AoKise - Aominecchi!

Wiem, sorry! Następny miało być o Akinie i Aomine, ale nie mogłam się powstrzymać XD napisałam to w miarę szybko (ok. pół godziny), więc stwierdziłam, że wstawię :D A co mi tam, najwyżej mnie skrytykujcie XD A krytyka też potrzebna!
_____________________________________________________________________________________

 

- Nie ma takiej opcji! – krzyknąłem, gdy Kise po raz setny tego dnia zadał mi to samo pytanie.

 Próbowałem oglądać mecz, ale ten kretyn, który od trzech lat jest moim chłopakiem, nie miał zamiaru przestać ględzić i usiadł obok mnie na kanapie, szarpiąc mnie co chwila za ramię. Słowo daję, że w końcu stracę do niego resztki cierpliwości i wywalę go na noc za drzwi.

 - Kise, odpierdol się wreszcie! – krzyknąłem, po czym wyrwałem ramię z jego uścisku.

 - Ale Aominecchi! – naburmuszył się. – Ja chcę tylko…

 - Powiedziałem ,,nie”! Ile razy mam to jeszcze powtórzyć?

 - Aominecchi! – udał, że płacze. Stary numer, na który jestem już odporny. – Jesteś taki nieczuły…

 - Tak, tak, wiem – burknąłem. – Do tego brak mi wrażliwości, empatii i innych takich pierdołów.

 - Czy proszę o tak wiele? – przykleił się do mnie i złączył nasze dłonie. – Aominecchi, zgódź się… Tak ładnie cię proszę…

 - Nie ma mowy, Kise.

 Prychnął, po czym odwrócił głowę, dając mi do zrozumienia, że jest obrażony.

 - Ryouta, zachowujesz się jak dziecko – mruknąłem.

 - Skoro nie chcesz po dobroci, to posunę się do szantażu!

 Uwierzcie mi, że gdyby nie ciekawość, to parsknąłbym głośnym śmiechem. Spojrzałem na niego z zainteresowaniem, a on skrzyżował ramiona na klatce piersiowej.

 - Daję ci ostateczny wybór, Aominecchi – Dawno nie widziałem u niego takiej powagi. – Albo pies, albo celibat.

 Otworzyłem oczy ze zdziwienia. Śmie mi grozić w taki perfidny sposób?!

 To może zacznę od początku i wszystko wyjaśnię. Otóż wczoraj byliśmy z wizytą u Kagamiego i Kuroko. Kise praktycznie cały czas bawił się z Numerem Dwa, a dziś rano planował mnie chyba zabić swoimi pytaniami dotyczącymi adopcji kundelka z najbliższego schroniska. Jeszcze czego! Nie zgodzę się na takie kudłate zwierzę w moim domu!

 - I tak cię przekonam do seksu – odezwałem się po chwili ciszy.

 - Albo pies, albo celibat – powtórzył uparcie, bacznie mi się przyglądając.

 Kurwa. Jak ten idiota się uprze, to trudno go przekonać do zmiany zdania. W tej kwestii naprawdę przypomina kobietę. Tylko cycków mu brakuje.

 Drań jeden, wie, że lubię seks z nim i długo bez niego nie wytrzymam. Ale z drugiej strony nie mam ochoty na uganianie się za jakąś włochatą kulką, która ciągle plącze mi się pod nogami. Nie żebym miał coś do Numeru Dwa, bo lubię tego psa, lecz żadnego kundla w swoim domu nie chcę. Wprawdzie Kise deklarował się na karmienie go, kąpanie, wychodzenie z nim na spacery, sprzątanie… Już ja to widzę. Gdyby zobaczył jedną psią kupę, pewnie uciekłby od niej jak najdalej się da. Przecież model nie może pobrudzić sobie rączek.

 - Nie mam zamiaru mieć w domu psa, już ci to tłumaczyłem – zacząłem spokojnie, siląc się na w miarę miły ton. Może uda mi się go przekonać do zmiany zdania? – To masa obowiązków, a poza tym z naszymi zawodami strasznie trudno będzie to pogodzić. Jesteś modelem, za kilka lat chcesz zostać pilotem, a ja jestem policjantem. Zrozum, obaj czasem dostajemy nagłe wezwania. Nie mielibyśmy z kim zostawić takiego psa, byłby tylko utrudnieniem. Nie moglibyśmy też ciągle prosić innych o opiekę nad nim. Tetsu pracuje w przedszkolu, Kagami toleruje tylko ich psa, Midorima nie lubi psów, a o reszcie to nawet nie wspomnę. Uwierz mi, że to zły pomysł.

  - Ale ja… - spuścił głowę i wbił wzrok w ziemię. Nie udaje. Naprawdę się zaraz popłacze. – Ja tylko chcę mieć psa… Nawet takiego małego…

 - A coś być powiedział na częstsze odwiedziny Numeru Dwa? – zaproponowałem.

 - Aominecchi, naprawdę? – spojrzał na mnie z radością i szeroko się uśmiechnął.

 - Tia… Od czasu do czasu… - mruknąłem.

 - Dziękuję, Aominecchi!

 Rzucił się na mnie i uwiesił się na mojej szyi. Już jesteś mój!

 Objąłem go w pasie i namiętnie pocałowałem. Spojrzałem na niego ze zboczonym błyskiem w oku, po czym szepnąłem:

 - Wiesz, chyba powinieneś mi podziękować.

 - Dziękuję! – uśmiechnął się jeszcze szerzej, po czym znów mnie mocno przytulił. Nie o takie podziękowanie mi chodziło… - A, przypomniałem sobie o czymś! Muszę się niedługo wybrać na zakupy, więc…

 - Nie ma takiej opcji – przerwałem mu.

 - Aominecchi! – jęknął. – Nawet nie chcesz mi pomóc w…

 Pocałowałem go sprawiając, że się wreszcie zamknął. Jak on mnie czasem taką paplaniną irytuje…

 - Też cię kocham – mruknąłem.

Minutę później leżeliśmy już w sypialni, a ja ciągle słyszałem to słynne ,,Aominecchi”.

___________________________________________________________________________________