nawet oni sami muszą przyznać. Jestem bardzo ciekawy, jak będą wyglądały treningi z nimi. Pewnie Akashi ostro zacznie… Ale czemu mam w ogóle z nimi ćwiczyć?! Jakby mi wycisk Riko nie wystarczał.

 Usiadłem na kanapie, gdzie jeszcze kilka minut siedział Aomine. Spojrzałem na puste miejsce i nagle poczułem jakieś dziwne ciepło, zrobiło mi się gorąco. Nie, to tylko… Pewnie włączyły się kaloryfery. Tak, to na pewno to. Wprawdzie jest koniec lata, ale to nieistotny szczegół. Może jeden z pracowników pił albo pomyliły mu się zawory… Zawsze jakieś rozwiązanie.

 Włączyłem telewizor i znalazłem jakiś horror. Na początku mnie nawet wciągnął, ale po chwili zacząłem myśleć o pewnym kretynie, który zeżarł mi pół kolacji i nawet nie podziękował! Ktoś go w końcu musi nauczyć dobrych manier. Ja nie wiem, jak matka z nim w domu wytrzymuje? I współczuję też jego przyszłej żonie. Pewnie ciągle będzie musiała po nim sprzątać, upominać go, zajmować się dziećmi, a na dodatek dzielić z nim jedno łóżko. Ktoś go w ogóle pokocha? Przecież to skończony idiota, który chyba cudem jakimś zdał do liceum! I poza koszem to jest dobry… Hm… tak na oko to w niczym. No chyba że w seksie, bo sądząc po poziomie jego zboczeństwa, robił to już nie jeden raz.

 Zaraz, zaraz… Czemu o nim myślę?! Ten, którego imienia nie wolno wymawiać, ma natychmiast wynosić się z mojej głowy. I zabierać ze sobą to umięśnione ciało oraz niebieskie oczy.

 Fuck, nie wyszło. Ciągle tylko on, on i jeszcze raz ON. Jakby był nie wiadomo kim. Zwykły kretyn, który wprasza się bez pozwolenia do mojego mieszkania, je u mnie ZA DARMO, śpi też ZA DARMO, wpycha się na MOJĄ kanapę i jeszcze MNIE poucza! No skandal po prostu! Nie zdziwiłbym się, gdyby on kiedyś trafił do więzienia za gwałty, pobicia lub za samo swoje irytujące istnienie. Ja to już bym go gdzieś zamknął i wypuszczał tylko na mecze, treningi i one-on-one. Mimo wszystkich jego wad, których ma naprawdę sporo, a mógłbym wymieniać aż do rana, lubię z nim grać. W jego grze jest coś, co powoduje, że cały czas chce się na nią patrzeć. I na jego pracujące mięśnie, kropelki potu spływające po jego karku, ruchy rękoma, lekko powiewające włosy.. STOP! Wracając do jego GRY. Bardzo przypomina uliczną koszykówkę i może właśnie dlatego, że nie ma jednego, głównego stylu, trudno go pokonać. A jak dochodzi szybkość, refleks i ta przeklęta umiejętność rzucania z każdej pozycji, to powstaje prawdziwy potwór. Ale jak sobie przypomnę jego grę w ZONE, to aż mnie kłuje w klatce piersiowej z zazdrości. Chciałbym tak grać, lecz wiem, że nigdy mi się to nie uda. Nie zdołam się nauczyć jego nieregularnych rzutów, nie będę miał aż takiego dobrego refleksu, dlatego muszę znaleźć swój własny styl i jeszcze bardziej przyłożyć się do treningów. Szczególnie tych piątkowych.

 Na samą myśl o spojrzeniu Akashiego przechodzą mnie nieprzyjemne ciarki. A jak pomyślę o treningu z nim, to… Brr! Aż mi się zimno zrobiło.

