AoKaga- A może jednak szczęście? Cz.8

Pisałam na szybko, więc przepraszam za błedy, które (zając mnie) na pewno się tu pojawią... :/

____________________________________________________________________________________

  ~Aomine~

  Ech… Tetsu nigdy nie miał wyczucia czasu. Kiedyś wszedł do szatni, gdy tylko ja w niej byłem, i prawie przyłapał mnie na… Ekhm… Robieniu sobie dobrze. Szczęście, że się wtedy powstrzymałem! Wprawdzie to jest normalna potrzeba każdego faceta, jednak wolałbym, by nikt tego nie widział.

 Ponownie spojrzałem w lustro. Ta malinka, którą zrobił mi Kagami, jest całkiem widoczna. Zabiję go za to. Pocieszam się myślą, że u niego to bardziej widać. Mówiłem już, że on jest jak dzika bestia. Jak tygrys. Trudno nad nim zapanować, ale wystarczy znać kilka jego słabych punktów, odpowiednio się zbliżyć i może stać się bardzo potulny. Chociaż z drugiej strony podoba mi się ten jego opór. Rywalizacja z nim jest naprawdę interesująca.

 - Pospiesz się, bo muszę wychodzić! – krzyknął Kagami, wchodząc do łazienki.

 - Spokojnie, kochanie, przecież już idę – odpowiedziałem i wyminąłem go w drzwiach. Chciałem go objąć, ale się odsunął. – Oj, tygrysek pokazuje pazurki? – zaśmiałem się.

 - Ty mnie nie nazywaj kochaniem ani tygryskiem, tylko opuść wreszcie mój dom!

 - Przyjdę tu z tobą wieczorem po treningu.

 - Nie wpuszczę cię.

 - I tak wejdę.

 - Wywalę cię za drzwi.

 - Nie wywalisz.

 - Wywalę.

 - Nie.

 - Tak.

 - Nie.

 - Tak.

 - Chcesz się założyć? Jeśli ci się uda wywalić mnie z mieszkania, nie odwiedzę cię do końca tygodnia, ale jeśli temu nie podołasz, nocuję u ciebie do soboty. To jak, kochanie? – zacisnął pięści i zmarszczył brwi. Musi podjąć ważną decyzję. Widać było, że się zastanawia. Postanowiłem przyspieszyć jego odpowiedź. – Tchórz. – skwitowałem.

 Reakcja była natychmiastowa. Złapał mnie za kołnierz koszulki i szybko do siebie przyciągnął. Prawie stykaliśmy się czołami.

 - Nie. Jestem. Tchórzem!  - wycedził przez zaciśnięte zęby. – Zgadzam się na twój pieprzony zakład!

 - Pieprzyć to my się będziemy niedługo, kocie, bo gwarantuję ci, że przegrasz. Jak zwykle zresztą. – wpiłem mu się w wargi, co skończyło się źle dla mojego języka, gdyż ten kretyn mnie ugryzł. Skandal! Ja próbuję mu trochę uczuć okazać, a ten mnie gryzie! – Ała!

 - Nie zapędzaj się, głąbie, bo zaczynam żałować, że cię u siebie przenocowałem – warknął.

 - Nie żałujesz – uśmiechnąłem się pewnie. – Obaj dobrze wiemy, że podobała ci się ta noc i chętnie byś ją powtórzył. – Zbliżyłem się do jego ucha. – Może nawet z pikantnym dodatkiem, hmm?

Spalił buraka, po czym odwrócił wzrok. Gdy się zarumieni, wygląda słodko. Jak prawdziwy kot.

 - Nie – odpowiedział po chwili.

 - No to świe… CO?! – wykrzyknąłem z niedowierzaniem. Aż tak chce bronić swojego tyłka? Chyba będzie ciężej niż myślałem… Będę musiał zastosować bardziej skuteczne i łóżkowe metody… Już ja mam swoje sposoby, by namówić kogoś (w tym przypadku tego idiotę) do upojnej nocy.

 - To, co słyszałeś – Skrzyżował ręce na klatce piersiowej i spojrzał na mnie twardo. Nie jest prawiczkiem, ale wpuścić mnie do siebie nie chce, drań jeden.

 - Gwarantuję ci, że wkrótce zmienisz zdanie.

 Poszedłem do holu, założyłem buty i wziąłem swoją torbę, po czym spojrzałem na Taigę ze zniecierpliwieniem.

 - Pospiesz się – ponagliłem go. – Ile jeszcze będę musiał na ciebie czekać, ośle?

 Wymamrotał jakieś przekleństwo pod moim adresem, po czym zamknął za nami drzwi. Przez pewien czas szliśmy razem, ale żaden z nas się nie odezwał. W końcu zatrzymałem się.