 Wstałem z kanapy i skierowałem się do łazienki, z zamiarem wzięcia ciepłego prysznica. Coś czuję, że to będzie ciężka noc…

 

 ~Aomine~

 Nadal ogarniało mnie jakieś dziwne i niechciane uczucie, gdy wspominałem tę wpadkę na kanapie u Kagamiego. To, że jest skończoną ofermą, nie znaczy, że może się na mnie tak bezkarnie kłaść! Halo, należy szanować cudzą przestrzeń osobistą! Mówię to ja, zajebisty Aomine Daiki. Nawet taki pojeb powinien wiedzieć, że na gości się nie rzuca! Powinno się ich traktować z szacunkiem, a on chciał mnie wywalić ze swojego domu. Jak ktoś taki może być w ogóle lubiany? Nie no, może trochę przesadzam, ostatecznie mogę mu wybaczyć, bo zrobił naprawdę pyszną kolację. W sumie to mógłbym częściej do niego na żarcie wpadać. Mama nie zawsze ma czas na robienie obiadu, a ja nie musiałbym płacić za coś na mieście. Darmowe, domowe i smaczne jedzenie przygotowane przez tego kretyna szybko zdobyło u mnie wielkiego plusa. No gdyby tylko miał cycki… Wtedy byłby dziewczyną idealną, a tak… Chociaż ładnie by z cyckami wyglądał. Jeszcze by mu dorobić wcięcie w talii, lekko umalować i zmienić nieco poszczególne proporcje, a powstałaby kobieta idealna. Nie tylko do kuchni, ale też do macania i seksu. No przecież przyjemność w związku też musi być, nie?

 Głośno westchnąłem i przeciągnąłem się. Jutro znów czeka mnie trening z tymi słabeuszami, więc chyba powinienem się wyspać… Ale moja Mai-chan nie może zostać tak sama na łóżku! Chyba przez pewien czas muszę jej dotrzymać towarzystwa i zobaczyć, co ma do zaoferowania. Tak, pół godzinki nie zrobi większego znaczenia. Godzinka w sumie też nie. Półtorej…? Dwie…? E, to już przegięcie. A znając Riko da jutro niezły wycisk. Bogowie, czemu mnie taka kara spotkała? Na dodatek te treningi z Akashim w piątki… To będą istne tortury, które przeżyją tylko nieliczni. Wprawdzie w gimnazjum trenowaliśmy tak praktycznie codziennie, to znając tego psychola, będzie zadawał trzy razy więcej ćwiczeń, a za każde, nawet najmniejsze, obijanie się, zapozna cię ze swoimi nożyczkami. Uwierzcie, to wcale nie są miłe spotkania. Kilkakrotnie doświadczyłem tego na własnym policzku i wolałbym już tego nie powtarzać.

 

 Czy ten budzik nie zna znaczenia słowa ,,umiar”? Dzwoni od kilku minut i nie raczy się wyłączyć. Przez niego musiałem zmarnować część swojej wartościowej energii i podnieść się, by go uciszyć. Skandal! Powinni mi za to odszkodowanie wypłacić.

 - Daiki, wychodzę! – usłyszałem krzyk mamy z dołu. Zawsze wychodziła rano do pracy i wracała najczęściej wieczorem. Chociaż raz na kilka tygodni zdarzają się dni, kiedy wraca po południu.

 - Jasne, pa! – odkrzyknąłem i przeciągnąłem się.

 Chyba jednak wypadałoby wstać. Najpierw czekają mnie nudne lekcje, z których i tak nic nie zapamiętam, a jeśli na nie nie przyjdę, to Satsu mnie porządnie opieprzy, a potem trening z Seirin i wkurzanie dwubrwiowej małpy. Akurat ostatni punkt najbardziej mi się podoba. Muszę pomyśleć o jakiś ciętych ripostach i głupich żartach, by go jeszcze bardziej wkurzyć i zawstydzić.

 Nagle przypomniała mi się jego zarumieniona twarz, gdy na mnie upadł. I znów to dziwne uczucie w klatce piersiowej… Cholera, nie mogę się na niczym skupić! Ten drań ciągle wpycha się w moje myśli i nie daje mi się skupić! Muszę go za to opierdolić, w końcu nikt nie ma prawa mi przeszkadzać, nawet, jeśli on o tym kompletnie nie wie. A to, że siedzi w mojej głowie od jakiegoś czasu, to pewnie wina… obfitej kolacji, o! Tak, to logiczne wytłumaczenie. Po prostu wczoraj za dużo zjadłem. Ech, pora ograniczyć wieczorne żarcie. Szczególnie u tego kretyna.

 ~Kagami~

 - Kuroko, czemu muszę łazić na te treningi w piątki? – wyżalałem mu się ze swoich obaw. – Nie żebym nie chciał, bo mogę się tam sporo poduczyć, ale to chyba jednak nie jest najlepszy pomysł…

 - Kagami-kun,  zapytaj o to w piątek Akashiego-kuna – odpowiedział z pełną powagą i typowym poker facem na twarzy. – On ci wyjaśni.

 - Ta, jeśli wcześniej mnie nie przebije nożyczkami na wylot – mruknąłem.

 Szliśmy właśnie na trening. Jutro czeka mnie męczarnia z całym Pokoleniem Cudów, więc muszę się do tego psychicznie nastawić.

 - Muszę jeszcze skoczyć po coś do sklepu- odezwał się nagle Kuroko. – Nie czekaj na mnie, i tak nikt nie zauważy mojej nieobecności. Prawdopodobnie zejdzie mi się kilka minut.

 - Jasne – burknąłem, po czym odszedłem, zostawiając go przed sklepem.

  Treningi z tą bandą kretynów oznaczają więcej spotkań z nimi, więcej mordęgi i … więcej… więcej widywania Aomine. Ten idiota nie chce wyleźć z mojej głowy. Ciągle o nim myślę. Nie tylko o grze, ale głównie (o zgrozo!) o ciele. Dobrze wyrzeźbione mięśnie, wysportowany, szczupły, wysoki… Ciekawe, jaka jest jego skóra… Gdyby tak choć raz jej dotknąć..

 NIE! On jest FACETEM!

 Zacisnąłem dłonie w pięści. Jak tak dalej pójdzie, to chyba przeprowadzę się do psychiatryka.

 - Yo, Bakagami! – usłyszałem nagle głos niebieskowłosego głąba.

 Odwróciłem się niechętnie i zobaczyłem, że przechodził przez pasy. Zatrzymałem się i poczekałem, aż do mnie dojdzie.

 - Cześć, Ahomine – burknąłem.

 - A coś ty taki nie w sosie?

 - N-Nic – czemu się zająkałam?

 - E, no przyznaj się! Dziewczyna ci dała kosza?

 - N-Nie! Przecież nie mam dziewczyny!

 - No ale może chciałeś mieć lub COŚ jej zaproponowałeś, a ona się fochnęła?

 - Morda, zboczeńcu! – podniosłem głos. Czy on zawsze musi myśleć o TYCH rzeczach? Co ona ma w głowie? Penisa? Spermę? Cóż, jedno wydaje mi się pewne- mózgu u niego brak. Albo zwyczajnie w świecie nie potrafi go używać.

 - Mnie się nie wygadasz? – zagadnął.

 - Szczególnie tobie się nie wygadam! W dodatku nie potrzebuję rozmowy!

 - Ta, właśnie widzę – mruknął. – To co? Ktoś ci wpadł w oko?

 Czy on nie wie, kiedy należy skończyć? Po co drąży ten temat? Nawet, jeśli byłaby taka osoba, to on dowiedziałby się o tym ostatni.

 - Nie – odwróciłem głowę.

 - Kłamiesz – stwierdził. – Odwróciłeś wzrok. Tetsu mi kiedyś mówił, że ludzie tak robią, jak nie mówią prawdy.

 Więc on jednak potrafi używać mózgu! Ludzie, Aomine Daiki, największy idiota, jakiego znam, użył dziś mózgu! Nie no, ten dzień trzeba gdzieś zapisać lub ogłosić świętem narodowym. A najlepiej jedno i drugie. Toż to cud jest! Ktoś tak tępy umie myśleć… No kto by pomyślał…

 - E, zawiesiłeś się? – usłyszałem jego pytanie.