 - To do później, Taiga! – pomachałem mu, a po chwili skręciłem w boczną ulicę. Coś mi tam odpowiedział, ale nie słyszałem co.

 Całą drogę do szkoły myślałem o tym, jak to jest się kochać z chłopakiem. Z tym konkretnym chłopakiem, który ma dziwnie zmutowane brwi i zachowuje się jak nieokiełznana bestia. To musi być dzikie, ale jednocześnie przyjemne. Ciekawe, czy jest długi…? Albo ciasny? Czy to boli, kiedy ktoś w ciebie wchodzi? Będzie mi musiał na to pytanie odpowiedzieć, bo ja nie zamierzam być uke. On w tym związku jest kobietą, więc on będzie na dole. Proste, logiczne.

 - Dai-chan! – Kiedy Momoi podbiegła do mnie i mnie przytuliła, miałem wrażenie, że zmiażdży mi płuca. Jeszcze swoimi cyckami kiedyś komuś krzywdę zrobi… - Gdzieś ty był?! Nie odebrałeś telefonu…

 - Aaa… Rozładował mi się – wymyśliłem szybko jakieś kłamstewko. No przecież nie powiem jej, że byłem zajęty całowaniem się z chłopakiem! Albo że z nim spałem…

 - Ech, ale mogłeś chociaż oddzwonić! – wzięła się pod boki i spojrzała na mnie podejrzliwie. – Dai-chan, czy ty coś ukrywasz?

 - N-Nie! Skądże! Ja miałbym się okłamywać? – machnąłem szybko rękami i uświadomiłem sobie, że to nie wyglądało naturalnie.

 - Dość często ci się to zdarza… Chcesz o czymś pogadać?

 Ta, pewnie. O tym, że zakochałem się w chłopaku, spałem z nim, całowaliśmy się i chcę się z nim pieprzyć. Idealny temat na rozmowę z dziewczyną.

 - Nic mi nie jest, więc daj mi święty spokój. Czeka mnie jeszcze męczarnia z Riko.

 - Przynajmniej trochę dzięki temu potrenujesz! Musisz się wreszcie wziąć do roboty!

 - No przecież ja cały czas ćwiczę! Tylko nieco inaczej niż wszyscy, to wszystko.

 Poszedłem do właściwej klasy, a paplająca Momoi szła za mną. Dziewczyny są czasem
(często) irytujące. Może bycie gejem wcale nie jest takie złe…? Chłopcy nigdy tyle nie gadają (wyjątkiem jest Kise, ale nie o nim mowa), więc przynajmniej będę miał spokój z Kagamim. On nie będzie mi gderał nad uchem o jakiś pierdołach, typu ubrania, kosmetyki czy sławni aktorzy. Z nim można pogadać o koszu, o koszykarzach… I o sprawach, o których faceci powinni sobie mówić. Wiecie, te męskie tematy. 

 

 Kiedy wszedłem do szatni, Kagami już tam był. Nie zwróciłem szczególnej uwagi na resztę drużyny. Interesowała mnie jedna, konkretna osoba.

 - Dzień dobry, Aomine-kun. – Nagle przede mną zjawił się Kuroko, ale byłem na to psychicznie przygotowany.

 - Yo, Tetsu – Poczochrałem go po włosach, doskonale wiedząc, że to jedna z rzeczy, których on naprawdę nie cierpi.

 - Prawie się spóźniłeś – wytknął mi Taiga.

 - Prawie robi dużą różnicę – Podszedłem do swojej szafki i zacząłem się przebierać. – Momoi mnie zatrzymała. A, Tetsu, chciała się z tobą jutro spotkać.

 - W jakiej sprawie? – spytał Kuroko.

 - A bo ja wiem? – wzruszyłem ramionami. – Mówiła tylko, że to coś ważnego.

 Poszliśmy na salę, gdzie czekała już trenerka. W ręku miała jakąś kartkę, na której były podejrzanie wyglądające hieroglify. Czyżby kolejny śmiertelny zestaw ćwiczeń?

 - O, wreszcie jesteście! – Zauważyła nas, po czym kazała nam się ustawić w szeregu. – Znacie taką grę w policjantów i złodziei?

 - Akashi-kun nam kiedyś o tym mówił – odezwał się Kuroko. Jezu, na samo wspomnienie tej ,,gry” dostaję gęsiej skórki. Prawie mnie wtedy przebił nożyczkami na wylot, gdy chciałem mu uciec! Byłem złodziejem, a on chciał mnie złapać, ale był za wolny. Dostałem wtedy takich palpitacji serca, że nawet nie pamiętam, jak znalazłem się w swoim pokoju.

 - Tia… - westchnąłem. – Są dwie grupy, jedna goni drugą. Banał.

  I tak oto zaczęliśmy grać. Wcześniej trenerka podzieliła nas na dwie drużyny. Ja byłem tym razem policjantem, a Kagami wcielił się w rolę złodzieja. Myślę, że największy problem może stanowić Tetsu. Był w grupie gangsterów, a jego zdolność znikania może być kłopotliwa.

 Pierwszą osobą, którą zobaczyłem, był Izuki. Już go prawie dorwałem, ale wtedy z krzaków wybiegł Kagami, a gdy mnie zobaczył, zamarł na chwilę, po czym rzucił się do ucieczki. Od razu pognałem za nim, kompletnie zapominając o poprzedniej ofierze. Taiga był więcej wart. I muszę się przy nim bardziej wysilić. A to właśnie lubię- wyzwania.

 - Mam cię! – krzyknąłem, kiedy złapałem go za przedramię. – Już mi nie uciekniesz, tygrysie.

  Na początku chciał się wyrwać, ale w końcu zrezygnował. Przyprowadziłem go do ,,więzienia”, czyli do magazynku, i poszedłem szukać reszty. Dokładniej interesowała mnie jedna osoba- Tetsu.

 Zacząłem błądzić po szkolnych korytarzach i uważnie się rozglądałem. Starałem się wychwycić każdy, nawet najcichszy dźwięk. Kuroko najłatwiej było znaleźć po odgłosach, jakie wydawał. Wprawdzie było ich mało, ale wreszcie udało mi się usłyszeć ciche szuranie, a po chwili zobaczyłem jasne włosy. Zacząłem się skradać w stronę chłopaka, a kiedy stałem kilka metrów za nim, odwrócił się zaskoczony. Nie czekałem ani chwili dłużej. Szybko do niego podbiegłem, po czym chwyciłem go za ramię i powiedziałem dumnie:

 - Aresztowany.

 Miałem wrażenie, że uśmiechnął się lekko. Trudno cokolwiek wyczytać z jego twarzy, ale wydawało mi się, że jego wargi uniosły się trochę do góry. Złapałem dwie osoby, które według mnie były najtrudniejsze do schwytania.

 Wszedłem na salę prowadząc ze sobą Tetsu. Kiedy inni nas zobaczyli, aż zaniemówili.

 - Tak szybko? – spytała zdziwiona trenerka. – M-Myślałam, że nikt go nie znajdzie…

 - Znam go najlepiej z was wszystkich – odpowiedziałem, po czym puściłem ramię Kuroko. – Wiem, jak go zobaczyć.

 Przegrana drużyna (złodzieje) musiała zrobić sto dodatkowych brzuszków. My mieliśmy tylko chwycić ich za stopy i pilnować, by nie oszukiwali. Z uśmiechem na twarzy podszedłem do Kagamiego, a gdy nikt nie patrzył, szepnąłem:

 - Chyba należy mi się jakaś nagroda, co? W końcu złapałem groźnego przestępcę i jego współtowarzysza.

 - Odpierdol się, kretynie. – Odepchnął mnie lekko. – Dziś do mnie nie idziesz.

 - Zapomniałeś o zakładzie, kocie? Wygram go.

 - Zobaczymy.

Położył się na podłodze, zgiął kolana i zaczął robić brzuszki. Trzymałem jego stopy i walczyłem z chęcią dobrania się do jego tyłka. A kiedy pot spływał mu z twarzy na szyję… Uh! Tak seksownie wtedy wyglądał, że musiałem na chwilę zamknąć oczy, by się na niego nie rzucić.

 - Koniec! – krzyknęła Riko.

 Kagami usiadł i wziął głęboki wdech. Otarł kropelki potu z czoła i odgonił mnie od siebie. Co za baran! Czy w miejscu publicznym nie mogę się do niego zbliżyć bardziej niż na dwa metry?

 - Teraz zagracie mecz sparingowy. – Trenerka popatrzyła na swoje kartki. – Będą dwie drużyny. Pierwszą wybierze Teppei, drugą Hyuga.

 I tak oto zaczęliśmy grać. Jaki był wynik? Moja drużyna oczywiście wygrała, co Kagami przyjął ze sporą dawką złości. Kiedy jednak wracaliśmy do jego domu, trochę mu przeszło.

 - To jesteś gotowy na coś niedozwolonego? – zagadnąłem, gdy zaczęliśmy się zbliżać do jego mieszkania.

 - Nie będziesz u mnie spał, idioto – warknął pewnie.

 Prychnąłem pod nosem i włożyłem ręce do kieszeni. Zobaczymy, tygrysie, zobaczymy. Tak się składa, że mam niezły argument, by cię przekonać. Już się nie mogę doczekać widoku twojej miny…

____________________________________________________________________________________