 - Nie twoja sprawa – burknąłem i spuściłem głowę, by ukryć lekkie rumieńce.

 - Ale z ciebie wstydzioch – zaśmiał się, po czym zarzucił swoje ramię na moją szyję.

 Zrobiło mi się dziwnie gorąco. Z jednej strony miałem zamiar zrzucić jego rękę, ale z drugiej, jego bliskość mi odpowiadała. Czułem się jednocześnie niekomfortowo i byłem… zadowolony. To chore. Kilka miesięcy temu w życiu bym mu na to nie pozwolił, a teraz… nie chciałem, by się oddalał. Mógłby mnie tak trzymać do wieczora.

 Nawet się nie zorientowałem, gdy weszliśmy na teren mojej szkoły i znaleźliśmy się w sali gimnastycznej. Dopiero krzyk kapitana wybudził mnie z transu.

 - Kagami! – ryknął okularnik. – Gdzie jest Kuroko?

 - N- Nie wiem – skłamałem. – Nie szliśmy razem.

 - Pewnie gdzieś polazł i liczy, że się nie zorientujecie – zaśmiał się Aomine i zabrał swoje ramię z mojej szyi. – Czasem w gimbazie tak próbował, ale Akashi nie był z tego powodu zachwycony.

 Kuroko zrywał się z treningów? Niemożliwe! Czego się dziś jeszcze dowiem? Może Midorima jest Marsjaninem? Albo Murasakibara ogromną maszyną w ludzkiej skórze? Albo Kise mieszanką genetyczną idiotów i pięknisi z całego świata? Chociaż nad ostatnim pytaniem bym się zastanowił, bo to może być prawdopodobne.

 - Jeśli się pojawi macie mu przekazać, że natychmiast chcę się z nim widzieć – podniósł głos. – A teraz do szatni!

  Poszliśmy się przebrać. Oczywiście nie obyło się bez przepychanki w drzwiach i kilku przekleństw.

 - Co ty jadłeś na obiad? – jęknął Aomine, bo ,,przypadkiem” nadepnąłem mu na stopę. – Człowieku, jesteś ciężki jak skała! Jeszcze trochę, a dorównasz Murasakibarze! - zaczął rozcierać obolałe miejsce.

 - Nie porównuj mnie to tego obiboka, kretynie! – uchylił się przez moim butem lecącym w jego stronę. – Cholera, znowu spudłowałem – mruknąłem.

 - Mówiłem ci, że nigdy nie trafisz – wytknął mi język, po czym zdjął koszulkę, pokazując swoje umięśnione ramiona i klatkę piersiową.

 Znów zrobiło mi się gorąco. Czułem, że zaczynam się pocić, a nawet nie wykonałem jednego ćwiczenia. Oddech mi przyspieszył, nerwowo przełknąłem ślinę i cały czas się na niego gapiłem.

 - E, pobudka, śpiąca królewno! – zaczął machać mi ręką przed nosem. – Znowu się zawiesiłeś?

 - Dziś z tobą wygram – wymyśliłem coś na szybko, byleby tylko odciągnąć jego uwagę od tego, że się patrzyłem na niego w taki… dziwny sposób.

 - Niedoczekanie twoje – ubrał strój sportowy, po czym wziął łyka wody. – Jeszcze nie gotowy? Jesteś dziś wyjątkowo ślimakowaty. I ty chcesz niby wygrać?

 - Zamknij się! – szybko założyłem spodenki do ćwiczeń i zawiązałem buty.

 - Mały wyścig na salę na rozgrzewkę?- zaproponował Aomine, na co się zgodziłem. – Zaczynamy na trzy! Jeden… Dwa… Trzy!

 Wystartowaliśmy równocześnie, ale to on pierwszy objął prowadzenie. Ciekawe, czy kiedykolwiek pokonam go w szybkości?

___________________________________________________________________________________